Tuesday, January 3, 2017

കൃഷ്ണപുരം കൊട്ടാരം



മൺമറഞ്ഞുപോയ നമ്മുടെ പൂർവ്വികരുടെ ജീവിതം എപ്രകാരം ആയിരുന്നു എന്ന് അറിയാൻ ആഗ്രഹം ഇല്ലാത്തവരായി അധികം ആളുകൾ ഉണ്ടെന്നു തോന്നുന്നില്ല. ഒരു ചരിത്ര കൗതുകി അല്ലെങ്കിലും നമ്മുടെ ചരിത്രം എന്നെ എപ്പോളും ആകർഷിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു വിഷയമാണ്. പഴയ കാലത്തെ കഥകൾ കേൾക്കുക, പഴയ കാലത്തെ ഫോട്ടോകൾ കാണുക, മ്യൂസിയങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുക, ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങൾ സന്ദർശിക്കുക, പ്രത്യേകിച്ച് വായിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു കഥ അല്ലെങ്കിൽ സംഭവം നടന്ന സ്ഥലത്ത് പോയി നേരിൽ കാണുന്ന അനുഭവം  ഒന്ന് വേറെതന്നെയാണ്. മ്യൂസിയങ്ങളെ അപേക്ഷിച്ച് ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങൾ സന്ദർശിക്കാൻ താൽപ്പര്യം തോന്നുന്നതിന്റെ കാരണം അതാണ്‌. എന്നിരുന്നാലും എനിക്ക് നേരിട്ട് കാണാൻ ഭാഗ്യം ഉണ്ടായിട്ടുള്ള ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങൾ വളരെ കുറവാണ്, പ്രത്യേകിച്ച് കൊട്ടാരങ്ങൾ. ടിപ്പുവിന്റെ കൊട്ടാരം ആയിരുന്നു ആദ്യമായി കണ്ടത്. കുഞ്ഞുനാളിലെ ഒരു ആരാധ്യപുരുഷൻ ആയിരുന്നതിനാൽ അവിടെയുള്ള ഓരോ നിമിഷവും മനസ്സിൽ കണ്ട് ആസ്വദിക്കാൻ സാധിച്ചു. കോളേജ് ടൂറിനിടയിൽ പോയി കണ്ട മൈസൂർ കൊട്ടാരം, ആ തിരക്കിനിടയിൽ അത്രയ്ക്ക് ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റിയില്ല. പിന്നീട് സന്ദർശിച്ച പദ്മനാഭപുരം കൊട്ടാരവും കുതിരമാളികയും എന്റെ മനസ്സിനെ ആ കാലഘട്ടങ്ങളിലോട്ടൊക്കെ ഒരു ഓട്ട പ്രദക്ഷിണം നടത്താൻ വളരെയധികം സഹായിച്ചു. ഇത്രയൊക്കെയായിട്ടും എന്റെ സ്വന്തം നാടായ ആലപ്പുഴയിൽ മനോഹരമായ ഒരു കൊട്ടാരം ഉണ്ടായിരുന്നിട്ടും ഞാൻ അത് കാണാൻ പോയത്  കഴിഞ്ഞ ദിവസം ആണ്. 

കൃഷ്ണപുരം കൊട്ടാരം. തിരുവിതാംകൂർ രാജവംശ സ്ഥാപകൻ ശ്രീ ഉത്രാടം തിരുനാൾ മാർത്താണ്ഡവർമ്മ പണികഴിപ്പിച്ച ആ മനോഹര നിർമ്മിതി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് ഓച്ചിറയ്ക്കും കായംകുളത്തിനും ഇടയിലായി അതേ പേരിൽ തന്നെയുള്ള ഒരു ഗ്രാമത്തിലാണ്. നാഷണൽ ഹൈവേയിൽ നിന്നും ഏകദേശം അര കിലോമീറ്ററോളം പടിഞ്ഞാറ് മാറിയാണ് കൊട്ടാരം നിലനിൽക്കുന്നത്. ഇപ്പോൾ ആർക്കിയോളജിക്കൽ വകുപ്പിന്റെ കീഴിലാണ് കൊട്ടാരത്തിന്റെ സംരക്ഷണവും നടത്തിപ്പും. കേരളീയ വാസ്തു ശിൽപ്പവിദ്യയുടെ മകുടോദാഹരണം ആണ് പതിനാറു കെട്ട് മാതൃകയിൽ നിർമ്മിച്ച ഈ കെട്ടിടം. നയന മനോഹരമായ ഒരു പൂന്തോട്ടം പരിപാലിക്കുന്നതുൾപ്പെടെ പ്രശംസനീയമായ രീതിയിൽ പുരാവസ്തു വകുപ്പ് ഈ കൊട്ടാരം സംരക്ഷിച്ചു പോരുന്നുണ്ട്. വിവിധ സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും വകുപ്പ് സംരക്ഷിക്കുന്ന പല അപൂർവ്വ വസ്തുക്കളും പ്രദർശിപ്പിച്ച് ഒരു മ്യൂസിയം എന്ന നിലയിൽ ഇവിടം സന്ദർശിക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് സംതൃപ്തി നൽക്കുന്ന കാഴ്ച ഒരുക്കാൻ അവർക്കായിട്ടുണ്ട്. വിവിധ തസ്തികകളിലായി ഇരുപത്തി രണ്ടോളം ജീവനക്കാർ ഇവിടെ ജോലി നോക്കുന്നുണ്ട്.

1746 ലെ മാർത്താണ്ഡ വർമ്മയുടെ കായംകുളം അധിനിവേശത്തോടെയാണ് ഈ കൊട്ടാരത്തിന്റെ ചരിത്രം ആരംഭിക്കുന്നത്. അന്ന് ഓടനാട് എന്നറിയപ്പെട്ടിരുന്ന ഒരു ചെറിയ രാജ്യം ആയിരുന്നു കായംകുളം. അവിടുത്തെ രാജാവായിരുന്ന വീര രവി വർമ്മയെ യുദ്ധത്തിൽ പരാജയപ്പെടുത്തിയ മാർത്താണ്ഡ വർമ്മ, അദ്ദേഹത്തിന്റെ കൊട്ടാരം പിടിച്ചടക്കി. അന്നൊരു നാലുകെട്ട് മാതൃകയിൽ സ്ഥിതി ചെയ്തിരുന്ന പഴയ കൊട്ടാരം പൊളിച്ചു പകരം തന്റെ സ്വന്തം കൊട്ടാരമായ പദ്മനാഭ പുരം കൊട്ടാരത്തിന്റെ മാതൃകയിൽ ഒരു കൊട്ടാരം പണിയാൻ വിശ്വസ്ഥനായ രാമയ്യൻ ദളവയെ ചുമതലപ്പെടുത്തി. സമീപത്തു തന്നെ ഒരു കുളവും ഒക്കെയായി ഒരു എട്ടുകെട്ടാണ് രാമയ്യൻ ദളവ പണികഴിപ്പിച്ചത്.  പിന്നീട് പതിനാറു കെട്ട് ആയി വിപുലപ്പെടുത്തിയത് പ്രധാന മന്ത്രി ആയിരുന്ന അയ്യപ്പൻ മാർത്താണ്ഡൻ പിള്ള ആയിരുന്നു. ഒരു സ്ഥിര താമസത്തിനല്ല, വടക്കൻ പര്യടന വേളകളിൽ തങ്ങാനുള്ള ഒരു ഔട്ട്‌ ഹൌസ് മാത്രമായിരുന്നു മാർത്താണ്ഡ വർമ്മയ്ക്ക് ഈ കൊട്ടാരമെങ്കിലും പ്രൌഡിയിൽ ഒരു വിട്ടുവീഴ്ചയും വരുത്തിയിട്ടില്ല. വൈദ്യുതി കണ്ടുപിടിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ മതിയായ വായു സഞ്ചാരം എല്ലാ മുറികളിലും ഉറപ്പിക്കാൻ പതിനാറു കെട്ടിന്റെ പ്രത്യേകതയായ നാല് നടു മുറ്റങ്ങളും എല്ലാ മുറികളിലും ധാരാളമായുള്ള ജനലുകളും സഹായിക്കുന്നു. പടിഞ്ഞാറ് ഭാഗത്തായി കൊട്ടാരത്തിന്റെ ഉള്ളിലേക്ക് കയറി കിടക്കുന്ന വലിയ കുളം ഒരു എയർ കണ്ടിഷൻ തണുപ്പ് മുറികൾക്ക് നൽകുന്നുണ്ട്. രാജാവ് കുളത്തിൽ നിന്നും കുളി കഴിഞ്ഞ് കയറിവരുമ്പോൾ തൊഴാനായി ചുമരിൽ വരച്ചിട്ടുള്ള ഗജേന്ദ്ര മോക്ഷം എന്ന ചുവർചിത്രമാണ് കേരളത്തിലെ ഏറ്റവും വലിയ ഒറ്റ ചുമർ ചിത്രം. തേക്കിലും ആഞ്ഞിലിയിലും കടഞ്ഞെടുത്ത കൊത്തുപണികളാൽ സമ്പന്നമാണ് ഇവിടെയുള്ള 22 മുറികളും. ഇടുങ്ങിയ ഇടനാഴികളും കുത്തനെയുള്ള ഗോവണികളും കൊട്ടാരത്തിലെ സ്ത്രീകൾക്ക് പുറം കാഴ്ചകൾ കാണാനായി നിർമ്മിച്ചിട്ടുള്ള കിളിവാതിലുകളും ഇവിടുത്തെ ആകർഷണങ്ങളാണ്. പുറത്തു നിൽക്കുന്ന ഒരാൾക്ക് അകത്തുള്ളവരെ കാണാനാകില്ല എന്നതാണ് ഈ കിളിവാതിലുകളുടെ സവിശേഷത. രാജ കൊട്ടാരങ്ങളുടെ മുഖ മുദ്രയായ ദർബാർ ഹാളും കഥകളിയും മറ്റും അരങ്ങേറിയിരുന്ന ഒരു നൃത്ത മണ്ഡപവും വലുപ്പത്തിൽ ചെറുതാണെങ്കിലും ഇവിടെയും ഇടം പിടിച്ചിട്ടുണ്ട്. മറ്റൊരു പ്രത്യേകതയായി ഈ കൊട്ടാരത്തിൽ കണ്ട ഒന്നാണ് മുകളിലെ നിലയിലുള്ള പള്ളി കക്കൂസ്. ഒരു കക്കൂസിൽ എന്താണിത്ര പ്രത്യേകത എന്നു ചോദിച്ചാൽ, ഇത്രയും വാസ്തു ശാസ്ത്രം ഒക്കെ ശ്രദ്ധിച്ച് നിർമ്മിച്ച ഈ കൊട്ടാരത്തിലെ കക്കൂസ് കന്നി മൂലയിൽ ആണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത് എന്നുള്ളതാണ്. കൂടെ വന്ന ഗൈഡ് ഉടനെ സംശയനിവാരണം വരുത്തി തന്നു. ഡച്ച്കാരുമായി സൌഹൃദത്തിൽ ആയപ്പോൾ അവർ പണികഴിപ്പിച്ചതാണത്രേ ആ കക്കൂസ്. ഡച്ച്കാർക്കെന്തു വാസ്തു ശാസ്ത്രം.



കൊത്തു പണികൾ നിറഞ്ഞ മുറികൾ കൂടാതെ ഒരു മ്യൂസിയം എന്ന നിലയിൽ എണ്ണം പറഞ്ഞ കുറേ ചരിത്ര വസ്തുക്കളും ഇവിടെ കാണാം. അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടവയാണ് ഇരുതല മൂർച്ചയുള്ള പ്രസിദ്ധമായ കായംകുളം വാൾ, വിവിധ യുദ്ധ ഉപകരണങ്ങൾ, കയ്യാമങ്ങൾ, സംസ്കൃതത്തിൽ രചിച്ചിട്ടുള്ള ഒരു ബൈബിൾ, പല്ലക്ക്, നാണയങ്ങൾ, നാണയം നിർമ്മിച്ചിരുന്ന കമ്മട്ടം, പിന്നെ കുറേ ചരിത്ര വസ്തുക്കളുടെ മാതൃകകൾ തുടങ്ങിയവ. തകഴി ശിവ ശങ്കരപ്പിള്ളയുടെ ഭവനം ഒരു ചരിത്ര സ്മാരകം ആക്കി മാറ്റുന്നതിന്റെ പണി അവിടെ നടക്കുന്നതിനാൽ തകഴിക്ക് കിട്ടിയ ജ്ഞാനപീഠപുരസ്ക്കാരവും അവിടെ കാണാൻ സാധിച്ചു.






