Saturday, April 25, 2020

ലോക്ക് ഡൗൺ ലോക്കുകൾ

നാട്ടിലെ മാതൃകാ പുരുഷോത്തമനാണ് ഞാൻ സുനിലണ്ണൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന നാട്ടിലെ ഏക കൃഷി ഓഫീസറായ ശ്രീ സുനിൽ കുമാർ. അണ്ണനെ പറ്റി നാട്ടിലെ പാണന്മാർ പാടി നടക്കുന്ന പാട്ടുകൾ കേൾക്കാത്തവരായി ഒരു കുട്ടി പോലും നാട്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഗ്രൗണ്ടിലും റോഡിലുമുള്ള അലുക്കുലുത്ത് കൂട്ടുകെട്ടിൽ ഒന്നിലും പോകാത്ത സൽ സ്വാഭാവി,  കോളേജ് കഴിഞ്ഞയുടനെ പി എസ് സി പരീക്ഷ എഴുതി ഫയർ ഫോഴ്സിൽ ജോലിക്ക് കയറിയവൻ (അന്ന് ഗ്രൗണ്ടിലെ കുശുമ്പന്മാർ എല്ലാം പറഞ്ഞത് ടെസ്റ്റ്‌ എഴുതി എടുക്കാൻ ആർക്ക് വേണമെങ്കിലും പറ്റും പക്ഷെ ഫിസിക്കൽ ടെസ്റ്റ് പാസാക്കാൻ ഇത് വരെ ഓടിപ്പിടുത്തം പോലും കളിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സുനിലിനെ കൊണ്ട് സാധിക്കില്ല എന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യ അഞ്ച് ഐറ്റംസ് തന്നെ പാസായിക്കൊണ്ട് സുനിലണ്ണൻ അവരുടെ വാ അടപ്പിച്ചു), കുട്ടികൾ കടപ്പുറത്തു പോയി വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടു വന്ന കടലാമ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാൻ കുടിവെള്ളം എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന കിണറ്റിൽ കല്ലുപ്പ് കലക്കി ആമയെ മുക്കിപ്പിടിച്ച പ്രകൃതി സ്‌നേഹി. സർവ്വോപരി നാട്ടിലെ കുടുംബശ്രീ ചേച്ചിമാരുടെ ആരാധ്യ പുരുഷനായ കർഷക കുലോത്തുംഗൻ. കൃഷിയോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം ഫയർ ഫോഴ്സിൽ നിന്നും ടെസ്റ്റ്‌ എഴുതി കൃഷി ഓഫീസറായി ജോലിക്ക് കയറിയതോടെയാണ് നാട്ടിലെ പി എസ് സി വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ അണ്ണൻ താരമായത്. ഇങ്ങനെ അണ്ണന്റെ ഗുണഗണങ്ങൾ എഴുതാൻ ആണെങ്കിൽ ഇത് ഇവിടം കൊണ്ടൊന്നും നിൽക്കില്ല. എന്നാലും അണ്ണനെയും കൊണ്ട് പണ്ടൊരിക്കൽ കല്യാണത്തിന് പോയ കഥ പരാമർശിക്കാതെ വിടുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കില്ല. 

പുന്നപ്രയുള്ള കല്യാണത്തിന് കൂടാൻ പുള്ളിയെയും കൂട്ടി സ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ അവിടെ നല്ല തിരക്ക്. റോഡിലെങ്ങും വണ്ടി ഇടാൻ സ്ഥലമില്ല. കുറച്ചു മാറി ഒരൽപ്പം സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയ ഞാൻ കഷ്ടകാലത്തിന് അണ്ണനോട് അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന തെങ്ങിൽ വല്ല തേങ്ങയോ ഓലയോ വീഴാൻ സാധ്യത ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. ശരി എന്നും പറഞ്ഞു ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി തെങ്ങിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കിയ അണ്ണൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പുറമേ ആരോഗ്യവാൻ എന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയിൽ കൊമ്പൻ ചെല്ലിയുടെ ആക്രമണം, പോരാത്തതിന് മണ്ണിൽ ഫോസ്ഫറസിന്റെ കുറവ് കാരണം ഓലകളിൽ മഞ്ഞളിപ്പ്. ഇങ്ങനെ പോയാൽ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ തെങ്ങിന്റെ പണി തീരും. അതോടെ മാറ്ററിൽ നിന്നും മാറിപ്പോയ അണ്ണൻ അടുത്ത് കണ്ട വീട്ടിൽ ചെന്ന് വീട്ടുകാരനെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു. അടിയന്തിരമായി ചെയ്യേണ്ട പ്രതിവിധികൾ ഒക്കെ വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. എന്താണ് സംഭവം എന്ന് മനസിലാകാതെ അന്തം വിട്ട് കാറിലിരിക്കുന്ന എന്റെ സമീപത്ത് കൂടി വേറൊരുത്തൻ കാർ കൊണ്ടു ചെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു വെച്ച സ്ഥലത്ത് പാർക്ക് ചെയ്യുന്നതും കണ്ടതോടെ പൂർത്തിയായി. മനസ്സിൽ തെറിയും പറഞ്ഞു വണ്ടി കൊണ്ടു പോയി അരക്കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്ത് ഞാൻ തിരിച്ചു പൊരി വെയിലത്ത് നടന്നു വരുമ്പോൾ അണ്ണൻ ഇതൊന്നും അറിയാതെ സന്ദേശം സിനിമയിലെ സിദ്ദിഖിനെ പോലെ വീട്ടുകാരനുമായി പറമ്പിന് ചുറ്റും നടന്ന് വേണ്ട ഉപദേശങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

ലോക്ക് ഡൗൺ കാലവും ആ മാതൃകാ പുരുഷൻ മാതൃകാ പരമായി തന്നെ ആചരിച്ചു. ബാക്കിയുള്ളവർ ലോക്ക് ഡൗണിൽ സമയം കളയാൻ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ യൂട്യൂബിൽ ഐഡിയകൾ പരതുമ്പോൾ അണ്ണൻ പറമ്പിൽ പൂണ്ടു വിളയാടി. പകൽ സമയം തികയാതെ വന്നപ്പോൾ രാത്രി പറമ്പിൽ ലൈറ്റ് ഇട്ടും പണി തുടർന്നപ്പോൾ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും മാസ്കിന് മുകളിൽ വിരൽ വെച്ച് ആശ്ചര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. 

അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ ദിവസം നട്ട കപ്പകൾക്ക് നനക്കാൻ വൈകുന്നേരം പറമ്പിൽ വന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് സുനിലണ്ണൻ ആകാശത്തെ മഴക്കാറ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഇപ്പോളത്തെ ചൂട് വെച്ച് നോക്കിയാൽ വേനൽ മഴ കനക്കും. ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട് അപ്പുറത്തെ പാടത്തോട് ചേർന്നുള്ള കുളത്തിൽ നിറയെ മീനുണ്ട്. എല്ലാ വേനലിലും ഒരു പിടുത്തം ഉള്ളതാണ്. ഇക്കുറി അത് നടന്നിട്ടില്ല. മഴ തുടങ്ങിയാൽ പണി പാളും. പിന്നെ പിടിക്കാൻ പാടാണ്. വെള്ളം വീർത്താൽ ചിലപ്പോൾ മീൻ പാടത്തേക്ക് കയറി പോകാനും സാധ്യത ഉണ്ട്. ഉടനെ പിടിക്കണം. ഇറങ്ങി പിടിക്കാൻ ഉള്ള വട്ടവല ആ വേലായുധൻ ചേട്ടന്റെ കയ്യിൽ കാണും. പുള്ളിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി അതും എടുത്തു കൊണ്ട് വരാം. അങ്ങേരെയും വിളിക്കാം. വണ്ടി വേണ്ട. ഇടവഴി നടന്നു പോകാം. അതാകുമ്പോൾ വലയും പിടിച്ചു വരാനും പറ്റും. 