കൊട്ടാരത്തിന്റെ പുറത്തു പടിപ്പുരകൾ നിറഞ്ഞ ഒരു ഉദ്യാനം ആണുള്ളത്. ഉദ്യാനത്തിന്റെ തെക്കേ അറ്റത്തായി ഒരു ബുദ്ധന്റെ പ്രതിമ സ്ഥാപിച്ചിട്ടുള്ളതായി കാണാം. ഒറ്റക്കല്ലിൽ പണി തീർത്തിരിക്കുന്ന ആ പ്രതിമ പണ്ട് ആലപ്പുഴ പ്രദേശത്ത് നിലനിന്നിരുന്ന ബുദ്ധ സങ്കേതങ്ങളുടെ ചൂണ്ടു പലകയാണ്. കരുനാഗപ്പള്ളിക്ക് അടുത്തുള്ള ബുദ്ധക്കുളം എന്ന സ്ഥലത്ത് നിന്നും ലഭിച്ചതാണ് ഹീനയാന കാലഘട്ടത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ആ പ്രതിമ എന്ന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു.




ഇങ്ങനെ ഒരു പകുതി ദിവസത്തോളം ചിലവഴിക്കാൻ പറ്റിയ കാഴ്ച്ചയൊക്കെ ആലപ്പുഴയുടെ സ്വന്തം കൊട്ടാരമായ ഈ കൃഷ്ണ പുരം കൊട്ടാരത്തിൽ സുലഭമാണ്.

ഓ ടോ : രാജാവിന്റെ കൊട്ടാരം ആണെങ്കിലും, കാണാൻ ഒക്കെ കൊള്ളാമെങ്കിലും ഈ കൊട്ടാരത്തിലും പത്മനാഭപുരം പാലസിലും ഒക്കെ തോന്നിയ ഒരു കാര്യം മുറികൾ ഒക്കെ വളരെ ഇടുങ്ങിയതാണ് എന്നതാണ്. ഒരാൾ നീണ്ടു നിവർന്നു കിടന്നാൽ തലയും കാലും ഭിത്തിയിൽ മുട്ടി നിൽക്കും എന്ന് തോന്നും. കൊട്ടാരങ്ങൾക്ക് ഇതാണ് അവസ്ഥ എങ്കിൽ സാധാരണക്കാരുടെ വീടുകൾ അക്കാലത്ത് എപ്രകാരം ആയിരുന്നു എന്നത് ചിന്തനീയം തന്നെ.

Sunday, September 4, 2016

ഗുരു ദേവോ ഭവ:

പവിത്രമായ ഗുരു ശിഷ്യ ബന്ധങ്ങൾക്ക് വളരെ പ്രശസ്തമാണല്ലോ നമ്മുടെ ഭാരതം. ഗുരുവിനെ ദൈവമായി കരുതിപ്പോന്ന നമ്മൾ ലോകർക്കുമുന്നിൽ ധാരാളം ഉദാഹരണങ്ങൾ കാണിച്ചുകൊടുത്ത് അവരെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയിട്ടുണ്ട്. പുരാണത്തിലെ ദ്രോണാചാര്യർ-ഏകലവ്യൻ മുതൽ ശ്രീരാമ കൃഷ്ണ പരമഹംസർ-വിവേകാനന്ദ സ്വാമി തുടങ്ങി ഒട്ടനവധി ഗുരുശിഷ്യന്മാർ അവരുടെ ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ പവിത്രതയാൽ മകുടോദാഹരണങ്ങളായി വിളങ്ങി നിന്നിരുന്ന നാടാണ് ഭാരതം. ഗുരുവച്ചനങ്ങളെ ദൈവ വാക്ക്യം ആയി കരുതിയിരുന്ന ശിഷ്യന്മാർ ഭാരതസംസ്കാരത്തിന്റെ വക്താക്കൾ കൂടെ ആയിരുന്നു. ആധുനിക കാലഘട്ടത്തിലെത്തിയാൽ നമ്മുടെ APJ അബ്ദുൾ കലാമും സച്ചിൻ ടെൻഡുൽക്കറും വരെ അവരുടെ ആത്മകഥകളിൽ അവരുടെ ഗുരുക്കന്മാർ അവരുടെ ജീവിതത്തെ സ്വാധീനിച്ച വിധം മനോഹരമായി വർണ്ണിച്ചിട്ടുണ്ട്. നമ്മുടെ ന്യൂ ജെൻ കാലഘട്ടത്തിൽ ആ പവിത്ര ബന്ധത്തിന് അൽപ്പം ഉലച്ചിൽ തട്ടിയിട്ടുണ്ടോ എന്നൊരു പേടി എനിക്കില്ലാതില്ല. വിദ്യാഭ്യാസം മൊത്തത്തിൽ ഒരു കച്ചവടം പോലെ ആയതോടെ അധ്യാപനം എന്നത് ഒരു വരുമാന മാർഗം മാത്രമായി ഒതുങ്ങിയപോലെ. ഒരു തലമുറയെ വാർത്തെടുക്കാൻ, ലക്ഷ്യബോധം ഉള്ള ഒരു ജനതയെ രാജ്യത്തിന് സമർപ്പിക്കാൻ ബാധ്യസ്ഥരാകേണ്ട അധ്യാപകർ ഇന്ന് പാഠപുസ്തകങ്ങളിലെ വാക്കുകളുടെ  അർത്ഥം വിവരിച്ചുകൊടുക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമായി സ്കൂളിലേക്ക് എത്തിതുടങ്ങുമ്പോൾ പവിത്രമായ ഒരു ബന്ധത്തിന്റെ മൂല്യച്ചുതി ആണവിടെ ഉടലെടുക്കുന്നത്. മലയാളത്തിൽ അധ്യാപകരുടെ സർവീസ് കഥകൾ രസകരമായി വർണ്ണിച്ച അക്ബർ കക്കട്ടിലിന്റെ "പാഠം മുപ്പത്" എന്ന പുസ്തകത്തിൽ കഥാകാരനോട് ബി എഡ് ക്ലാസ്സിൽ വെച്ച് അദ്ദേഹത്തിന്റെ ടീച്ചർ, പ്രൊഫ. ഹൈമവതി തായാട്ട് പറഞ്ഞ ഉപദേശം ഇവിടെ സ്മരിക്കുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കും. "ഈ കോഴ്സ് കഴിഞ്ഞു നിങ്ങൾ ഇടപെടുന്നത് ജീവനില്ലാത്ത ഫയലുകളോടല്ല, ജീവനുള്ള കുട്ടികളോടാണ്. രക്ഷിതാക്കളും സമൂഹവും എപ്പോളും നിങ്ങളുടെ നേർക്ക് കണ്ണ് തുറന്നു പിടിച്ചിരിക്കുന്നുണ്ടാകും. അത് മറക്കരുത്." ഒരു മാതൃകാ ടീച്ചർ പ്രേമത്തിലെ മലർ മിസ്സിനെ പോലെ ഇരിക്കണം എന്ന് ഒരു വിദ്യാർഥി ആഗ്രഹിച്ചാൽ അത് ആരുടെ കുറ്റം കൊണ്ടാണ് എന്ന് ചിന്തിക്കേണ്ടിയിരിക്കുന്നു.

ഈ അവസരത്തിൽ ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ തീവ്രത കാണിക്കുന്ന, എന്നാൽ അത്ര പ്രശസ്തമല്ലാത്ത ഒരു കഥ ഐതിഹ്യമാലയിൽ വായിച്ചത് നിങ്ങളോടും കൂടെ പങ്കുവെക്കുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കും എന്നു തോന്നുന്നു.

സംസ്കൃതത്തിൽ രചിക്കപ്പെട്ടിട്ടുള്ള എണ്ണപ്പെട്ട കൃതികളിൽ ഒന്നാണ് ശ്രീ സുകുമാരകവി എഴുതിയ ശ്രീകൃഷ്ണ വിലാസം എന്നാ കാവ്യം. പ്രഭാകരൻ എന്നുകൂടെ നാമധേയമുള്ള ശ്രീ സുകുമാരകവി ആ കാവ്യം രചിച്ചതിനു പിന്നിൽ ഗുരുശിഷ്യ ബന്ധത്തിന്റെ ആഴത്തിലുള്ള ബന്ധങ്ങൾ കാണിക്കുന്ന ഒരു ഐതിഹ്യം ഉണ്ട്. ഗുരുകുലവിദ്യാഭ്യാസം നിലനിന്നിരുന്ന ആ കാലഘട്ടത്തിൽ നമ്മുടെ പ്രഭാകരനും ഗുരുവിന്റെ കൂടെ താമസിച്ചാണ് വിദ്യ അഭ്യസിച്ചിരുന്നത്. അത്യന്തം ബുദ്ധിമാനും, പഠിക്കാൻ വളരെ മിടുക്കനും സമർത്ഥനുമായിരുന്നു അവൻ. ഇങ്ങനെയൊക്കെ ആയിരുന്നെങ്കിലും അവന്റെ ഗുരുനാഥൻ വളരെ ക്രൂരമായിട്ടായിരുന്നു അവനോടു പെരുമാറിയിരുന്നത്. വളരെ പ്രയാസമേറിയ ശ്ലോകങ്ങൾ വരെ മറ്റുള്ള കുട്ടികൾക്ക് പത്തും നൂറും പ്രാവശ്യം പറഞ്ഞു കൊടുക്കുമ്പോൾ പ്രഭാകരന് ഒരു തവണ മാത്രമേ പറഞ്ഞുകൊടുത്തിരുന്നുള്ളൂ. അത് തന്നെയുമല്ല, ആ കുട്ടികൾ തെറ്റുവരുത്തിയാൽ പറഞ്ഞു തിരുത്തുന്ന ഗുരുനാഥൻ, പ്രഭാകരനെ അവൻ കാണിക്കുന്ന ചെറിയ തെറ്റുകൾക്ക് പോലും കഠിനമായി ശിക്ഷിച്ചിരുന്നു. എന്നാലും അവന് പഠിക്കുന്ന കാര്യത്തിൽ ഒരു മടുപ്പോ ദേഷ്യമോ ഇല്ലായിരുന്നു. വർഷങ്ങളോളം ആ ഗുരു ശിഷ്യ ബന്ധം  അങ്ങനെതന്നെ തുടർന്നു പോയി. പ്രഭാകരൻ യുവാവായപ്പോളെക്കും അവൻ മികച്ചൊരു പണ്ഡിതൻ ആയിത്തീർന്നു. എന്നാലും അവൻ ഗുരുമുഘത്തുനിന്നുമുള്ള പഠനം തുടർന്ന് പോന്നു. ഇത്രയും വലിയ ആളായിട്ടും അവനെ ശിക്ഷിക്കൽ ഗുരുവും നിർത്തിയില്ല.