"ഡീ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാമേ" കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ അണ്ണൻ നടപ്പ് തുടങ്ങി 

"എവിടെ പോകുന്നു. ഉടുപ്പ് ഇട്ടോണ്ട് പോ" ഭാര്യ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു 

"ഓ നമ്മുടെ വേലായുധൻ ചേട്ടന്റെ വീട് വരെ പോകാനാ. അതിനെന്നാത്തിനാ ഷർട്ട്"

എത്ര നാളായി ഈ വഴിയിലൂടെ ഒക്കെ നടന്നിട്ട്. ബൈക്ക് എടുത്തതിന് ശേഷം ഒരിടത്തും നടന്നു പോയിട്ടില്ലെന്ന് മനസ്സിൽ ഓർത്തു. വഴി ഒക്കെ ചെറുതായി. ധാരാളം പുതിയ വീടുകൾ. കുടുംബശ്രീ പെണ്ണുങ്ങൾ ആയിരിക്കും, എല്ലായിടത്തും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ കൃഷി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അണ്ണൻ മനസ്സിൽ സന്തോഷിച്ചു. 

നടന്നു കിഴക്കേ റോഡിലെ കയർ ഫാക്ടറിയുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോളാണ് മാവിൻ ചോട്ടിൽ വട്ടം കൂടിയിരുന്നു ചീട്ട് കളിക്കുന്ന കുറേ പേരെ കാണുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും പണ്ടേ ഈ ചീട്ട് കളി എന്ന് കേൾക്കുന്നതേ അലർജി ആണ്. ഇവന്മാർക്ക് ഈ സാമൂഹിക അകലം എന്നതൊന്നും ബാധകമല്ലേ?  മനസ്സിൽ അങ്ങനെ ഓർത്ത് നടക്കുമ്പോളാണ് ഒരു വിളി കേട്ടത്

"കൊച്ചേ എവിടെ പോകുന്നു?"

നോക്കുമ്പോൾ അതാ തേടിയ വേലായുധൻ ചേട്ടൻ വള്ളിയും തലയിൽ കെട്ടി ചീട്ട് കളിക്കാനിരിക്കുന്നു. 

"ഞാൻ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതായിരുന്നു." അണ്ണൻ പതുക്കെ ചീട്ടുകളി സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. വലയുടെ കാര്യം മിണ്ടിയില്ല. മീൻ പിടുത്തം ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഇവന്മാർ എല്ലാം കൂടി അങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കും. 

സുനിലണ്ണൻറെ പരുങ്ങൽ കണ്ട് കാര്യം മനസിലായിട്ടായിരിക്കും വേലായുധൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. "ഈ കൈ ഒന്ന് തീർന്നോട്ടെ, ഞാൻ വരാം. കൊച്ച് നിൽക്ക്"

ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോളും ബാക്കി ഉള്ളവർ ഗൗരവത്തിൽ കയ്യിലുള്ള ചീട്ടിലേക്കും നോക്കി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കളി ഒന്നും മനസിലാകുന്നില്ല എങ്കിലും അണ്ണനും പതുക്കെ അവർ കളിക്കുന്നതും നോക്കി നിൽപ്പായി.

പെട്ടെന്നാണ് റോഡിലൂടെ ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് പതിയെ വടക്കുനിന്നും വരുന്നത് ഒരുത്തൻ കണ്ടത്. "ഓടിക്കോ..പോലീസ്!" എന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ ചീട്ടും വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ചാടിയെണീറ്റ് ഒറ്റ ഓട്ടം. ഇത് കേട്ട താമസം കളിക്കാർ എല്ലാം പലവഴി ചിതറിയോടി. 

സുനിലണ്ണന് കാര്യത്തിൻറെ ഗൗരവം അത്ര മനസിലായില്ല. അപ്പോളേക്കും അടുത്ത വീടിൻറെ പിന്നിലെത്തിയ വേലായുധൻ ചേട്ടൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "കുഞ്ഞേ ഓടിക്കോ. ചീട്ടുകളിച്ചത് മാത്രമല്ല, ലോക്ക് ഡൗണിൽ കൂട്ടം കൂടി നിന്നതിനും പണി കിട്ടും"

ഡോറയുടെ പ്രയാണങ്ങളിൽ കുറുനരിയെ കാണുമ്പോൾ ഡോറയും കൂട്ടുകാരും "കുറുനരി മോഷ്ടിക്കരുത്" എന്ന് പറയുമ്പോൾ "മോഷ്ടിക്കാനോ ഞാനോ?" എന്നും പറഞ്ഞ് കുറുനരി സ്കൂട്ട് ആകുന്നത് പോലെ "ചീട്ടുകളിക്കാനോ ഞാനോ" എന്നും ചോദിച്ച് സുനിലണ്ണൻ പോലീസുകാർ എത്തുമ്പോളേക്കും രണ്ടു പറമ്പ് ചാടി കടന്നിരുന്നു. 

എന്തായാലും നേരായ വഴി പോകണ്ട. വീടുകളുടെ ഇടയിലൂടെ ഓടാം എന്നോർത്ത് പണ്ട് ഫയർ ഫോഴ്സിൽ ട്രെയിനിങ് കാലത്തേ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ വെച്ച് നൂറേ നൂറിൽ വീട്ടിലേക്ക് പറന്നു. ആദ്യത്തെ നാലഞ്ച് വീട് കുഴപ്പമില്ലാതെ കടന്നു. അഞ്ചാമത്തെ വീടിൻറെ വേലി ചാടി ഓടുമ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. മുണ്ട് എന്തിലോ ഉടക്കി. പത്ത് സ്റ്റെപ്പ് വെച്ചപ്പോളേക്കും തൻറെ അരയിൽ സന്തത സഹചാരിയായി ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കാവി തുണി നഷ്ടമായ വിവരം സുനിലണ്ണൻ ഒരു ഞെട്ടലോടെ മനസിലാക്കി. ഭാഗ്യം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അടുത്തെങ്ങും ആരുമില്ല. തിരിച്ചു പോയി മുണ്ട് എടുക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോളാണ് അത് കണ്ടത്. മുന്നിലെ അഴയിൽ കുറച്ച് തുണി അലക്കി ഉണക്കാൻ ഇട്ടിരിക്കുന്നു. അതിൽ കറുത്ത കളറിലെ ഒരു മുണ്ട് കാറ്റിൽ ആടി കളിക്കുന്നു. അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ലഡു പൊട്ടി. ഐഡിയ!!. പോയ മുണ്ട് പോട്ടെ. അണ്ണൻ ആ കറുത്ത മുണ്ട് വലിച്ച് ഉടുത്ത് മുടങ്ങിയ ഓട്ടം റീസ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. വീടിൻറെ പറമ്പിലേക്ക് ലാൻറ് ചെയ്ത അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ഐഡിയ പൊട്ടി. ഒന്നും നോക്കിയില്ല. കഴിഞ്ഞ ദിവസം കുത്തിയ കപ്പക്കമ്പുകൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുറെയെണ്ണം പറിച്ച് കൂട്ടി. മുറ്റത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ട് നിന്ന ഇളയ മകനെയും വിളിച്ച് അടുത്ത് നിർത്തി. ഓടിയതിന്റെ കിതപ്പിനിടയിലും മുന്നിലുള്ള റോഡിലേക്ക് പാളി നോക്കിക്കൊണ്ട് കപ്പക്കമ്പുകൾ വീണ്ടും കുത്തി തുടങ്ങി. അണ്ണന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ തെറ്റിയില്ല. കൃത്യം മൂന്നാമത്തെ കപ്പക്കൊമ്പ് നടുമ്പോളെക്കും ദാ വരുന്നു പോലീസ് വാഹനം. പറമ്പിൻറെ അങ്ങേ അതിരിൽ വണ്ടി പതുക്കെ ചവുട്ടി നിർത്തി. വണ്ടിയിൽ നിന്നും മാസ്‌ക് വെച്ച ഒന്ന് രണ്ടു പോലീസുകാർ തല പുറത്തേക്ക് ഇട്ട് നോക്കി. 