ഒരു ദിവസം പഠിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുമ്പോൾ തോന്നിയ ഒരു സംശയം അവൻ ഗുരുവിനോട് ചോദിച്ചു. അത് കേട്ട ഗുരു ദേഷ്യത്തിൽ "വിഡ്ഢീ, അതുപോലും മനസിലാക്കാൻ ഉള്ള ബുദ്ധി ഇല്ലല്ലേ" എന്നും ചോദിച്ചുകൊണ്ട് ഒരു ചൂരൽ വലിച്ചെടുത്ത് മർദനം തുടങ്ങി. പാവം പ്രഭാകരൻ! അവസാനം തുടയിലെ തൊലി പോയി ചോര ഒഴുകി തുടങ്ങിയതോടെ എഴുന്നേറ്റ് പുറത്തേക്ക് ഓടി.  ഓടി കുറെ ദൂരം ചെന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവന് ഗുരുവിനോട് ആദ്യമായി മനസ്സിൽ ദേഷ്യം തോന്നി. ഇത്രയും ക്രൂരമായി തന്നെ ശിക്ഷിക്കേണ്ട തെറ്റൊന്നും ഞാൻ ചെയ്തിട്ടില്ല. ഇത് തികച്ചും അനാവശ്യമാണ്. ആ ക്രൂരനെ ഇനി വെച്ചോണ്ടിരിക്കെണ്ട കാര്യമില്ല. എന്നെ ഇത്രയും നാൾ പട്ടിയെപ്പോലെ തല്ലിയതിന് പ്രതികാരമായി അയാളെ കൊല്ലണം. അങ്ങനെ ഗുരുവിനെ കൊല്ലാൻ ഒരു വഴിയും അവൻ കണ്ടുപിടിച്ചു. ഗുരു കിടക്കുന്ന മുറിയുടെ മച്ചിന് മുകളിൽ ഒരു കല്ലുമായി കയറി ഒളിച്ചിരിക്കാം. ഗുരു വന്നുകിടന്ന് ഉറങ്ങുമ്പോൾ കല്ല്‌ ഉരുട്ടി തലയില ഇട്ടു കൊല്ലാം. അങ്ങനെ ഒരു വലിയ കല്ലുമായി അവൻ നേരത്തെ തന്നെ ഗുരുവിന്റെ കട്ടിലിനു മുകളിൽ കയറി ഇരിപ്പായി.

വൈകിട്ട് സന്ധ്യാവന്ദനവും കഴിഞ്ഞ് ഗുരു വന്നപ്പോൾ അന്തർജ്ജനം അദ്ദേഹത്തിന് കഴിക്കാൻ ഭക്ഷണം വിളമ്പാൻ തുടങ്ങി. അപ്പോൾ ഗുരു, എനിക്ക്ക് നല്ല സുഘമില്ല. അതിനാൽ  ഭക്ഷണം വേണ്ടാ എന്നും പറഞ്ഞു കിടക്കാനായി പോയി. ഭർത്താവ് കഴിക്കാത്തതിനാൽ ഭാര്യയും കഴിക്കാതെ കിടക്കാൻ ചെന്നു. ഭർത്താവിന്റെ മുഖം കണ്ടിട്ട് അവർ എന്തു പറ്റി? എന്താ വല്ലാതിരിക്കുന്നത്? എന്നൊക്കെ ചോദിച്ചു. അപ്പോൾ ഗുരു പറഞ്ഞു. വേറൊന്നുമല്ല, ഞാൻ ഇന്ന് നമ്മുടെ പ്രഭാകരനെ കുറച്ചധികം ശിക്ഷിച്ചു. ഇപ്പോൾ തോന്നുന്നു അത്ര വേണ്ടിയിരുന്നില്ലാ എന്ന്. അവനും ഇന്നു നന്നായി വേദനിച്ചെന്നു തോന്നുന്നു. അവൻ എന്റെ അടുത്തുനിന്നും ഓടി പോയി. ഭർത്താവിന്റെ വിവശത കണ്ട് ഭാര്യ പറഞ്ഞു. ഞാൻ നിങ്ങളോട് എപ്പോളും ചോദിക്കണം എന്നോർക്കും. നിങ്ങൾ എന്തിനാണ് അവനെ ഇങ്ങനെ ശിക്ഷിക്കുന്നത്. അവനെപ്പോലെ മിടുക്കനും ബുദ്ധിശാലിയുമായ ഒരു ശിഷ്യനെ വേറെ ഞാൻ കണ്ടിട്ടില്ല. ഒരിക്കൽപ്പോലും നിങ്ങൾക്ക് അനുചിതമായ ഒരു വാക്കോ പ്രവൃത്തിയോ അവന്റെ ഭാഗത്തു നിന്നും കണ്ടിട്ടില്ല. അങ്ങനെയുള്ള അവനെ നിങ്ങൾ എത്ര ക്രൂരമായാണ് ശിക്ഷിക്കുന്നത്. അപ്പോൾ ഗുരു വിഷമത്തോടെ പറഞ്ഞു, സത്യത്തിൽ എനിക്ക് അവനെ നമ്മുടെ മക്കളെക്കാളും ഇഷ്ടമാണ്. അവൻ ഇത്ര വലുതായെങ്കിലും എനിക്കിപ്പോളും ഒരു കൊച്ചു കുട്ടിയെപ്പോലെ ആണവൻ. ഒരു കൊച്ചുകുട്ടി പുതിയ  കാര്യങ്ങൾ പഠിക്കാൻ കാണിക്കുന്ന ഉത്സാഹം അവൻ എപ്പോളും കാണിക്കുന്നു. എനിക്കുറപ്പുണ്ട് ഭാവിയിൽ അവനെപ്പോലുള്ള ശിഷ്യന്മാരുടെ പേരിലായിരിക്കും ഗുരുക്കന്മാർ അറിയപ്പെടുന്നത്. പിന്നെ ഞാൻ അതൊന്നും പുറത്തു കാണിക്കാത്തത് അവന്റെ നന്മയെക്കരുതിതന്നെ ആണ്. ഞാൻ അവനെ അങ്ങനെ ആണ് കാണുന്നത് എന്നറിഞ്ഞ് അവൻ കഴിവിൽ അഹങ്കാരിക്കാതിരിക്കാനാണ് ഞാൻ അവനെ എപ്പോളും ശിക്ഷിക്കുന്നത്. അതിന്റെ ഗുണം  ഉണ്ടാകും. ഒടുക്കം ലോകം മുഴുവൻ അറിയുന്ന ഒരു വിദ്വാൻ ആയി എന്റെ മാറും.

ഈ സംഭാഷണം കേട്ട പ്രഭാകരൻ പശ്ചാത്താപത്താൽ നീറി. സങ്കടം സഹിക്കവയ്യാതെ അവൻ  ഇറങ്ങി ഗുരുവിന്റെ കാലിൽ വീണു കരഞ്ഞു. ഗുരുവിനും അവനെ കണ്ടപ്പോൾ കണ്ണുകൾ നിറഞ്ഞു.

ഗുരു പറഞ്ഞു "നീ അടി പേടിച്ചു ഇവിടെ കയറി ഒളിച്ചിരിക്കുകയായിരുന്നല്ലേ? ഞാൻ നിന്റെ നല്ലതിന് വേണ്ടിയാണ് ശിക്ഷിക്കുന്നത്, പ്രായാധിക്യത്താൽ ഇപ്പോൾ കോപത്തെ നിയന്ത്രിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ല. ഇനി നീ പേടിക്കേണ്ടാ, ഞാൻ നിന്നെ ഇനി ശിക്ഷിക്കില്ല."

അതും കൂടെ കേട്ടതോടെ പ്രഭാകരൻ പൊട്ടിക്കരഞ്ഞുപോയി. അവൻ പറഞ്ഞു. "അങ്ങേയ്ക്ക് എന്നെ എത്രവേണേലും ശകാരിക്കാം, ശിക്ഷിക്കുകയുമാവാം. അടിയുടെ വേദനകൊണ്ടും എന്റെ അറിവില്ലായ്മ കൊണ്ടും ഞാൻ പൊറുക്കാനാവാത്ത ദ്രോഹങ്ങൾ മനസ്സിൽ ചിന്തിച്ചു പോയി. അങ്ങയെ കൊല്ലണമെന്ന ആഗ്രഹത്തോടെ ആണ് ഞാൻ ഇവിടെ ഒളിച്ചിരുന്നത്‌. ദുർവിചാരം മൂലം ഞാൻ ചെയ്ത മഹാപാപം തീരുന്നതിന് ഞാൻ  ചെയ്യണമെന്ന് അങ്ങ് തീരുമാനിക്കണം."

ഗുരു : പശ്ചാത്താപത്തേക്കാൾ വലിയ പ്രായശ്ചിത്തം ഇല്ല. ഞാനും നിന്നോട് ക്ഷമിച്ചിരിക്കുന്നു. അതിനാൽ നീ ഇനി വേറെ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യണമെന്നില്ല.

എന്നാൽ അതൊന്നും കൊണ്ട് പ്രഭാകരന്റെ മനസ്താപം മാറിയില്ല. അവൻ പറഞ്ഞു. "എന്റെ മനസ്സിൽ വന്ന ആ ദുർവിചാരത്തിന് തക്കതായ പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യാതെ എനിക്ക് സമാധാനം കിട്ടില്ല. അങ്ങ് ഒരു പ്രതിവിധി പറഞ്ഞു തരണം."

ഗുരു : എന്നാൽ നീ നാളെ ഇക്കാര്യം ബ്രാഹ്മണ സഭയിൽ അവതരിപ്പിക്കൂ. അവർ വിധിക്കുന്ന ശിക്ഷ നീ അനുസരിക്കൂ.

അതിൻപ്രകാരം അടുത്ത ദിവസം പ്രഭാകരൻ ബ്രാഹ്മണ സഭയിൽ നടന്ന സംഭവങ്ങൾ അവതരിപ്പിച്ചു. ഗുരുവിനെ വധിക്കാൻ ആലോചിച്ചതിന് ഉമിത്തീയിൽ നീറിയുള്ള മരണം ആയിരുന്നു അവർ വിധിച്ചത്. വിധിയെ സ്വീകരിക്കാൻ പ്രഭാകരന് ഒരു മടിയും ഉണ്ടായില്ല. അങ്ങനെ ശിക്ഷ നടപ്പാക്കാൻ അവർ പ്രഭാകരനെ ഒരു സ്ഥലത്ത് കൊണ്ടുവന്ന് കഴുത്തറ്റം ഉമി നിറച്ച് നാല് ഭാഗത്ത്‌ നിന്നുംതീ കൊടുത്തു. തന്റെ അവസാനം അടുത്തെന്നു മനസില്ലാക്കിയ പ്രഭാകരൻ അവിടെ നിന്നും കൊണ്ട് ലോകർ എന്നും സ്മരിക്കുന്നതിനും, അന്ത്യ നിമിഷങ്ങളിൽ ഭഗവൽ സ്മൃതി നിലനിർത്തുന്നതിനുമായി ഒരു കാവ്യം ചൊല്ലി തുടങ്ങി. അതാണ്‌ പ്രസിദ്ധമായ "ശ്രീ കൃഷ്ണ വിലാസം കാവ്യം". അത് മുഴുമിപ്പിക്കുന്നതിനു മുൻപേ തന്നെ പ്രഭാകരൻ മരണത്തിനു കീഴടങ്ങി. പിൽക്കാലത്ത് ശ്രേഷ്ട കവി ആയിരുന്ന കാളിദാസൻ പാതി നിർത്തിയ അവസാനത്തെ ശ്ലോകത്തെ പൂർത്തിയാക്കാൻ ശ്രമിക്കുകയുണ്ടായി. എന്നാൽ ആ സമയം "പട്ടുനൂലിന്റെ കൂടെ വാഴ നാര് കൂട്ടി കെട്ടാൻ നോക്കണ്ടാ"എന്നൊരു അശരീരി ഉണ്ടാവുകയും ആ ശ്രമത്തിൽ നിന്നും കാളിദാസൻ പിന്മാറുകയും ചെയ്തു. അതിൽ നിന്നും പ്രഭാകരന്റെ/ സുകുമാര കവിയുടെ ശ്രേഷ്ടത വ്യക്തമാണല്ലോ. (അന്നുണ്ടായ ഇശ്ചാഭംഗം തീരാനായാണ് കാളിദാസൻ പിന്നീട് കുമാരസംഭവം എഴുതിയതെന്നത് മറ്റൊരു കാര്യം)

നല്ല മനസ്സുള്ള എല്ലാവരുടെ മനസ്സിലും ഒരു നല്ല അദ്ധ്യാപകൻ ഉണ്ടെന്നാണ് എന്റെ ഒരു ഇത്. നല്ലൊരു ഭാവി തലമുറയുടെ സൃഷ്ടിക്കായി നമുക്കോരോരുത്തർക്കും ആകാം, ഒരു നല്ല അദ്ധ്യാപകൻ. മാതൃകയിലൂടെ വഴികാട്ടുന്ന ഒരു നല്ല അദ്ധ്യാപകൻ.