കറുപ്പ് മുണ്ടും കയ്യിലെ കപ്പക്കമ്പും ഒക്കെ കണ്ട് ഏയ് ഇവനല്ല എന്ന മട്ടിൽ അവർ തല വലിച്ചു. 

എന്താ സാറേ? അണ്ണൻ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. 

"ഏയ് ഒന്നുമില്ല. ആരും പുറത്തിറങ്ങി നടക്കരുത്. ആരെങ്കിലും ഇത് വഴി പോയാരുന്നോ?"

"ഇത് വഴി ആരും വന്നില്ല സാറേ" 

അണ്ണന്റെ മറുപടി കേട്ടതും വണ്ടി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വണ്ടിയുടെ പിൻ സീറ്റിൽ പോലീസുകാർ കൊടുത്ത മാസ്കും കെട്ടി ഇരുന്ന വേലായുധൻ ചേട്ടൻ പുറത്ത് കപ്പക്കൊമ്പും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന സുനിലണ്ണനെ കണ്ട് അന്തിച്ച് നന്ദനത്തിലെ ഇന്നസെന്റിനെ പോലെ മനസ്സിൽ മൊഴിഞ്ഞു. "കുമ്പിടിയാ കുമ്പിടി" 
----------------------------------------------

മെഡിക്കൽ സ്റ്റോർ അടക്കും മുൻപ് അത്യാവശ്യം "സാധനം" മേടിച്ച് സ്റ്റോക്ക് ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു ഗിരി. ശെടാ ഈ ലോക്ക് ഡൌൺ ഇങ്ങനെ തുടർന്നാൽ ജീവിതം ആകെ കട്ടപ്പൊക ആകുമല്ലോ. ഈ പോക്ക് ആണെങ്കിൽ ഒരു നല്ല ജോലി കിട്ടിയിട്ട് മതി നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് എന്ന തൻറെ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹം പൊളിയാനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതയും കാണുന്നുണ്ട്. കൊറോണ കാരണം ആൾക്കാരെ വിളിക്കാതെ കല്യാണം നടത്തിയതിന്റെ ലാഭം മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ "ഈ സാധനം" മേടിച്ച് തീരുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ആകെ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തോട്ട് ഒന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് ഇത് മേടിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണല്ലോ..  ഇങ്ങനെ പലതും ഓർത്തുകൊണ്ട് ഗിരി ബൈക്ക് വീട്ടിലേക്കുള്ള നടവഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഇരുട്ടി തുടങ്ങി. വേലിയുടെ അകത്തേക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചു കയറ്റി വണ്ടിയുടെ സ്പീഡോമീറ്ററിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചിരുന്ന പാക്കറ്റ് എടുത്ത് മുണ്ടിൽ ചേടാൻ നോക്കുമ്പോളാണ് വീടിൻറെ പുറകിൽ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്. ആരോ ചാടി ഓടുന്നത് പോലെ.

എന്താ സംഭവം എന്നറിയാൻ വീടിൻറെ പുറകിലേക്ക് നോക്കിയ ഗിരി ഞെട്ടിപ്പോയി. വേലിയോട് ചേർന്നുള്ള പുളിയുടെ അടുത്തുകൂടെ ഒരാൾ വെടികൊണ്ടത് പോലെ പായുന്നു. ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് ആളെ മനസിലാകുന്നില്ല. പക്ഷെ ആളുടെ ശരീരത്ത് തുണിയില്ല എന്ന് മനസിലാക്കാനുള്ള വെളിച്ചമൊക്കെ ഉണ്ട് താനും. ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആൾ പെട്ടെന്ന് നിന്ന് അവിടെ അഴയിൽ അലക്കി വിരിച്ചിരുന്ന തൻ്റെ കറുപ്പ് മുണ്ട് വാരി ഉടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോളാണ് ഗിരിയുടെ ആദ്യത്തെ ഷോക്ക് വിട്ടു മാറിയത്.

"നിക്കെടാ അവിടെ" ഗിരി അലറി.

മുണ്ട് വലിച്ചു ചുറ്റിക്കഴിഞ്ഞ അയാൾ അതോടെ അപ്പുറത്തെ കൈത്തോടും ചാടി പറക്കുന്നതാണ് പിന്നെ കണ്ടത്. ഓടി ഗിരി അങ്ങോട്ട് എത്തുമ്പോളേക്കും ആളുടെ പൊടിപോലും കാണാനില്ലായിരുന്നു. ഇനി കള്ളൻ എങ്ങാനും ആണോ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞ വീടല്ലേ സ്വർണം കാണുമെന്നോർത്ത് വന്നതാകും. പക്ഷെ ഈ സന്ധ്യ നേരത്ത്..അതും തുണി ഇല്ലാതെ കള്ളൻ വരുമോ. കള്ളൻ ഓടി വന്ന വഴിയിലൂടെ നടന്നുനോക്കിയ ഗിരി എത്തിയത് പറമ്പിൻറെ അതിരിലുള്ള മറപ്പുരയുടെ സമീപത്തേക്ക് ആയിരുന്നു. അവിടെ അതാ പ്ലാവിൻറെ വേരിനോട് ചേർന്ന് എന്തോ കിടക്കുന്നു. ഒരു കാവി മുണ്ട് !!

ഗിരിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ നേരം "നീ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ടൊക്കെ നിൽക്ക്" എന്ന് ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞത് അവൻറെ മനസിലേക്ക് എത്തി. അവിടെ അഴിഞ്ഞു കിടന്ന മുണ്ട് കുനിഞ്ഞെടുത്ത് ഗിരി എന്നെന്നും കണ്ണേട്ടൻ സിനിമയിൽ ജഗതി വിളിക്കും പോലെ അലറി വിളിച്ചു.

"എടാ..."

"എടീ..."

സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പത്രസമ്മേളനവും കണ്ടുകൊണ്ട് കയ്യിലെ വനിതയിലുള്ള "ലോക്ക് ഡൗണും ലൈംഗികതയും" പംക്തി വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ഭാര്യ സുനിത ഭർത്താവിൻറെ അലറൽ കേട്ട് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.

"ആരാടീ നിൻറെ കുളിമുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്" കയ്യിൽ ഒരു കാവി മുണ്ടും പിടിച്ച് കണ്ണേട്ടൻ മോഡൽ ജഗതിയെ പോലെ കയറി വന്ന കണവനെ കണ്ട് സുനിതയ്ക്ക് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല. ബഹളം കേട്ട് അകത്ത് നാമം ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഗിരിയുടെ അമ്മ വിമല ചേച്ചി പുറത്തേക്ക് വന്നു.

എന്താ മോനെ കാര്യം?

ഈ മുണ്ട്..ഈ മുണ്ട്..ആരാണ് ഇവളുടെ കുളിമുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടിയതെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അറിയണം.

"ദേ മനുഷ്യാ വേണ്ടാതീനം പറയരുത്" കഥ മുഴുവനായി മനസിലായില്ലെങ്കിലും തൻ്റെ ചാരിത്ര്യത്തെ ആണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് മനസിലാക്കിയ സുനിത സടകുടഞ്ഞ് എണീറ്റു.

"ആര് ഓടിയ കാര്യമാ നീ ഈ പറയുന്നത്?" ഭാഗ്യത്തിന് വിമലച്ചേച്ചി ഇടയ്ക്ക് കയറി

"ഇവളുടെ കുളിമുറിക്ക് അടുത്ത് നിന്നും കിട്ടിയതാ ഈ മുണ്ട്. ഒരുത്തൻ എൻറെ വണ്ടിയുടെ ഒച്ച കേട്ട് വടക്കോട്ട് പാഞ്ഞു പോകുന്നതും കണ്ടു. എൻറെ അലക്കി ഇട്ടിരുന്ന മുണ്ടും എടുത്ത് ചുറ്റിക്കൊണ്ടാണ് അവൻ ഓടിയത്"

സുനിത വാ പൊളിച്ചത് പോലെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട വിമല ചേച്ചി മകനോട് കയർത്തു. "നിന്നോട് ഞാൻ കല്യാണത്തിന് മുന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ അത്യാവശ്യം ആയി കുളിമുറി പണിയണമെന്ന്. ഈ നാട്ടിൽ വേറെ ഏത് വീട്ടിൽ ഉണ്ടെടാ ഇതുപോലത്തെ മറപ്പുര. നാണം ഉണ്ടോടാ നിനക്ക്. കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അടച്ചുറപ്പില്ലാത്ത മറപ്പുര നിന്ന് കുളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഇത് പോലെ പലവന്മാരും വരും. എന്നെ ഇവിടെ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കുറെ അനുഭവിച്ചതാ..ഉടനെ തന്നെ ഇവിടെ കുളിമുറി പണിതോണം. മനസാ വാചാ അറിയാത്ത കൊച്ചിനെ കുറ്റം പറയരുത്. അലവലാതി"

ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ വന്ന ഈ ഡയലോഗ് കേട്ട് മകനും മരുമകളും അന്തിച്ചു നിന്നപ്പോൾ മുടങ്ങിപ്പോയ നാമം ചൊല്ലൽ പൂർത്തിയാക്കാൻ വിമലച്ചേച്ചി സ്ഥലം കാലിയാക്കി. മുഖം പൊത്തി ഒരു കരച്ചിലോടെ സുനിതയും മുറിയിലേക്ക് ഓടിയതോടെ വടക്കുനോക്കി യന്ത്രത്തിൽ അമ്മായി അച്ഛനെ തല്ലിയിട്ട് നിൽക്കുന്ന ദിനേശനെ പോലെ ഗിരി മാത്രം അവിടെ ബാക്കിയായി. എന്നാലും ഭൂലോക തരികിടയായ എൻ്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് എൻ്റെ ഭാര്യയുടെ കുളിമുറിയിൽ എത്തിനോക്കിയവൻ ആരായിരിക്കും. എന്തായാലും ഞാൻ പുറത്തു പോയ സമയം മനസിലാക്കി കൃത്യമായി എത്തണമെങ്കിൽ അവൻ ചില്ലറക്കാരൻ ആയിരിക്കില്ല. എൻറെ മുണ്ടും അടിച്ചു കൊണ്ട് ഓടിയ അവനെ എന്നെങ്കിലും ഞാൻ പൂട്ടും മണിച്ചിത്ര താഴിട്ട് പൂട്ടും. ഗിരി പല്ലു കടിച്ചു 

Tuesday, April 21, 2020

എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് തേടി മൂന്നാറിലേക്ക് ഒരു യാത്ര


യാത്രകൾ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നെങ്കിലും പ്ലസ് ടു കാലം വരെ എടുത്ത് പറയാവുന്ന യാത്രകൾ ഒന്നും തന്നെ എന്റെ അകൗണ്ടിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. എറണാകുളത്തുള്ള വല്യമ്മച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോകുന്നതായിരുന്നു ആലപ്പുഴ ജില്ല വിട്ടുള്ള പ്രധാന യാത്ര. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ നടത്താറുള്ള ശിവഗിരി സന്ദർശനം ആയിരുന്നു ഓർമ്മയിലെ ഏറ്റവും വലിയ യാത്ര. ചേച്ചി പഠിക്കുവാൻ തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ പോയതോടെയാണ് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ എന്റെ സ്വപ്നഭൂമി ആയിരുന്ന തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ അവസരം ലഭിച്ചത്. അതോടെ തീർന്നു, ദീർഘ യാത്രകളുടെ ലിസ്റ്റ്. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ പൊള്ളേത്തൈ സ്കൂളിൽ നിന്നും ടൂറുകൾ പോകുമായിരുന്നെങ്കിലും ഒരിക്കലും ആ കൂട്ടത്തിൽ പോകാൻ സദ് ഗുണ സമ്പന്നനായ എന്റെ സ്വഭാവത്തെ അത്രയേറെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന വീട്ടുകാർ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. പ്ലസ് ടു പഠിച്ച കലവൂർ സ്കൂളിൽ നിന്നാണെങ്കിലോ ആരും ടൂറിനെ കുറിച്ച് പോയിട്ട് തൂ... അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. ആരും ഒന്നും ചോദിച്ചിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ പൂർവ്വികരായി പഠിച്ച ഏതോ മഹാന്മാരുടെ ടൂർ ചരിതം കാരണം സ്കൂളിന് നല്ല ചീത്തപ്പേര് ഉണ്ടായതാണ് പിന്നാമ്പുറമെന്ന് അവിടെ പഠിച്ചു വളർന്ന കൂട്ടുകാരിൽ നിന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ചുരുക്കത്തിൽ തിരുവനന്തപുരം, എറണാകുളം എന്നൊക്കെ അല്ലാണ്ട് കേരളത്തിലെ വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്ന് എനിക്ക് ഒരു ഐഡിയയും ഇല്ലായിരുന്നു (വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രം എന്നാൽ പൊള്ളേത്തൈ സ്കൂളിന്റെ സ്ഥിരം വേട്ടമൃഗമായ മലമ്പുഴ ആയിരുന്നു എൻറെ മനസ്സിൽ എന്നുള്ളതും ഈ അവസരത്തിൽ ഓർമിപ്പിച്ചുകൊള്ളുന്നു).

അങ്ങനെ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് എൻജിനീയറിങ് എൻട്രൻസ് ഫലം വന്ന്, പ്രാഥമിക അലോട്ട്മെന്റ് പൂർത്തിയായപ്പോൾ ആണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വശ്യമനോഹാരിയായ അവൾ കടന്നു വന്നത്. മൂന്നാർ. കേരളത്തിന്റെ കശ്മീർ ആയ മൂന്നാർ ഉള്ള എൻജിനീയറിങ് കോളേജിൽ ആണ് എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എൻട്രൻസ് കമ്മീഷണർ ആയി ശ്രീ അൽഫോൻസ് കണ്ണന്താനം വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ നടപ്പിൽ വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം ആയിരുന്നു. ഞാൻ പരീക്ഷ എഴുതുന്നതിന് മുൻ വർഷം വരെ കേരളത്തിൽ വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവയൊക്കെ ആവട്ടെ എന്നെ കൊണ്ട് കൂട്ടിയാൽ കൂടുന്ന റേഞ്ചിലും അല്ലായിരുന്നു. തൊട്ട് മുൻ വർഷം കേരളത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഇരുപതോളം സർക്കാർ എയ്‌ഡഡ്‌ കോളേജുകൾ ഉന്നം വെച്ചായിരുന്നു എന്റെ എൻട്രൻസ് പരീക്ഷണം. ഒരു നിബന്ധന മാത്രമേ അലോട്ട്മെന്റിനായി തിരുവനന്തപുരത്തിന് വണ്ടി കയറുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ തന്നെ മുന്നിലേക്ക് വെച്ചുള്ളൂ. ഒരു കാരണവശാലും പേയ്‌മെന്റ് സീറ്റ് എടുക്കരുത്. ഫ്രീ സീറ്റിൽ പഠിക്കാമെങ്കിൽ പഠിച്ചാൽ മതി. (ഇന്നത്തെ പോലെ അല്ല. അന്ന് ഫ്രീ സീറ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഫ്രീ തന്നെ ആണ്). അങ്ങനെ ആണ് തൊട്ട് മുൻ വർഷം തുടർ വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് മുന്നാറിൽ ആരംഭിച്ച മൂന്നാർ ഗവഃ എൻജിനീയറിങ് കോളേജിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് എൻജിനിയറിങ്ങിന് സെലക്ഷൻ കിട്ടുന്നത്. അതും ഫ്രീ സീറ്റ്. കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസിനേക്കാൾ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിയ ഇലക്ട്രോണിക്സ് ആണ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ എൻജിനിയറിങ്ങിന് അതേ കോളേജിൽ തന്നെ ഓപ്ഷൻ കൊടുത്ത് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. (ക്ലാസ്സ്‌ ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ എനിക്ക് ഇലക്ട്രോണിക്സ് സെലക്ഷൻ കിട്ടി).