Monday, March 28, 2016

കൊലപാതകി


മുറിയിൽ അത്യാവശ്യം തണുപ്പൊക്കെ ഉണ്ടായിരുന്നെങ്കിലും നല്ലപോലെ വിയർത്തു കുളിച്ചാണ് ഞാൻ എഴുന്നേറ്റത്. 

ഹൊ, എന്തൊരു വൃത്തികെട്ട സ്വപ്നം ആയിരുന്നത്? എനിക്ക് ഓർക്കാൻ പോലും പേടി തോന്നി. 

വെളുപ്പാൻ കാലത്ത് കാണുന്ന സ്വപ്‌നങ്ങൾ ഫലിക്കും എന്നു കേട്ടിട്ടുണ്ടല്ലോ? അപ്പോൾ ഞാൻ കണ്ട സ്വപ്നവും ഫലിക്കുമോ? പേടിയോടെ ഞാൻ മൊബൈൽ എടുത്തു നോക്കി. അഞ്ചു മണി ആകാൻ ഇനിയും സമയം ഉണ്ട്. വെളുപ്പാൻകാലം തന്നെ. 

പുല്ല്. പോകാൻ പറ. ഓരോരോ അന്ധ വിശ്വാസങ്ങൾ. സ്വപ്നത്തിൽ ആരോ വന്നു ഞാൻ ആരെയോ കൊല്ലും എന്ന് പറഞ്ഞെന്നുവെച്ച് ഞാൻ എന്തിനാ പേടിക്കുന്നെ? 

പണ്ട് ബക്കറ്റിലെ വെള്ളത്തിൽ വീണ ഒരു എലിയെ കൊല്ലാൻ ഞാൻ പെട്ട പാട് ഓർക്കുമ്പോൾ ഞാനിപ്പോൾ ഒരു കൊലപാതകി ആകാൻ ഉള്ള യാതൊരു സാധ്യതയും കാണുന്നില്ല. 


അന്ന് രാവിലെ കുളിക്കാനായി കുളിമുറിയിൽ ചെന്നപ്പോളാണ് ബക്കറ്റിലെ വെള്ളത്തിൽ കിടന്ന് നീരാടുന്ന ചുണ്ടെലി ചേട്ടനെ കാണുന്നത്. തട്ടിക്കളയാൻ മാത്രം പ്രകോപനപരമായ ഒരു തെറ്റും ടി യാൻ എന്നോട് ചെയ്തിട്ടില്ലെങ്കിലും, എന്നെപ്പോലെ ഒരു വീരശൂര പരാക്രമി, അതും ഇന്നലത്തെ ഹാങ്ങ്‌ ഓവർ മാറ്റാനായി ഒരു കുളി കുളിക്കാനായി ദാഹിച്ചു വരുമ്പോൾ, ആകെയുള്ള ഒരേ ഒരു ബക്കറ്റിൽ ബട്ടർഫ്ലൈ സ്ട്രോക്കും ബാക്ക് സ്ട്രോക്കും പരീക്ഷിച്ചു കളിക്കുന്ന എലിയെ കണ്ടപ്പോൾ എൻറെ രക്തം തിളച്ചു. തട്ടിക്കളയുക തന്നെ. 

ശിക്ഷ തീരുമാനിച്ചു. ഇനി എങ്ങനെ നടപ്പാക്കാം എന്നായി ചിന്ത. 

വെള്ളത്തിൽ അല്ലേ കിടക്കുന്നത്. മുക്കി കൊല്ലാം. കൈ കൊണ്ട് കഴുത്തിൽ കുത്തി പിടിച്ചു മുക്കിയാലോ? 

വേണ്ട. റിസ്ക്‌ ആണ്, ആ എലിയുടെ മോൻ ചിലപ്പോൾ കടി തരാൻ ചാൻസ് ഉണ്ട്. ദേഹത്തു തൊട്ടുള്ള ഒരു ഇടപാടിനും ഞാനില്ല. പേടി ഉണ്ടായിട്ടല്ല, ഒരു വൃത്തിയില്ലാത്ത ജീവി. നമ്മളെപ്പോലെ മാന്യന്മാർക്ക് തൊടാനുള്ള ഒരു യോഗ്യത ഇല്ലെന്നേ.

പിന്നെ എന്തുകൊണ്ട് മുക്കി പിടിക്കും? ഒരു ആവശ്യത്തിന് നോക്കിയാൽ ഒന്നും കാണില്ല. 

ഐഡിയ! പല്ലുതേക്കുന്ന ബ്രഷ് അതാ കുളിമുറിയുടെ മൂലയിൽ സ്ഥാപിച്ച കപ്പിൽ നിന്നും തല പൊക്കി നോക്കുന്നു. കൂടുതൽ ഒന്നും ആലോചിച്ചില്ല. ബ്രഷിന്റെ പുറകുവശം കൊണ്ട് കുത്തി താഴ്ത്താം. 

എത്ര കുത്തിയിട്ടും ഒന്നും അങ്ങ് കൊള്ളുന്നില്ല. ഇന്നലത്തെ കെട്ട് ഇതുവരെ ഇറങ്ങിയില്ലേ? എന്റെ കുത്തിന്റെയാണോ അതോ എലിയുടെ വലുപ്പക്കുറവിന്റെ ആണോ പ്രശ്നം? 

പല്ല് ഇനി തേച്ചില്ലെങ്കിലും സാരമില്ല. ഇവനെ തട്ടിയിട്ടു തന്നെ കാര്യം. പല്ല് തേക്കുന്ന വശം കൊണ്ടു തന്നെയായി ശ്രമം. സക്സസ്!!. 

വെള്ളത്തിൽ മുക്കിപ്പിടിച്ച് നൂറുവരെ എണ്ണി. കൈ എടുത്തതും അവൻ പൂർവാധികം ശക്തിയോടെ നീന്തുന്നു. 

ഓഹോ! അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ കുറെ നേരം മുങ്ങി കിടന്നിട്ട് നീന്തിയാൽ സ്പീഡ് കൂടുമല്ലേ? ഇവന് ഇതൊക്കെ അറിയാമല്ലോ? ഇനി എന്ത് ചെയ്യും? 

ബക്കറ്റിൽ ഷോക്കിട്ടാലോ??? 

പണ്ട് കുളത്തിലെ മീൻ പിടിക്കാൻ ചേട്ടന്മാർ കുളത്തിൽ ഷോക്കിടുന്ന കണ്ടിട്ടുണ്ട്. പക്ഷേ ഷോക്കിടാനുള്ള വയർ വേണമെങ്കിൽ ഞാൻ കെട്ടിടം പൊളിക്കണം. മുറിയിൽ ആകെ വയറായി എന്റെ കുടവയർ മാത്രമേ ഉള്ളൂ.  ഇനി എന്താ വഴി? 

ഇന്നലെ അടിച്ച നെപ്പോളിയൻ റമ്മിന്റെ ഗുണം ആണെന്ന് തോന്നുന്നു, ഐഡിയാകൾ ഒന്നിന് പുറകെ ഒന്നായി ഇങ്ങനെ കടന്നു വന്നുകൊണ്ടേയിരുന്നു. 

വെള്ളത്തിൽ മുക്കുമ്പോൾ അവൻ വെള്ളം കുടിക്കുന്നുണ്ട്‌. അപ്പോൾ വെള്ളത്തിൽ വിഷം കലക്കാം. അതോടെ തീരും അവന്റെ പണി. 

പുല്ല്. ഇനി വിഷത്തിന് ഞാൻ എവിടെ പോകും? 

ഒരു ബാച്ചിലറിന്റെ മുറിക്ക് അതിന്റെതായ പരിമിതികൾ ഉണ്ടെന്ന് എലി എന്നെ നോക്കി പറയുന്ന പോലെ തോന്നി. 

കള്ള ബറുവ!! ഒരു ബാച്ചിലറുടെ മുറിയെ പറ്റി കേവലം എലിയായ നിനക്ക് എന്തറിയാം? 

വേറെ ഒന്നുമില്ലെങ്കിലും തലേന്ന് അടിച്ച കുപ്പിയുടെ ബാക്കി ഇല്ലാത്ത എന്ത് ബാച്ചി മുറി? മദ്യം വിഷം ആണെന്നാണല്ലോ വിവരമുള്ള ഗുരുക്കന്മാർ പറഞ്ഞിട്ടുള്ളത്. ഇപ്പോൾ കാണിച്ചു തരാം പണി. 

പിന്നെ എല്ലാം യാന്ത്രികം ആയിരുന്നു. ഓടിപ്പോയി കട്ടിലിന്റെ അടിയിൽ നിന്നും നെപ്പോളിയനെ പൊക്കി. കഴുത്ത് പൊട്ടിച്ച് മിച്ചം ഉണ്ടായിരുന്ന രണ്ടു പെഗ്ഗ് നേരെ ബക്കറ്റിലെ വെള്ളത്തിലേക്ക്. നമ്മളോടാ കളി. നൂറു വരെ എണ്ണിയില്ല. എലി ഫ്ലാറ്റ്. "ചത്ത" എലിയെ വാലിൽ തൂക്കി പുറത്തേക്ക് എറിഞ്ഞ ശേഷം എന്നോട് കളിച്ചാൽ ഇങ്ങനെയിരിക്കും എന്നും പറഞ്ഞു നോക്കി നിന്ന എന്നെ ഞെട്ടിച്ചു കൊണ്ട് എലി കിടന്ന കിടപ്പിൽ ഒരു വാള്. വാളു വെച്ച ശേഷം എന്നെ നോക്കി "ഹോ ഇതൊക്കെ എങ്ങനെ ഇറക്കുന്നു പഹയാ" എന്നമട്ടിൽ ഒരു നോട്ടം നോക്കി തെന്നി തെറിച്ചു നടന്നു തുടങ്ങി. ഇതികർത്തവ്യഥാമൂഡനായി നിന്ന എന്നെ കൂടുതൽ പാതകങ്ങൾ ചെയ്യിക്കാതെ എവിടെനിന്നോ പറന്നുവന്ന ഒരു കാക്ക ആ കുടിയനെയും പൊക്കി പറന്നു പോയി.

ഇത്ര മനോഹരമായ ഒരു കൊലപാതക റെക്കോർഡ് ഉള്ള ഞാനാണ് ഇപ്പോൾ സ്വപ്നത്തിൽ ഒരാൾ വന്ന് ഞാൻ ആരെയോ കൊല്ലാൻ പോണു എന്ന് പറഞ്ഞത് കേട്ട് വിയർക്കുന്നത്. എന്തായാലും ഇന്നത്തെ ഉറക്കം ഗോവിന്ദ. സമയം കളയാതെ നേരെ ജിമ്മിലേക്ക് വിടാം. 

മുറ്റത്തൊക്കെ നല്ല ഇരുട്ട്. വിജനമായ റോഡിലൂടെ വണ്ടി പറപ്പിക്കുമ്പോൾ അറിയാതെ ആ പേടി വീണ്ടും മനസ്സിലേക്ക് കടന്നു വന്നു. ഞാൻ കാരണം ഒരാൾ മരിക്കണമെങ്കിൽ അത് തീർച്ചയായും വണ്ടി തട്ടി ആകാനേ സാധ്യത ഉള്ളൂ. സ്പീഡോ മീറ്ററിൽ സൂചി താഴേക്ക് കുതിച്ചു തുടങ്ങി. 