തിരിച്ചു വീട്ടിൽ വന്നതിന് ശേഷമാണ് ഞാൻ മൂന്നാറിനെ കുറിച്ച് ആദ്യമായി ചിന്തിക്കുന്നത്. കേട്ടവർ എല്ലാം പറഞ്ഞു. നല്ല അടിപൊളി സ്ഥലമാണ്.ഊട്ടി പോലെയാണ്, കൊടൈക്കനാൽ പോലെ ആണ് എന്നൊക്കെ. ഊട്ടിയും കൊടൈക്കനാലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ വലിയ ഫീലിംഗ്സ് ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. കിലുക്കവും നീലഗിരിയും പോലുള്ള സിനിമകൾ കണ്ട ഓർമയിൽ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രം വരച്ചു വെച്ച് മൂന്നാറിൽ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന ദിവസവും കാത്ത് ഞാൻ ഇരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ മൂന്നാറിലേക്ക് കണ്ടക്ടർ ആയി ധാരാളം യാത്രകൾ നടത്തിയിട്ടുള്ള അച്ഛന്റെ സുഹൃത്ത് ഈപ്പൻ ചേട്ടൻ മൂന്നാറിനെ കുറിച്ച് ഒരു ലഘു വിവരണവും തരികയുണ്ടായി.നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്നും അകന്ന് മാറി പഠിക്കുവാൻ പറ്റിയ അന്തരീക്ഷം ആണത്രേ മൂന്നാറിൽ. എപ്പോളും മഴ ഇങ്ങനെ നൂലുപോലെ വീണ് കൊണ്ടിരിക്കും. അതിങ്ങനെ ഇന്ന സീസൺ എന്നൊന്നും ഇല്ലത്രെ. അപ്പോൾ കുട എപ്പോളും കയ്യിൽ വേണമല്ലേ എന്ന എന്റെ സംശയത്തിന്, ഏയ്‌ ഈ മഴയ്ക്ക് കുട ഒന്നും വേണമെന്നില്ല. എന്തായാലും കുട പിടിക്കേണ്ടാത്ത, നൂലുപോലെ എപ്പോളും പെയ്യുന്ന മഴയുള്ള മൂന്നാർ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രഹേളികയായി മദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അങ്ങനെ കാത്തു കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം വന്നെത്തി.കോളേജിൽ അഡ്മിഷനായി എത്തേണ്ട ദിവസം. ആവശ്യമുള്ള പേപ്പറുകളും ഒരു ദിവസം താമസിക്കാൻ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളുമായി ഞാനും അച്ഛനും വീട്ടിൽ നിന്നും വെളുപ്പിനെ ആദ്യ വണ്ടിക്ക് യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ചേർത്തല നിന്നും മൂന്നാർ വഴി സൂര്യനെല്ലിക്ക് രാവിലെ ഒരു ബസ് ഉണ്ട്. വൈക്കം, കോതമംഗലം, അടിമാലി വഴി പോകുന്ന ആ പി പി കെ ബസ് ഉച്ചയോടെ മൂന്നാർ എത്തും. ആ വണ്ടിയിൽ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ യാത്ര. ഞങ്ങളുടെ തീരപ്രദേശത്ത് നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ കാടും മലകളും കണ്ടുള്ള ആ യാത്ര അടിമാലി കഴിഞ്ഞ് കയറ്റം കയറി തുടങ്ങിയതോടെ തേയില തോട്ടങ്ങളുടെ മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ കൺ മുന്നിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി. കണ്ണൻ ദേവൻ തേയിലയുടെ പരസ്യത്തിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ആ കാഴ്ചകൾ ഞാൻ കൺ തുറന്ന് ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോളേക്കും ഒരു എ സി റൂമിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്ന പോലെ തണുപ്പ് വണ്ടിയിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തി. ഒന്ന് ഒന്നരയോടെ വണ്ടി മൂന്നാർ ടൗണിൽ എത്തി. ആകെ തിരക്ക്. നട്ടുച്ചയ്ക്കും മനം കുളിരുന്ന തണുപ്പ്. ചുറ്റുമുള്ള കടകളിൽ നിന്നും ചായപ്പൊടിയുടെയും ഏലത്തിന്റെയും മണം. ഞാൻ മനസ് തുറന്ന് അതെല്ലാം ആസ്വദിച്ചു. അച്ഛനോട് ഞാൻ എന്റെ പ്ലാൻ വിശദീകരിച്ചു. ഏതെങ്കിലും ലോഡ്ജിൽ മുറി എടുക്കണം. ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ഒന്ന് കോളേജ് വരെ പോകാം.അപ്പോൾ പിന്നെ നാളെ രാവിലെ അപരിചിതത്ത്വം ഒന്നുമില്ലാതെ ചെല്ലാമല്ലോ?. നോക്കുമ്പോൾ ബസ് ഇറങ്ങിയതിന് തൊട്ട് അടുത്തായി തന്നെ ഒരു ഹോട്ടൽ. അതിന്റെ തന്നെ മുകളിലായി ഒരു ലോഡ്ജും. നല്ല വിശപ്പ്. കയറി ചോറും പുഴമീൻ വറുത്തതും ബീഫും കൂട്ടി ആ പ്രശ്നം തീർത്തു. പൈസ കൊടുക്കാൻ നേരം കൗണ്ടറിൽ താമസസൗകര്യത്തെ കുറിച്ച് തിരക്കി. ഞങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ എല്ലാ സംവിധാനങ്ങളും, രാവിലെ കുളിക്കാനുള്ള ചൂടുവെള്ളം ഉൾപ്പെടെ ലഭിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞതോടെ ഇനി വേറെ സ്ഥലം അന്വേഷിക്കേണ്ട എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. അത്യാവശ്യം നല്ല റൂം. ബാഗൊക്കെ വെച്ച് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയ ശേഷം കോളേജ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ ഇറങ്ങി. അലോട്ട്മെന്റ് മനുവലിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അഡ്രസ്സ് ഒന്നുകൂടി എടുത്ത് നോക്കി. ഗവഃ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് മൂന്നാർ, കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട്, കുണ്ടള,  മൂന്നാർ.  അപ്പോൾ ആദ്യം കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ടിൽ എത്തണം. റൂം പൂട്ടി അച്ഛനുമായി ഇറങ്ങി. ഹോട്ടലിലെ കാഷ്യറോട് ചെന്ന് ചോദിച്ചു. കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട് എവിടാ? 

"അത് കുറച്ചു ദൂരം ഉണ്ട്. ജീപ്പ് കിട്ടും.ദാ ആ സ്റ്റാൻഡിൽ കിടക്കുന്ന ജീപ്പ് കുണ്ടള പോകും."

ഓക്കേ. അച്ഛനോട് ഫോളോ മി എന്നും പറഞ്ഞ് ജീപ്പിന്റ അടുത്തെത്തി. ബാബു ആന്റണിയെ പോലെ ഒരുത്തനാണ് ഡ്രൈവർ. ജീപ്പിൽ മൂന്ന് നാല് പേരുണ്ട്. ഡ്രൈവർ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ടാക്കി മുന്നോട്ട് അനക്കുന്നു. പിന്നോട്ട് അനക്കുന്നു. ഓഫ് ആക്കുന്നു. ഇത് തന്നെ വീണ്ടും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ചെന്ന് ചോദിച്ചു. ചേട്ടാ, ഈ വണ്ടി കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട് പോകുമോ? 

"കുണ്ടള പോകും കേറിക്കോ" അയാൾ തമിഴ് കലർന്ന മലയാളത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു.

അങ്ങനെ അച്ഛനും ഞാനും ആ വണ്ടിയിൽ സീറ്റ് ഉറപ്പിച്ചു.അപ്പോളേക്കും വണ്ടി ഫുൾ ആയെങ്കിലും കുറേ നേരം കൂടി ചാഞ്ചാടി നിന്നിട്ടാണ് വണ്ടി യാത്ര ആരംഭിച്ചത്. ഇതിനിടയിൽ വണ്ടിയുടെ മുകളിൽ മുഴുവൻ സാധനങ്ങളും പുറകിൽ തൂങ്ങി കുറച്ച് ആളുകളും ഇടം പിടിച്ചിരുന്നു. കുറച്ചു ചെന്നപ്പോൾ ഞാൻ അടുത്തിരിക്കുന്ന ആളോട് ചോദിച്ചു "ഈ കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ടിലേക്ക് കുറേ പോകണോ?" 

"ങാ കുണ്ടള, മാട്ടുപ്പെട്ടി കഴിഞ്ഞാണ്."

അവിടെ ആണോ സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട്? ഈ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് ഒക്കെയുള്ള??

"അത് തെരിയാത്" അയാൾ താത്പര്യമില്ലാത്തത് പോലെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു.

ശെടാ കേരളത്തിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് ഉണ്ടായിട്ട് ആ സ്ഥലം തെരിയാതെന്നോ. എന്ന കൊടുമൈ എന്ന് മനസ്സിൽ ഓർത്ത് ഞാൻ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തോ ഒന്നും ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലാത്തത് പോലെ. ചാത്തന്മാരുടെ മുഖപ്രസാദം നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതീതി. വഴിയിലെങ്ങും മനുഷ്യരെ അധികം കാണുന്നില്ല. കന്നുകാലികൾ പുല്ലുമേഞ്ഞ് അവിടവിടെ കൂട്ടം കൂടി നിൽപ്പുണ്ട്. ഇതിനിടയിൽ കേരളത്തിലെ ആദ്യ ജലവൈദ്യുത പദ്ധതിയായ മാട്ടുപ്പെട്ടി ഡാമും പ്രസിദ്ധമായ എക്കോ പോയിന്റും ഒക്കെ കടന്നു പോയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഏകദേശം ഒരുമണിക്കൂർ ഓടിയ ശേഷം ജീപ്പ് നിർത്തി പുറകിൽ തൂങ്ങി നിന്ന കിളി ഞങ്ങളോട് സ്ഥലം എത്തി എന്ന് പറഞ്ഞു. പുറത്ത് ഇറങ്ങിയ ഞാൻ ചെറുതായി ഒന്ന് ഞെട്ടി. ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജ്, തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജ് തുടങ്ങിയ പ്രൊഫഷണൽ കോളേജുകൾ നേരിട്ടും REC പോലുള്ള എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകൾ സിനിമകളിലും കണ്ടിട്ടുള്ള എന്റെ മുന്നിൽ നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം തേയില തോട്ടങ്ങൾ മാത്രം. അതുവരെ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിക്കാൻ പോകുന്ന എന്റെ സ്വയം പര്യാപ്തത അളക്കാൻ എന്നോണം കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ എനിക്ക് വിട്ടു തന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന അച്ഛൻ എന്നോട് കിലുക്കത്തിൽ തിലകൻ ഇന്നസെന്റിനോട് ചോദിക്കും പോലെ ചോദിച്ചു. 

"എവിടെ? എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എവിടെ?"

എന്താ സംഭവം എന്നൊരു പിടിയും കിട്ടാതെ ഞാൻ ബാഗിൽ നിന്നും ആ മാനുവൽ ഒന്നുകൂടി എടുത്ത് അഡ്രസ്സ് ഒന്ന് കൂടി വായിച്ചു. ഇല്ല. ഒരു തെറ്റും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. 

അപ്പോളാണ് കുറച്ച് മാറി റോഡിൽ നിന്നും താഴേക്ക് തേയില തോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കട കണ്ടത്. നേരെ അങ്ങോട്ട്‌ പിടിച്ചു. അവിടെ കണ്ട ആളോട് ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എവിടെ ആണെന്ന് ചോദിച്ചു. അയാൾ ഏതോ വിചിത്ര ജീവിയെ നോക്കുംപോലെ ഞങ്ങളെ നോക്കി. എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എന്ന് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത് പോലെ. ഞാൻ അഡ്രസ്സ് ഒന്ന് ഉറക്കെ വായിച്ചു. അപ്പോൾ അവിടെ ഇരുന്ന ഒരാൾ പറഞ്ഞു സംഭവം അവിടെ തന്നെ ആണ്. കുറച്ചു ഉള്ളിലേക്ക് പോകണം. തേയില തോട്ടത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു ചെന്നാൽ കോളേജിലേക്കുള്ള വഴി കാണാം. പക്ഷെ അവിടെ ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ടോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല.

ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കി.കണ്ടാ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ. അഡ്രസ്സ് കറക്റ്റാ.

അങ്ങനെ അവർ കാണിച്ചു തന്ന വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. തോട്ടം തൊഴിലാളികൾ താമസിക്കുന്ന പച്ചയും വെള്ളയും പെയിന്റടിച്ച കുറേ കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് മുന്നിലൂടെ കുറേ ചെന്നപ്പോൾ അത്യാവശ്യം നല്ല വീതിയിൽ കുന്നിന്റെ ചരിവ് ചെത്തി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു റോഡ് കണ്ടു. ടാർ ചെയ്തിട്ടില്ല എങ്കിലും ഒരു പ്രൊഫഷണൽ കോളേജിലേക്കുള്ള റോഡ് ആണെന്ന് തോന്നും. അതോടെ എനിക്ക് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി. എന്നാലും ഇത്രയും കാട്ടു മുക്കിൽ ഒരു കോളേജ്?? എങ്ങനെ വീട്ടിലോട്ട് ഇടക്കൊന്നു പോകും?. അച്ഛൻ പറഞ്ഞു "കോളേജിന് വണ്ടി ഒക്കെ കാണും. പിന്നെ താമസിക്കാൻ ഹോസ്റ്റൽ ഉണ്ടാകും" 

ങാ അതും ശരിയാ. അങ്ങനെ ഓരോന്നൊക്കെ സംസാരിച്ച് ഞങ്ങൾ വിജനമായ ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി. ശരിക്കും പ്രകൃതിരമണീയമായ അന്തരീക്ഷം. ഒരു സൈഡിൽ മൊട്ടക്കുന്നുകൾ, മറുസൈഡിൽ കുണ്ടള റിസർവോയർ. അപ്പുറം അക്വേഷ്യ കാടുകൾ. ഇളം തണുപ്പ് ഉള്ളതിനാൽ നടപ്പിന് ക്ഷീണം ഒന്നും തോന്നിയില്ല. അടുത്തൊരു മരത്തിൽ ഒട്ടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു തമിഴ് പോസ്റ്റർ കാണിച്ച് ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. "നടന്നു നടന്ന് നമ്മൾ തമിഴ് നാട്ടിൽ എത്തി എന്ന് തോന്നുന്നു. ദേ കണ്ടില്ലേ അണ്ണാ ഡി എം കെ യുടെ രണ്ടില ചിഹ്നം". 