ഹെൽത്ത് സെന്ററിന്റെ മതിൽ കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആണ് അത് സംഭവിച്ചത്. ബ്രൈറ്റ് ഇട്ടിരുന്ന ലൈറ്റിൽ ഞാൻ വ്യക്തമായി കണ്ടു, എന്റെ കാറിന്റെ വെട്ടം കണ്ട് പുല്ലിൽ നിന്നും റോഡിലേക്ക് ചാടി വരുന്ന ഒരു ഭീമൻ തവള. വെട്ടിച്ചു മാറ്റാനോ ബ്രേക്ക് ചെയ്യാനോ പറ്റും മുൻപേ ഇടത്തേ ടയർ എന്തിലോ കയറിയിറങ്ങി, അതോടൊപ്പം ഫ്രൂട്ടിയുടെ കടലാസ് കൂടിൽ ബസ് കയറുന്ന പോലത്തെ "പ്ടോ" എന്ന ഒരു ശബ്ദവും. 

അതേ!! ഞാൻ രാവിലെ തന്നെ ഒരു ജീവനെടുത്തിരിക്കുന്നു. 

എന്നെ ഒരു വലിയ പാതകത്തിൽ നിന്നും രക്ഷിക്കാൻ സ്വന്തം ജീവൻ ബലികൊടുത്ത ശ്രേഷ്ട മണ്ഡൂകമേ, നിന്റെ ആത്മാവിന് നിത്യശാന്തി നേരുന്നു ഞാൻ. 

Tuesday, March 1, 2016

അച്ചൻകോവിൽ അരചന്റെ സന്നിധിയിൽ


കേരളത്തിന്റെ ഉൽപ്പത്തിയെപ്പറ്റിയുള്ള പരശുരാമന്റെ കഥ കേട്ടിട്ടില്ലാത്തവർ വളരെ ചുരുക്കമാണല്ലോ. കടലിൽ നിന്നും കേരളത്തെ മഴു എറിഞ്ഞു നേടിയ ശേഷം പരശുരാമൻ ആ ഭൂമി ബ്രാഹ്മണർക്ക് ദാനം ചെയ്തു. അത് കൂടാതെ കേരളത്തിന്റെ സംരക്ഷണാർത്ഥം കേരളത്തിലങ്ങോളം അദ്ദേഹം കുറെ ക്ഷേത്രങ്ങൾ കൂടെ പണി കഴിപ്പിച്ചു പ്രതിഷ്ട നടത്തി എന്നാണ് ഐതിഹ്യം. അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് ശബരിമല ഉൾപ്പെടുന്ന അഞ്ചു ശാസ്താ ക്ഷേത്രങ്ങൾ. ശാസ്താവിനോളം കേരളക്കരയുമായി ബന്ധമുള്ള മറ്റൊരു ഹൈന്ദവ ദൈവം ഇല്ല എന്നാണ് എനിക്ക് തോന്നിയിട്ടുള്ളത്. ബാക്കി എല്ലാ ദൈവങ്ങളെയും കയ്യടക്കി വെച്ചിരിക്കുന്ന വടക്കേ ഇന്ത്യക്കാർക്കുള്ള ബുദ്ധിപൂർവ്വമായ മറുപടി കൂടെ ആണ് ശൈവ വൈഷ്ണവ സങ്കൽപ്പങ്ങളെ കൂട്ടിച്ചേർക്കുന്ന ശാസ്താവിന്റെ ഐതിഹ്യം. പരശുരാമൻ സ്ഥാപിച്ച അഞ്ചു ശാസ്താ ക്ഷേത്രങ്ങളും ശാസ്താവിന്റെ വിവിധ ഭാവങ്ങൾ കൊണ്ട് വെത്യസ്തമാണ്. കുളത്തുപ്പുഴയിൽ ബാല രൂപത്തിലും, ആര്യങ്കാവ് ബ്രഹ്മചാരിയായ ഒരു യുവാവിന്റെ രൂപത്തിലും, അച്ചൻകോവിലിൽ പൂർണ്ണ- പുഷ്ക്കല സമേതനായി ഗൃഹസ്ഥാശ്രമ ഭാവത്തിലും, ശബരിമലയിൽ സന്യാസരൂപനായും, കാന്ത മലയിൽ വാനപ്രസ്ഥ ഭാവത്തിലും ആണ് ശാസ്താവിനെ കാണാൻ കഴിയുക. ഇതിൽ കാന്തമല ഒഴികെയുള്ള അമ്പലങ്ങൾ ഭക്ത ജനങ്ങൾക്ക് സുപരിചിതം ആണ്. കാന്തമല ആദിവാസി ഗോത്ര വിഭാഗക്കാരുടെ സംരക്ഷണത്തിൽ ഘോര വനത്തിനുള്ളിൽ ആണത്രേ. അവിടത്തെ ഉത്സവത്തിന്‌ ആഴി കൂട്ടുന്നതാണ് ശബരിമലയിൽ മകരവിളക്കിന് തെളിയുന്ന മകര ജ്യോതി എന്നും ഒരു ഐതിഹ്യം ഉണ്ട്. ഈ അഞ്ചു ക്ഷേത്രങ്ങളിൽ ആചാര പരമായും ഐതിഹ്യ പരമായും കുറച്ചു പ്രത്യേകതകൾ നിറഞ്ഞതാണ്‌ അച്ചൻ കോവിൽ അമ്പലം. കഴിഞ്ഞ ദിവസം അവിടം സന്ദർശിക്കാനുള്ള ഭാഗ്യം എനിക്കുണ്ടായി. ആ വിശേഷങ്ങളിലേക്ക്.

പത്തനംതിട്ടയിൽ തമിഴ്നാട് അതിർത്തിയോട് ചേർന്നാണ് അച്ചൻ കോവിൽ അമ്പലം സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. റാന്നി ഫോറസ്റ്റ് ഡിവിഷന്റെ കീഴിലുള്ള അച്ചൻകോവിൽ വനത്തിനുള്ളിലാണ് അച്ചൻകോവിൽ ടൌൺ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നത്. പമ്പയുടെ പോഷകനദിയായ അച്ചൻകോവിൽ നദി ഇവിടെ കൂടെ ഒഴുകുന്നുണ്ട്. കേരളത്തിൽ ആണ് സ്ഥിതി ചെയ്യുന്നതെങ്കിലും അച്ചൻകോവിലിനെ പുറംലോകവുമായി ബന്ധിപ്പിക്കുന്ന പ്രധാന പാത തമിഴ്നാട്ടിലെ ചെങ്കോട്ടയിലൂടെയുള്ള കൊല്ലം-ആര്യങ്കാവ് ചുരം ആണ്. കേരളത്തിൽ പുനലൂര് നിന്നും, കോന്നിയിൽ നിന്നും അങ്ങോട്ട്‌ കാട്ടിലൂടെ റോഡുകൾ ഉണ്ട്. കേരളത്തിലുള്ള ഒരു അമ്പലം സന്ദർശിക്കാൻ എന്തിനു തമിഴ്നാടിനെ കൂട്ടുപിടിക്കണം എന്ന മൂരാച്ചി ചിന്താഗതിയുമായി ഞാൻ പുനലൂർ വഴിയുള്ള പാത ആണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. അപ്പോളേ ഗൂഗിൾ മാപ്പ് പറഞ്ഞതാ പോകണ്ടാ പോകണ്ടാന്ന്. എവിടെ കേൾക്കാൻ? വരാനുള്ളത് ഗൂഗിളിൽ തങ്ങില്ലല്ലോ?. നല്ലൊരു ദിവസവും നോക്കി അമ്പലത്തിലേക്ക് പുറപ്പെട്ടു. കൂട്ടിന് ഗൂഗിൾ മാപ്പും. വഴി പുനല്ലൂര് വഴിയുള്ള കാട്ടു വഴി. ഇതുപോലുള്ള അമ്പല സന്ദർശനങ്ങൾക്ക് ഞാൻ സാധാരണ വൈകുന്നേരം ആണ് തിരഞ്ഞെടുക്കാറ്. രാവിലെ ഓടിച്ചു ചെല്ലുമ്പോൾ ചിലപ്പോൾ നട അടച്ചുപോയേക്കും. തിരുവനന്തപുരത്തു നിന്നും നൂറ്റിപ്പത്ത് കിലോ മീറ്ററും അത് താണ്ടാൻ മൂന്നര മണിക്കൂറും ആണ് ഗൂഗിൾ അനുവദിച്ചിരിക്കുന്നത്. അഞ്ചു മണിക്ക് നട തുറക്കുന്ന അമ്പലത്തിലെത്താൻ ഞങ്ങൾ ഊണും കഴിച്ച് ഒന്നരയ്ക്ക് തന്നെ ഇറങ്ങി.

എം സി റോഡിൽ നിന്നും ചടയമംഗലം കഴിഞ്ഞ് അഞ്ചലിലേക്കുള്ള റോഡിലേക്ക് കയറിയപ്പോൾ തന്നെ ഒരു വശപ്പിശക് തോന്നി. വിജനമായ ഒരു ഇടുങ്ങിയ റോഡ്‌. ഇടയ്ക്ക് അഞ്ചലും പുനലൂരും എത്തിയപ്പോൾ മരുന്നിനെന്നപോലെ അൽപ്പം ആൾത്തിരക്ക്. പുനലൂർ കഴിഞ്ഞതോടെ അതും തീർന്നു. എന്നാലും തരക്കേടില്ലാത്ത റോഡ്‌. കുറെ ദൂരം ഓടിക്കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങൾ കരവൂർ എന്നു പറയുന്ന സ്ഥലത്തെത്തി. ഗൂഗിൾ പ്രകാരം അവിടെ മുതൽ ആണ് കാട് തുടങ്ങുന്നത്. പക്ഷെ അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ മുന്നിൽ റോഡ്‌ ഇല്ല. പകരം, പണി നടക്കുന്നതിനാൽ വാഹന ഗതാഗതം നിരോധിച്ചിരിക്കുന്നു എന്നൊരു ബോർഡ്‌ മാത്രം. അവിടെ തന്നെ ഫോറസ്റ്റിന്റെ ഒരു ചെക്ക്‌ പോയിന്റ്‌ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവിടത്തെ ഗാർഡിനോട് വഴിയെപ്പറ്റി തിരക്കി. ബോർഡ് ഒന്നും നോക്കണ്ടാ നേരെ പൊയ്ക്കോ എന്നായിരുന്നു പുള്ളിയുടെ ആഹ്വാനം. പണി നടക്കുന്നതിനാൽ സ്പീഡിൽ പോകാൻ പറ്റില്ല കേട്ടോ എന്നൊരു ഉപദേശവും. പുള്ളിക്ക് നന്ദി പറഞ്ഞു ഞങ്ങൾ കാട് കയറി. റോഡ്‌ ഇല്ല, പകരം ഒന്നര ഇഞ്ചിന്റെ മെറ്റൽ നിരത്തിയിരിക്കുകയാണ്. ഏകദേശം അഞ്ചു കിലോമീറ്ററോളം ചെന്നപ്പോൾ റോഡിൽ മുഴുവൻ വണ്ടി പോകാത്ത വിധത്തിൽ മെറ്റൽ കുറുകെ ഇറക്കിയിരിക്കുന്നു. അവിടെ നിന്ന ഒരു നാട്ടുകാരൻ ഞങ്ങൾക്ക് വേറൊരു വഴി ഉപദേശിച്ചു തന്നു. ഞങ്ങൾ വഴി ചോദിച്ച ചെക്ക്‌ പോസ്റ്റിന്റെ അടുത്ത് നിന്നും വലത്തേക്കുള്ള വഴി ആയിരുന്നു അത്. ഗാർഡിനെയും ഗൂഗിളിനെയും മനസ്സിൽ പ്രാകിക്കൊണ്ട്‌ വണ്ടി തിരിച്ചു. പുതിയ വഴിയിലൂടെ ഒരു എട്ടു കിലോമീറ്ററോളം ചെന്നപ്പോൾ ഞങ്ങൾ ആ പണി നടക്കുന്നതിന്റെ അങ്ങേ അറ്റത്തുള്ള റോഡിൽ ചെന്നു കയറി. ഗൂഗിൾ ഇതിനിടക്ക്‌ ഈ കളിക്ക് ഞാനില്ല എന്നും പറഞ്ഞു പണി മുടക്കിയിരുന്നു. പിന്നെ എല്ലാം വഴിയിൽ അവിടവിടെ കണ്ട നാട്ടുകാർ ആയിരുന്നു ഗൂഗിൾ. പിന്നീടുള്ള ഒരു ഇരുപതു കിലോമീറ്റർ കാട്ടിലൂടെ തന്നെ ആയിരുന്നു യാത്ര. എന്നാലും മുൻ അനുഭവങ്ങളിൽ നിന്നും വെത്യസ്തമായി, ഉണങ്ങി വരണ്ട ആ വനാന്തരീക്ഷം ഒട്ടും നയനാനന്ദകരം അല്ലായിരുന്നു. ഗൂഗിൾ മാപ്പ് എർത്ത് വ്യൂവിൽ റോഡിനോട് ചേർന്ന് ഒഴുകുന്ന അച്ചൻകോവിൽ ആറിനെ കണ്ടു കാട്ടാറിൽ കുളിക്കാനായി തോർത്തും ഡ്രെസ്സും ഒക്കെയായി ചെന്ന ഞാൻ ഉണങ്ങി വരണ്ടു മണൽത്തിട്ടയായി രൂപാന്തരപ്പെട്ട നദിയെ കണ്ടു പകച്ചുപോയി. പണ്ടുകാലത്ത് വനത്തിൽ നിന്നും തടി വെട്ടി ആലപ്പുഴ വരെ ഒഴുക്കിക്കൊണ്ടു  പോയിരുന്ന  ആ പമ്പയുടെ കൈവഴിയിലൂടെ ഇപ്പോൾ നാട്ടുകാരായ ചേച്ചിമാർ ആടിനെയും മേയ്ച്ച്, ചുള്ളിക്കമ്പുകളും ശേഖരിച്ച് കഥകളും പറഞ്ഞു വീട്ടിലേക്കു നടക്കുന്നു. ഞാൻ പോയ സീസണിന്റെ ആകാം. മഴക്കാലത്ത് ഇതേ നദിയെത്തന്നെ ചിലപ്പോൾ ഉഗ്രരൂപിണി ആയി കണ്ടേക്കാം. കാട്ടിൽ നിന്നും കുരങ്ങനെ കാണിച്ചു തരാം എന്നും പറഞ്ഞു കൊണ്ടുപോയ മോൾ, എന്റെ മുഖം തന്നെ കണ്ടുകണ്ട് തൃപ്തിയായി കിടന്നുറക്കമായി. കുറെ ദൂരം ചെന്നുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ പെട്ടെന്ന് പൊട്ടിവീണപോലെ അച്ചൻകോവിൽ ടൌണും അതിന്റെ മധ്യഭാഗത്തായി അമ്പലവും പ്രത്യക്ഷപ്പെട്ടു. അഞ്ചരയോടെ ഞങ്ങൾ അവിടെ എത്തുമ്പോളേക്കും ഗൂഗിൾ പറഞ്ഞതിൽ നിന്നും ഇരുപതു കിലോമീറ്റർ കൂടുതൽ ഞങ്ങൾ ഓടിയിരുന്നു.