"എടാ അത് മാണി കോൺഗ്രസിന്റെ രണ്ടില ചിഹ്നം ആണ്. അണ്ണാ ഡി എം കെ യുടെ അല്ല". മറുവശത്ത് ഒട്ടിച്ചിരുന്ന മലയാളം പോസ്റ്റർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അച്ഛൻ തിരുത്തി. 

നടന്നിട്ടും നടന്നിട്ടും ഒന്നും ആകാതെ വന്നപ്പോൾ വീണ്ടും മനസിൽ പരിഭ്രമം ഉരുണ്ടു കൂടി തുടങ്ങി. തലയിൽ ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ അടുക്കിക്കെട്ടി തൊഴിലാളി സ്ത്രീകൾ മുകളിലെ മുട്ടക്കുന്ന് ഇറങ്ങി വീടുകളിലേക്ക് പോകുന്നത് ഒഴിച്ചാൽ ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയെ പോലും ഞങ്ങൾ ഇതിനിടയിൽ കാണുകയുണ്ടായില്ല. ഏകദേശം രണ്ട് മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ താണ്ടി എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. നമുക്ക് ഇന്ന് ഇവിടെ തന്നെ കിടക്കാം. ഇന്ന് തിരിച്ചു പോക്ക് നടക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അച്ഛനും തളർന്നു തുടങ്ങിയത് പോലെ. ഇത്രയും ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് എങ്ങനെ മകനെ നിർത്തിയിട്ട് പോകും എന്നായിരുന്നു ആ മനസ്സിൽ. സമയം അഞ്ച് മണി ആയിരിക്കുന്നു. കുറച്ച് കൂടി മുന്നോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ റോഡ് ഒക്കെ ചെളിയായി തുടങ്ങി. സൈഡിലായി മുൾ വേലി തകർന്നു കിടക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ബോർഡ് എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. "സൈറ്റ് ഫോർ കോളേജ് ഓഫ് എൻജിനീയറിങ് മൂന്നാർ" ആ ബോർഡിന് പക്ഷെ ആകെ കാലഹരണം സംഭവിച്ചത് പോലെ തോന്നി. പുല്ലും ചെളിയും നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ മുകളിലേക്ക് ചെറിയൊരു കയറ്റം. ആകെ മൂടിക്കെട്ടിയ കാലാവസ്ഥ. മുകളിൽ ഒന്ന് രണ്ട് കെട്ടിടങ്ങൾ കണ്ടു. എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് പോയിട്ട് മനുഷ്യർ ആരും അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ അറച്ചറച്ച് മുന്നോട്ട് ചെന്നു. പെട്ടെന്ന് അവിടെ കെട്ടിയിരുന്ന ഒരു താത്കാലിക ഷെഡിൽ നിന്നും ഒരു മധ്യവയസ്‌കൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു.

ആരാ? എന്താ ഇവിടെ?

എൻജിനീയറിങ് കോളേജ്?? എന്റെ ശബ്ദം ഏറെക്കുറെ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ എത്തിയിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയം.

"അത് ടൗണിൽ. ഇവിടെ അല്ല." അയാൾ തമിഴ് ചുവയോടെ പറഞ്ഞു. 

"അഡ്രസിൽ ഇവിടെ ആണെന്നാണ് പറഞ്ഞത്." ഞാൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

ഇവിടെ ആയിരുന്നു. പണി തുടങ്ങിയതാ. ഇവിടുള്ളവര് സമ്മതിച്ചില്ല. സമരം നടന്നു. ഇപ്പോൾ ടൗണിലാ.

ടൗണിൽ എവിടാ? 

അതൊന്നും തെരിയാത്.

എന്തായാലും ഇവിടെ അല്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി.

റോഡിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ വേറെ വഴി ഉണ്ടോ? ഞാൻ അയാളോട് ചോദിച്ചു. ഏതോ കുന്നിന്റെ മുകളിലൂടെ ജീപ്പ് പോകുന്ന ഒച്ച ഞാൻ കേട്ടു.

വഴി ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഇനി അത് വഴി പോകാൻ പറ്റില്ല. ആന ഇറങ്ങും. ഈ വേലിയൊക്കെ ആന നശിപ്പിച്ചതാണ്. അവിടവിടെ കിടന്നിരുന്ന ആനപ്പിണ്ടം അയാൾ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു.

അയാൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടതോടെ അടിവയറ്റിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.തിരിച്ചു വന്ന വഴി തന്നെ ശരണം.

വന്ന സ്ഥിതിക്ക് അവിടെ ഉള്ള റൂമിൽ ഞാൻ ഒന്ന് കയറി നോക്കി. വിശാലമായി പണി കഴിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ക്ലാസ്സ്‌ മുറി. പക്ഷെ നിലത്ത് മുഴുവൻ ചാണകങ്ങൾ ഇട്ട് കൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. ബോർഡിൽ വികൃതമായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു "ഇത് ഞങ്ങളുടെ ഭൂമി. ഇവിടെ കടന്നു കയറാൻ ആരെയും ഞങ്ങൾ അനുവദിക്കില്ല". അടുത്തായി തലയോട്ടിയുടെയും ഡെയ്ഞ്ചർ ചിഹ്നവും ഒക്കെ വരച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു. 

സമയം കളയാതെ വന്ന വഴി തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരിക്കും ചെളിയിലൊക്കെ ആനയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. സമീപത്തെവിടെയോ ആനകൾ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന കാട് ആണെന്നും ഓരോ നിമിഷവും ഇരുട്ട് കൂടി വരുകയാണെന്നും മനസിലായതോടെ നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ നടപ്പിന് വേഗം കൂടി. ആ തണുപ്പിലും ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും നന്നായി വിയർത്തു. 

ഇരുട്ട് പരക്കും മുന്നേ ഞങ്ങൾ റോഡിലെത്തി. ജീപ്പിൽ കയറി മൂന്നാറിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങൾ ആയിരുന്നു. എന്നാലും ആ കോളേജ് എവിടെ പോയി?? ടൗണിൽ എത്തുമ്പോൾ സമയം 7 കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിശന്നു തളർന്നു ഹോട്ടലിൽ കയറി. നല്ല ചൂട് പൊറോട്ടയും പോത്ത് ഇറച്ചിയും കഴിച്ചു. ചൂട് ചായയും കുടിച്ചപ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷീണം ഒന്ന് കുറഞ്ഞു. കൈ കഴുകി പൈസ കൊടുക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ കടക്കാരനോട് ചോദിച്ചു "ചേട്ടാ ഈ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എവിടെയാണ്?"

"എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് ഇപ്പോൾ പഞ്ചായത്തിന്റെ മുകളിലെ നിലയിൽ ആണ്. അത് ആ പുറകിൽ കാണുന്നതാണ്."