ഞാൻ നേരത്തെ പറഞ്ഞിരുന്ന പോലെ ഒട്ടേറെ പ്രത്യേകതകൾ നിറഞ്ഞതാണ്‌ അച്ചൻകോവിൽ ക്ഷേത്രം. പരശുരാമൻ പ്രതിഷ്ടിച്ച മറ്റു ശാസ്താ വിഗ്രഹങ്ങൾ (ശബരിമലയിൽ പോലും) കാലപ്പഴക്കത്തിലും, തീ പിടുത്തത്തിലും ഒക്കെ നശിച്ചുപോയപ്പോളും ഇവിടുള്ള വിഗ്രഹം ഇപ്പോളും കേടുപാടുകൂടാതെ നിലനിൽക്കുന്നു. പത്നിമാരായ പൂർണ്ണ ദേവിയോടും പുഷ്ക്കല ദേവിയോടും കൂടെ ആണ് ധർമ്മ ശാസ്താവിനെ നമുക്ക് കാണാൻ സാധിക്കുന്നത്. പൂർണ്ണ ദേവി, സംതൃപ്തിയെയും പുഷ്ക്കല ദേവി, ഐശ്വര്യത്തെയും പ്രധാനം ചെയ്യുന്നു എന്നാണ് സങ്കല്പ്പം. വലതുകാൽ മടക്കി നിലത്തും ഇടതുകാൽ ഉയർത്തി, മുട്ടിന്മേൽ കൈ വെച്ച നിലയിലും ആണ് അയ്യപ്പ വിഗ്രഹം. റോഡിൽ നിന്നും അമ്പലത്തിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ പതിനെട്ടു പടികളും പടികൾക്ക് ഇരുവശത്തുമായി ഗണപതിയുടെയും മുരുകന്റെയും ഉപപ്രതിഷ്ഠകളും കാണാം. മതിൽക്കെട്ടിനകത്ത് കൃഷ്ണൻ, ആദിമൂല ഗണപതി തുടങ്ങിയ ഉപദേവതകളും അമ്പലത്തിന്റെ പിന്നിലായി സർപ്പദൈവങ്ങളും യക്ഷിയമ്മയും ഉള്ളൊരു സർപ്പക്കാവും ഉണ്ട്. അമ്പല മതിലിനെ ചുറ്റി രഥം വലിച്ചുകൊണ്ട് പോകാനുള്ള ഒരു പാത ഉണ്ട്. ധനു മാസത്തിലെ ഉത്സവത്തിലെ പ്രധാന ചടങ്ങാണ് രഥോൽസവം. അമ്പലത്തിൽ നിന്നും ഏകദേശം നൂറുമീറ്റർ കിഴക്കുമാറി ശാസ്താവിന്റെ പരിവാരങ്ങളെ എല്ലാം പ്രതിഷ്ടിച്ചിരിക്കുന്നു. കറുപ്പസ്വാമി ആണ് അതിൽ പ്രധാനി. അയ്യപ്പനെ പ്രീതിപ്പെടുത്താൻ കറുപ്പസ്വാമിയെ പ്രസാദിപ്പിച്ചാൽ മതിയെന്നാണ് ഐതിഹ്യം. കറുപ്പ സ്വാമിയെ കുറിച്ചും അദ്ദേഹത്തിന്റെ ഇഷ്ട വഴിപാടായ കറുപ്പനൂട്ടിനെ കുറിച്ചുമൊക്കെ ഐതിഹ്യമാലയിൽ ധാരാളം കഥകളുണ്ട്.


അച്ചൻകോവിൽ അമ്പലം ഇപ്പോൾ പ്രസിദ്ധമായത് അവിടത്തെ വിഷ ചികിത്സയെ അനുബന്ധിച്ചാണ്. വിഷം തീണ്ടിയവർ ഏതു സമയത്ത് അമ്പലത്തിൽ ചെന്നാലും അവിടെ ഉടൻ നട തുറക്കും. എല്ലാദിവസവും രാവിലെ നട തുറക്കുന്ന സമയത്ത് പൂജാരി അയ്യപ്പൻറെ ഇടത് കയ്യിൽ പ്രത്യേകമായി തയ്യാറാക്കിയ ഒരു കളഭകൂട്ട് വെക്കും. അടുത്ത ദിവസം രാവിലെ മാത്രമേ അത് അവിടെ നിന്നും മാറ്റൂ. വിഷം തീണ്ടിയവർ എത്തിയാൽ ഉടൻ തന്നെ ആ കളഭത്തിൽ നിന്നും കുറച്ച് രോഗിക്ക് കഴിക്കാനും കുറച്ച് വിഷം തീണ്ടിയിടത്ത് തേക്കാനും കൊടുക്കും. അതോടൊപ്പം അൽപ്പം തീർത്ഥവും സേവിക്കാൻ നൽകും. അതോടെ വിഷം ഇറങ്ങും എന്നാണ് വിശ്വാസം. ഇതിന്റെ പിന്നിലുള്ള രഹസ്യവും കളഭകൂട്ടിന്റെ ചേരുവകളും ഇന്നും അജ്ഞാതമായി നിലനിൽക്കുന്നു. ശാസ്ത്രം ഇത്ര പുരോഗതി കൈവരിച്ച ഇക്കാലഘട്ടത്തിലും ധാരാളം ആളുകൾ ഇന്നും അവിടെ ചികിത്സ തേടി എത്തുന്നു എന്നാണ് സമീപവാസികളിൽ നിന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞത്.

ഐതിഹ്യങ്ങളുടെ കൂമ്പാരമായ ഐതിഹ്യമാലയിൽ അച്ചൻകോവിൽ ശാസ്താവിനെയും പരിവാരങ്ങളെയും പറ്റി വിശദമായി പ്രതിപാദിച്ചിട്ടുണ്ടെങ്കിലും ഈ വിഷചികിൽസയെ പറ്റി ഒന്നും പറഞ്ഞിട്ടില്ല. ഉദ്ധിഷ്ട കാര്യപ്രാപ്ത്തിക്കായി നടത്തുന്ന കറുപ്പനൂട്ടിനെ കുറിച്ചാണ് അതിൽ കൂടുതലും. അയ്യപ്പൻറെ സുഹൃത്തായ കറുപ്പസ്വാമിയുടെ പ്രീതിക്കായി ഭക്തർ നേരുന്നതാണ് കറുപ്പനൂട്ട്. കറുപ്പസ്വാമിക്ക് പ്രിയപ്പെട്ട കള്ളും കഞ്ചാവും ഭക്ഷണവും തയ്യാറാക്കി, വലിയ ആഴി കൂട്ടി ആയിരുന്നു കറുപ്പനൂട്ട് നടത്തിയിരുന്നത്. പൂജാരി തുള്ളി ഫലം പറഞ്ഞു കൊടുത്തിരുന്നതായും പറഞ്ഞിട്ടുണ്ട്. എന്നാൽ ഇപ്പോൾ കഥകളിൽ പറയുന്ന പോലെ ആഴി കൂട്ടാറില്ലെന്നും തനിക്കും കൂടെ സൌകര്യപ്രദമായ ദിവസങ്ങളിൽ ആണ് ഇപ്പോൾ കറുപ്പനൂട്ട് നടത്തുന്നതെന്ന് അവിടെ വെച്ച് പരിചയപ്പെട്ട കറുപ്പസ്വാമി നടയിലെ പൂജാരി പറഞ്ഞു. ഏകദേശം എണ്ണായിരം രൂപയോളം ചിലവ് ഒരുദിവസം നീളുന്ന ആ പൂജയ്ക്ക് ഉണ്ടത്രേ. പൂജാ സാധനങ്ങളൊക്കെ അമ്പലക്കാര് തന്നെ മേടിച്ച് നൽകുകയാണ് പതിവ്. ഇപ്പോളും മാസത്തിൽ ഒന്നെങ്കിലും കറുപ്പനൂട്ട് ഭക്തന്മാർ നടത്തിക്കാറുണ്ട്. പൂജ നടത്തുന്നവർക്ക് താമസ സൌകര്യാർത്ഥം ഒരു PWD ഗസ്റ്റ് ഹൗസും അമ്പലത്തോട് ചേർന്നുണ്ട്.

അമ്പല ദർശനം എല്ലാം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ആ വേനലിന് ഒരു ശമനമായി പെട്ടെന്നൊരു മഴ അവിടെ പൊട്ടി വീണു. തികച്ചും അപ്രതീക്ഷിതമായി പെയ്തതിനാൽ മുഴുവൻ നിന്നുകൊണ്ടു. അത് അയ്യപ്പൻറെ അനുഗ്രഹമായി കരുതിയതിനാൽ മനസ്സിൽ ഒരു കുളിർമ്മ തോന്നി. സന്ധ്യ ആയതിനാലും തിരിച്ചും ആ റോഡിലൂടെ ഓടിക്കേണ്ട അവസ്ഥ ഓർത്തിട്ടും തിരിച്ചു ഞങ്ങൾ ചെങ്കോട്ട വഴിയുള്ള റോഡ്‌ ആണ് തിരഞ്ഞെടുത്തത്. കാട്ടിലൂടെ കുറെ ദൂരം പോകണമായിരുന്നു. പക്ഷെ നല്ല റോഡ്‌.


ചെങ്കൊട്ടയ്ക്ക് മുൻപായി പൻപൊലി എന്നൊരു സ്ഥലമുണ്ട്. അവിടെ ഈ അമ്പലത്തിൻറെ പേരിൽ കുറെ കൃഷിഭൂമി ഉണ്ട്. പണ്ടൊരു ബ്രാഹ്മണൻ അമ്പലത്തിന്റെ പേരിൽ എഴുതിക്കൊടുത്ത തരിശായ സ്ഥലം ആണത്. അമ്പലത്തിൻറെ പേരിലായ ശേഷം അവിടെ നല്ല വിളവ്‌ ലഭിച്ചു തുടങ്ങി എന്നാണ് ഐതിഹ്യം. ആ നിലങ്ങളിൽ കൃഷി ചെയ്യുന്ന നെല്ല് ആണ് ഇപ്പോൾ ശബരിമലയിൽ അയ്യപ്പന് വിഷുക്കണി ഒരുക്കാൻ ഉപയോഗിക്കുന്നത്. ചെങ്കോട്ടയിൽ നിന്നും തിരുവനന്തപുരത്തെക്ക് മൂന്നു മണിക്കൂറിനുള്ളിൽ എത്താം. അമ്പലത്തിലേക്ക് പുനലൂരുനിന്നും ചെങ്കോട്ട നിന്നും ബസ് സർവീസ് നടത്തുന്നുണ്ട്. കൂടാതെ ജീപ്പ് സർവിസുകളും ഇപ്പോൾ ഈ റൂട്ടിൽ ഉണ്ട്.

ഓ.ടോ: ചിത്രങ്ങൾക്ക് കടപ്പാട് ഗൂഗിൾ. പിന്നെ എന്റെ മൊബൈലും 

Thursday, February 18, 2016

ദൈവമേ, മിന്നിച്ചേക്കണേ!!!

പ്ലസ് ടു പരീക്ഷ എല്ലാം കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കു പോകുമ്പോൾ ഇനി എങ്ങനെ അറുമാദിക്കണം? ഏതൊക്കെ സിനിമ, എവിടെ നിന്നും കണ്ടു തുടങ്ങണം? എന്ന ഭാരിച്ച ചില ആലോചനകൾ അല്ലാതെ ഇനി എന്ത് പഠിക്കണം? ഏതു ജോലിക്ക് ശ്രമിക്കണം എന്ന് തുടങ്ങിയ നിസ്സാര  പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നും എന്റെ മനസ്സിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. തൽക്കാലം പ്ലസ് ടു പരീക്ഷ ഒന്നു പാസ്സായിക്കോട്ടേ (അതിന്റെ പാട് നമുക്കല്ലേ അറിയൂ) എന്ന് കരുതി മനസ്സിനെ ചുമ്മാ ഓരോ വിഷയം എടുത്തിട്ടു വെറുപ്പിക്കാൻ തോന്നിയില്ല. അപ്പോളത്തെ ഒരു നാട്ടുനടപ്പ് അനുസരിച്ച് പ്ലസ് ടു പാസ്സായ കുട്ടി എൻട്രൻസ്‌ എഴുതിയിരിക്കണം. അതിപ്പോ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വേണോ മെഡിക്കൽ വേണോ അതോ രണ്ടും എഴുതണോ എന്നൊക്കെ പിന്നീട് തീരുമാനിക്കേണ്ട കാര്യങ്ങൾ ആണ്. കണക്കും കൂടെ ഉൾപ്പെട്ട സയൻസ് ബാച്ച് ആയിരുന്നകൊണ്ട് എനിക്ക് രണ്ട് എക്സാമും എഴുതാം. എന്നാലും എനിക്ക് എഞ്ചിനീയറിംഗ് മതി. വേറൊന്നും കൊണ്ടല്ല, ഡോക്ടറെറ്റ് എനിക്ക് ഇഷ്ടമല്ല. ഈ ഓപ്പറേഷനും ചോരയും ഒന്നും നമ്മൾക്ക് പറ്റിയ പണി അല്ലെന്നേ. തന്നെയുമല്ല എപ്പോൾ രോഗി വന്നാലും ഡോക്ടർക്ക് ജോലിക്ക് കയറണമല്ലോ. എഞ്ചിനീയറിംഗ് ആകുമ്പോൾ ആ വക പ്രശ്നങ്ങൾ ഒന്നുമില്ല. സിവിൽ എഞ്ചിനീയറിംഗ് വേണ്ട. കുഞ്ഞായിരിക്കുമ്പോൾ മമ്മൂട്ടിയുടെ "സന്ദർഭം" സിനിമ ടി വി യിൽ കണ്ടപ്പോൾ എടുത്ത തീരുമാനം ആണ്. മാറ്റാൻ പറ്റില്ല. (അതിൽ എഞ്ചിനീയർ ആയ മമ്മൂട്ടി, കെട്ടിടത്തിൽ നിന്നും താഴെ വീണു മരിക്കുന്ന ഒരു സീൻ ഉണ്ട്). ഇലട്രോണിക്സ് ആണത്രേ ഇപ്പോളത്തെ താരം. അപ്പോൾ അതുതന്നെ എടുത്തേക്കാം. ഇനി അതെങ്ങാനും കിട്ടിയില്ലെങ്കിൽ മതി കമ്പ്യൂട്ടർ എഞ്ചിനീയറിംഗ്. കമ്പ്യൂട്ടറിന്റെ പണിയല്ലേ, എപ്പോളാ പൂട്ടിപ്പോണത് എന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. അങ്ങനെ മനസ്സിൽ ഭാവിയെ പറ്റി വ്യെക്തവും ശക്തവും ആയ കാഴ്ച്ചപ്പാടുകളും നേരത്തെ എടുത്തു വെച്ചിരുന്നു. ചുമ്മാ. എപ്പളാ, ആരാ ജോലിയും കൊണ്ടുവരുന്നതെന്ന് പറയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. ഇനി നമ്മളായിട്ട് തയ്യാറായില്ല എന്ന് വേണ്ട.

"എന്താ ഇന്ദുചൂടന്റെ ഫ്യൂച്ചർ പ്ലാൻ?" എന്ന വീട്ടുകാരുടെ ചോദ്യത്തിന് മുൻപിൽ വിനീത വിധേയനായി ഞാൻ എന്റെ പദ്ധതികൾ അവതരിപ്പിച്ചു. കൊള്ളാം, അങ്ങനെ ആണെങ്കിൽ ഉടനേ കോച്ചിംഗിനു ചേരണമെന്ന് വീട്ടുകാർ. എന്തിന്? ഇതൊക്കെ എഴുതിയെടുക്കാൻ എന്റെ സാധാ ബുദ്ധി പോരേ എന്ന് ചോദിക്കാൻ തുടങ്ങിയപ്പോളാണ് മനസ്സിൽ അടുത്ത ലഡ്ഡു പൊട്ടിയത്. ക്ലാസ്സ് കട്ട് ചെയ്തു സിനിമ കാണാൻ പോകണം എന്ന ചിരകാല ആഗ്രഹം ഇതാ പൂവണിയാൻ പോകുന്നു. ഇത്രയും നാൾ വീടിന്റെ അടുത്തുള്ള സ്കൂളുകളിൽ പഠിച്ച കൊണ്ട് ആ ഒരു ഭാഗ്യം ഇതുവരെ ഉണ്ടായിട്ടില്ല. ഇതിപ്പോ ഭാഗ്യദേവത ഇതാ ഓട്ടോ പിടിച്ച് ഇങ്ങോട്ട് വന്നിരിക്കുന്നു. അങ്ങനെ "എല്ലാരും പോകുന്ജോ കുറിഞ്ഞിമലയിലേ, ഈ ഞാനും പോകുന്ജോ കുറിഞ്ഞിമലയിലേ" എന്ന മട്ടിൽ ഞാനും എൻട്രൻസ്‌ പഠിക്കണം എന്ന ആഗ്രഹവുമായി ടൌണിലെ ഒരു പ്രശസ്ത സ്ഥാപനത്തിൽ പോയി ചേർന്നു.

കേരളത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ ശാഖകൾ ഉണ്ടെന്ന്, കേരളത്തിൽ ഏറ്റവും കൂടുതൽ പരസ്യം ഇറക്കുന്ന, ആ സ്ഥാപനത്തിൽ ചെന്നു കയറിയപ്പോൾ ഒരു നാടൻ ട്യൂറ്റൊറിയൽ കോളേജിൽ ചെന്നു കയറിയ ഒരു ഫീലിംഗ് ആയിരുന്നു. കുട്ടികളുടെ എണ്ണം അനുസരിച്ച് എത്ര വേണമെങ്കിലും വലുതാക്കാവുന്ന, ബോർഡുകൾ കൊണ്ട് വേർതിരിച്ച ക്ലാസ് റൂമുകൾ, സർക്കാർ സ്കൂളുകളിൽ കാണുന്ന പോലത്തെ ബഞ്ചും ഡസ്ക്കുകളും, എന്നെപ്പോലെ പരസ്യം കണ്ട് ആകൃഷ്ടരായ കുറച്ചു സാധാരണക്കാർ, രണ്ടു വർഷമായി അവിടെത്തന്നെ പഠിച്ചു കൊണ്ടിരിക്കുന്ന ഒന്ന് രണ്ടു ലോങ്ങ്‌ ടേം വിദ്യാർഥികൾ, പിന്നെ അധ്യാപനത്തിൽ നിന്നും വിരമിച്ച ശേഷം വിശ്രമ വേളകൾ ആനന്ദകരമാക്കാൻ എന്ട്രൻസ് പഠിപ്പിക്കാൻ ഇറങ്ങിത്തിരിച്ച കുറച്ചു അധ്യാപകർ. ഇത്രയും ആയിരുന്നു അവിടുത്തെ മൊത്തത്തിലുള്ള ഒരു സെറ്റപ്പ്. പഴയ സിനിമാ പരസ്യം വരുന്ന പോലത്തെ പേപ്പറിൽ അച്ചടിച്ച സ്റ്റഡി മെറ്റീരിയൽ കൂടെ ആയതോടെ എല്ലാം പൂർത്തിയായി. ഇതിനെല്ലാം പുറമേ ആയിരുന്നു അധ്യാപകരുടെയും ലോങ്ങ്‌ ടേം വിദ്യാർഥികളുടെയും പുച്ഛം. ഇന്ത്യയിൽ വേൾഡ് കപ്പ്‌ കളിക്കാൻ വരുന്ന ഹോളണ്ട്, യു എ ഇ തുടങ്ങിയ രാജ്യങ്ങളിലെ കളിക്കാരെ നോക്കി കാണുന്ന ഇന്ത്യൻ കാണികളെപ്പോലെ ആയിരുന്നു അവർ ക്രാഷ് കോഴ്സ് എന്ന് ഓമനപ്പേരിട്ട് വിളിച്ചിരുന്ന ഞങ്ങൾ പുതുക്കക്കാരെ കണ്ടിരുന്നത്. ക്ലാസ് തുടങ്ങിയാൽ സാറന്മാർ അവന്മാരോട് എന്തൊക്കെയോ ചോദിക്കും അവന്മാര് തിരിച്ചും എന്തൊക്കെയോ പറയും. രണ്ടുകൂട്ടരും ചിരിക്കും, ഞങ്ങൾ കാളകേയ ഭാഷ കേട്ട പോലെ കുന്തം വിഴുങ്ങി ഇരിക്കും. എന്തായാലും മൂന്നു ദിവസം തികച്ച് ആ കലാ പരുപാടികൾ ആസ്വദിക്കാൻ എനിക്ക് സാധിച്ചില്ല. കൃത്യം മൂന്നാം പക്കം നഗരത്തിൽ തന്നെയുള്ള അടുത്ത പ്രമുഘ സ്ഥാപനത്തിൽ ചെന്ന് ഞാൻ പേന വെച്ചു കീഴടങ്ങി.

"ദിതാണ് ഞങ്ങ പറഞ്ഞ കോച്ചിംഗ്" എന്ന് പറഞ്ഞ പോലെ, അവിടുത്തെ മൊത്തത്തിൽ ഉള്ള അന്തരീക്ഷം എന്നെ ഹഡാദാകർഷിച്ചു . വിശാലമായ ക്ലാസ് റൂം, എ സി ലൈബ്രറി, പിന്നെ ജില്ലയിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ പെൺകിടാങ്ങൾ. എങ്ങനെ ആകർഷിക്കാതിരിക്കും?. പക്ഷെ ഒന്ന് രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോളേക്കും ഈ എണ്ണം പറഞ്ഞ പെൺകിടാങ്ങൾ മാത്രമല്ല ജില്ലയിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ ബുദ്ധിജീവികളും കൂടെ അവിടെ പഠിക്കുന്നുണ്ടെന്നും, എൻട്രൻസ്‌ എന്നു പറയുന്നത് 'കേരളാ' മാത്രമല്ല ഐ ഐ റ്റി, ഓൾ ഇന്ത്യ തുടങ്ങി വിഷം കൂടിയ ഐറ്റംസ്  വേറെ ഉണ്ടെന്നും, അവന്മാരൊക്കെ പ്രധാനമായും അതിനെ ലക്ഷ്യം വെച്ചാണ് അവിടെ തയ്യാറെടുത്തുകൊണ്ടിരിക്കുന്നതെന്നും എനിക്ക് മനസ്സിലായിത്തുടങ്ങി. ഐ റ്റി ഐ, ഐ റ്റി സി എന്നൊക്കെ അല്ലാണ്ട് ഐ ഐ റ്റി എന്ന സാധനത്തെപ്പറ്റി ഞാൻ കേട്ടിട്ടുപോലും ഇല്ലായിരുന്നു. അല്ല, കേട്ടിട്ടും വല്യ കാര്യം ഒന്നും ഇല്ലായിരുന്നു. സാധാ എൻട്രൻസിന് ഒരു ശരി ഉത്തരം തിരഞ്ഞെടുത്താൽ മതിയെങ്കിൽ ഇവിടെ ഒന്നിൽ കൂടുതൽ ശരി ഉത്തരങ്ങൾ തിരഞ്ഞെടുക്കണമത്രേ. നാണം കേട്ട ഏർപ്പാട്. എന്റെ പട്ടി ചെയ്യും.

എന്തായാലും ചേർന്നു. ഇനിയും മാറണമെന്ന് പറഞ്ഞാൽ വീട്ടുകാർ കാലിൽ വാരി നിലത്തടിക്കും. അത്കൊണ്ട് രണ്ടും കൽപ്പിച്ചു കുറച്ചുനാൾ ക്ലാസ്സിലൊക്കെ മുടങ്ങാതെ കയറി നോക്കി. നോ രക്ഷ!. കോച്ചിങ്ങിന്റെ ഭാഷ എല്ലായിടത്തും "കാളകേയ" തന്നെ എന്ന ദുഃഖ സത്യം ഞാൻ മനസ്സിലാക്കി. ഉച്ച കഴിഞ്ഞുള്ള ക്ലാസ്സുകളുടെ അവസ്ഥ അതിലും ഭീകരമായിരുന്നു. പ്രണയിക്കുന്ന കമിതാക്കളെ പിരിക്കുന്നതിലും പാടുള്ള പണിയാണ് ഉറക്കം വന്നിരിക്കുന്ന കൺ പോളകളെ തമ്മിൽ അകറ്റുന്നത്.  ഈ ഐ ഐ റ്റി ഭീകരന്മാരുടെ ആക്രോശങ്ങളും കൊലവിളികളും കേട്ട് മനസ്സുമടുത്ത് ഇരിക്കുമ്പോളാണ് അടുത്ത ഐറ്റം അവതരിക്കുന്നത്. ടെസ്റ്റ്‌ പേപ്പർ. ഊര് തെണ്ടിയുടെ ഓട്ട കീശയിൽ എന്തുണ്ട് എഴുതാൻ? അവസാനം കറക്കി കുത്തിന്റെ ബാലപാഠങ്ങൾ പറഞ്ഞു തന്ന ഏതോ ഒരു ഊളനെ മനസ്സിൽ ധ്യാനിച്ചു ദർബാർ രാഗത്തിൽ ഒരു കുത്തങ്ങു കുത്തി. പേപ്പർ നോക്കി മുഴുമിക്കാൻ പോയില്ല ഗുരു. എന്നെ ചേർത്ത് പിടിച്ചു സ്നേഹപൂർവ്വം ഉപദേശിച്ചു. "കോച്ചിംഗ് സെൻററിന് ചീത്തപ്പേര് ഉണ്ടാക്കരുത്". പിന്നെ സിരകളിൽ നാണക്കേടും കൺകളിൽ ഉറക്കക്ഷീണവുമായി ദിവസങ്ങൾ ഒരുപാട്.

ഈ കഷ്ടപ്പാടുകളിൽ നിന്നൊക്കെ രക്ഷപ്പെടാനുള്ള ഒരു വഴി താമസിയാതെ എന്റെ മുന്നിൽ ലൈബ്രറിയുടെ രൂപത്തിൽ തെളിഞ്ഞു വന്നു. അവിടാകുമ്പോൾ സാറന്മാരുടെ ശല്യവും ഇല്ല, നല്ല എ സി യും ഉണ്ട്, തല വെച്ച് ഉറങ്ങാൻ നല്ല ഘടാ ഘടിയൻമാരായ ബുക്കുകൾ. എല്ലാം കൊണ്ടും പറ്റിയ സെറ്റപ്പ്. പക്ഷേ കോമ്പറ്റീഷൻ അവിടെയും കനത്തതായിരുന്നു. എന്നെക്കാളും അത്യാവശ്യക്കാരുടെ ഇടിയായിരുന്നു അവിടെ, ഉറങ്ങാൻ!!. ഒരുദിവസം അവിടെ ഇരുന്ന് ഉറങ്ങിപ്പോയ എന്നെ ലൈബ്രറി പൂട്ടാൻ വന്ന മാനേജർ ആയിരുന്നു എഴുന്നേൽപ്പിച്ചു വിട്ടത്. ഇപ്പ്രാവശ്യവും നൂറു ശതമാനം തികയ്ക്കാൻ നീയൊന്നും സമ്മതിക്കില്ലല്ലേ എന്ന ഭാവം ആയിരുന്നു അങ്ങേരുടെ മുഘത്തപ്പോൾ.

അങ്ങനെ കാത്തു കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം സമാഗതമായി. എൻട്രൻസ്‌ എക്സാം. ആകെ നൂറ്റി ഇരുപതു ചോദ്യങ്ങൾ. ഞാൻ എത്ര ആഞ്ഞു പിടിച്ചിട്ടും മുപ്പതിനു മുകളിലേക്ക് പോകുന്നില്ല. ചുമ്മാ അടുത്തിരിക്കുന്നവൻമാരുടെ പേപ്പറിലേക്ക് നോക്കിയ ഞാൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. അവാർഡ്‌ പടം കാണാൻ തിയേറ്ററിൽ ആളിരിക്കുന്ന പോലെ ആണ് എന്റെ ഉത്തരക്കടലാസ് എങ്കിൽ കഴിഞ്ഞ ഫിലിം ഫെസ്റ്റിവലിൽ പ്രദർശിപ്പിച്ച ത്രീ ഡി തുണ്ട് പടം ലവ് കാണാൻ ആളിരിക്കുന്ന പോലെ ആയിരുന്നു എല്ലാവരുടെയും. എന്തായാലും ഒരു തീരുമാനം ആയ സ്ഥിതിക്ക് ബാക്കി കുറച്ചു ഭാഗ്യം കൂടെ പരീക്ഷിച്ചേക്കാമെന്നു തീരുമാനിച്ചു. സമയവും ബാക്കി. കുത്തിയിരുന്ന് കറുപ്പിച്ചു. ബെല്ലടിച്ചപ്പോളേക്കും എന്റെ പേപ്പറും ഏകദേശം ഹൗസ് ഫുൾ ആയി മാറിയിരുന്നു. പരീക്ഷയും കഴിഞ്ഞ് വീട്ടിലേക്കുള്ള ബസ് സ്റ്റോപ്പിലേക്ക് നടക്കുമ്പോൾ റോഡ്‌ അരികിലുള്ള അമ്പലത്തിൽ കൂടെ ഒന്ന് പ്രാർഥിച്ചേക്കാമെന്നു കരുതി. എന്തായാലും മൊത്തം ഭാഗ്യ പരീക്ഷണം ആണ്. ഇനി എല്ലാം ഭഗവാന്റെ കയ്യിലല്ലേ. നേർച്ചയും ഇട്ടേക്കാം എന്ന് കരുതി പോക്കറ്റിൽ നിന്നും പേഴ്സ് എടുത്തപ്പോളെക്കും പുറകിൽ നിന്നൊരു സ്വരം. "സാറേ, നാളത്തെ കേരള. ഒരെണ്ണം എടുക്കട്ടെ?". പിന്നേ അതിലും വലിയ ഭാഗ്യപരീക്ഷണം ആണ് ചേട്ടാ, ജീവിതം വെച്ചുള്ള കളിയാ എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞ് ഒഴിവാക്കാൻ നോക്കിയപ്പോളാണ് അയാളെ ഞാൻ കാണുന്നത്. പൊരി വെയിലിൽ നിരങ്ങി വന്ന് ഭാഗ്യം വിൽക്കാൻ ശ്രമിക്കുന്ന ആ സാധു മനുഷ്യന്റെ മുഘത്തെ ദൈന്യത കണ്ടപ്പോൾ ഒരു ടിക്കറ്റ് എടുത്തേക്കാമെന്ന് തോന്നി. അത്രയും നേരത്തെ ആ മനുഷ്യന് വീട്ടിൽ പോകാമല്ലോ. അങ്ങനെ നാളത്തേക്കുള്ള ആ ലോട്ടറി ടിക്കറ്റും വാങ്ങി ഞാൻ അമ്പലത്തിൽ പോയി നേർച്ചയിട്ടു മനസ്സുരുകി പ്രാർഥിച്ചു . "ദൈവമേ, ഭാഗ്യ പരീക്ഷണം ആണ്. മിന്നിച്ചേക്കണേ". നമ്മുടെ പ്രാർത്ഥന അല്ലെ? ദൈവത്തിനു അങ്ങനെ എളുപ്പം തള്ളിക്കളയാൻ പറ്റില്ലല്ലോ. പുള്ളി കേട്ടു. അക്ഷരം പടി അനുഗ്രഹിച്ചു. ചെറിയൊരു മിസ് അണ്ടർസ്റ്റാൻഡിംഗ് പറ്റിപ്പോയെന്നെ ഉള്ളൂ. വലത്ത് കയ്യിൽ പിടിച്ചിരുന്ന എൻട്രൻസ്‌ ചോദ്യ പേപ്പറിന് കിട്ടേണ്ട നൂറിൽ താഴെ ഉള്ള റാങ്ക്, പത്തു രൂപയുടെ രൂപത്തിൽ ഭാഗ്യക്കുറിക്കും, ഭാഗ്യക്കുറിക്ക് കിട്ടേണ്ട അഞ്ചക്ക സമ്മാനം റാങ്കിന്റെ രൂപത്തിൽ എൻട്രൻസ്‌ പരീക്ഷയ്ക്കും കിട്ടി. എന്തായാലും ഇത്രയും പിള്ളേരൊക്കെ ഈ നാട്ടിൽ എൻട്രൻസ്‌ പരീക്ഷ എഴുതാറുണ്ടെന്നു റാങ്ക് കണ്ടപ്പോൾ ആണ് മനസ്സിലായത്‌.