അയാൾ ഞങ്ങളെ കൈ കഴുകുന്ന സ്ഥലത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് പുറകിലുള്ള തോടിന്റെ മറുകരയിൽ റോഡിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള കെട്ടിടം ചൂണ്ടി കാണിച്ചു.

ഈ കെട്ടിടത്തിൻറെ മുകളിൽ ആയിരുന്നു എൻറെ എൻജിനീയറിങ് ജീവിതം ആരംഭിച്ചത് 
കൈ എത്തും ദൂരത്തുള്ള ഈ കോളേജ് കാണാൻ ആണല്ലോ എന്നെ നീ കിലോമീറ്റേഴ്സ് ആൻഡ് കിലോമീറ്റേഴ്സ് നടത്തിച്ചത് കള്ള ബടുവാ എന്ന രീതിയിൽ അച്ഛൻ ഒരു നോട്ടം. വരുന്ന വഴി അടിമാലി ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ വച്ച് ബസിൽ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ മേടിച്ച ഒരു കുപ്പി യൂക്കാലി തൈലം ആണ് അന്ന് ദേഹം വേദന മാറാൻ അച്ഛനും മകനും കൂടി തീർത്തത്.

(ചിത്രങ്ങൾക്ക് കടപ്പാട് ഗൂഗിൾ)

Thursday, February 6, 2020

ലണ്ടനിലേക്ക് ഒരു റോഡ് യാത്ര - പുസ്തക നിരൂപണം



വർഷങ്ങൾക്ക് മുൻപ്, കൃത്യമായി പറഞ്ഞാൽ 2014 ഇൽ ഏറെ ജനശ്രദ്ധ നേടിയ വാർത്ത ആയിരുന്നു സംവിധായകൻ ശ്രീ ലാൽ ജോസും രണ്ട് സുഹൃത്തുക്കളുമായി റോഡ് മാർഗം ലണ്ടനിലേക്ക് പുറപ്പെടുന്നു എന്നത്. ഇതുവരെ മലയാളികൾ ആരും കൈവച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സാഹസിക യാത്ര ആയിരുന്നു അത്. കുറെ ദിവസങ്ങളോളം അതിനെ കുറിച്ച് വാർത്തകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. തിരികെ എത്തും എന്ന് ഉറപ്പില്ലാത്തതിനാൽ വിൽപ്പത്രം ഒക്കെ എഴുതി വെച്ചിട്ടാണ് അവർ യാത്ര തുടങ്ങുന്നത്. കൊച്ചിയിൽ നിന്നും യാത്ര ഫ്‌ളാഗ്ഓഫ് ചെയ്യാൻ മലയാളത്തിലെ പ്രമുഖ ചലച്ചിത്ര താരങ്ങൾ സന്നിഹിതരായിരുന്നു എന്നൊക്കെ ആയിരുന്നു വാർത്തകൾ. അവരുടെ ആ യാത്രയെ കുറിച്ച് ഭാവിയിൽ എന്തെങ്കിലും പുസ്തകങ്ങളോ ഡോക്യൂമെന്ററികളോ ഉണ്ടാകുമെങ്കിൽ അത് കാണണം എന്ന് അന്നേ തോന്നിയിരുന്നു. അത്രയേറെ സംഭവ ബഹുലം ആയിരിക്കും ആ യാത്ര എന്ന് അന്നേ തോന്നി. പിന്നീട് അവരെക്കുറിച്ച് വാർത്തകൾ ഒന്നും കേട്ടില്ല. ഈ യാത്ര പോയതിൽ ലാൽ ജോസിനെ അല്ലാതെ മറ്റ് രണ്ടുപേരെ കുറിച്ചും കേട്ടിട്ട് പോലും ഇല്ലായിരുന്നു. കുറച്ചു നാൾ കഴിഞ്ഞ് അവർ തമ്മിൽ വഴക്കിട്ട് ഒരാൾ പിരിഞ്ഞു പോയി, യാത്ര കുളമായി എന്നൊക്കെ കേട്ടപ്പോൾ വിഷമം തോന്നി. അതോടെ ആ യാത്ര വിസ്മൃതിയിലേക്ക് മറയപ്പെടുകയും ചെയ്തു.

പിന്നീട് 2019 ഇൽ കേരള സാഹിത്യ അക്കാദമി അവാർഡ് പ്രഖ്യാപിച്ചപ്പോൾ മികച്ച യാത്രരചനയ്ക്ക് അവാർഡ് നേടിയത് ശ്രീ ബൈജു എൻ നായർ എഴുതിയ ലണ്ടനിലേക്ക് ഒരു റോഡ് യാത്ര എന്ന കൃതിക്ക് ആയിരുന്നു. അപ്പോളാണ് ഞാൻ ആ പഴയ യാത്രയെ കുറിച്ച് വീണ്ടും ഓർക്കുന്നത്. എന്തായാലും ആ കൃതി വായിച്ചിട്ട് തന്നെ കാര്യം എന്നും പറഞ്ഞിറങ്ങി. കയ്യോടെ പുസ്തകം കരസ്ഥമാക്കി, അത് വായിക്കാൻ ഇരിക്കുമ്പോൾ ഒട്ടേറെ പ്രതീക്ഷകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. ഇതുവരെ മലയാളികൾ കടന്നു ചെന്നിട്ടില്ലാത്ത ഒരു സാഹസിക യാത്ര, പ്രശസ്ത സംവിധായകൻ ശ്രീ ലാൽ ജോസിൻറെ സാന്നിധ്യം, സർവ്വോപരി ഇടയ്ക്ക് വെച്ച് തമ്മിൽ ഉണ്ടായ ഭിന്നതയും വേർപിരിയലും, പിന്നീട് അത് എങ്ങനെ അവസാനിച്ചു എന്ന് അറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷ അങ്ങനെ പലതും ഉള്ളതിനാൽ വളരെ ആവേശത്തോടെയാണ് വായിച്ചു തുടങ്ങിയത്. ഇത്രയേറെ പ്രതീക്ഷകളോടെ ഞാൻ വായിക്കുന്ന ആദ്യ യാത്രാ വിവരണ ഗ്രന്ഥം ആവാം ഈ പുസ്തകം. ഒരു സസ്പൻസ് ത്രില്ലർ നോവൽ വായിക്കാൻ ഇരിക്കുന്ന പോലൊരു ഫീൽ.

അങ്ങനെ നോക്കുമ്പോൾ ഈ പുസ്തകവും ബൈജു എൻ നായർ എന്ന എഴുത്തുകാരനും നിരാശപ്പെടുത്തി എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. യാത്രയുടെ മുന്നൊരുക്കങ്ങൾ ഒക്കെ നല്ല രീതിയിൽ അവതരിപ്പിച്ചു. എങ്ങനെ ഈ യാത്ര ഉണ്ടായി എന്നത്. തികച്ചും അപരിചിതരായ മൂന്ന് യാത്രികർ എങ്ങനെ ഒരു ചരിത്ര യാത്രയ്ക്കായി ഒരുമിച്ചു എന്നതൊക്കെ വിശദമാക്കിയപ്പോൾ പ്രതീക്ഷ അസ്ഥാനത്തായില്ലലോ എന്നോർത്തു. പിന്നീടങ്ങോട്ട് അടിച്ചു പറത്തി ഒരു വിടലാണ് ബൈജു അണ്ണൻ. കൊച്ചി മുതൽ റഷ്യ വരെ അവർ ഒരുമിച്ച് യാത്ര ചെയ്ത സ്ഥലങ്ങളിൽ അവർക്ക് താമസിക്കേണ്ടി വന്ന സ്ഥലങ്ങളെ കുറിച്ച് ചെറുതായി ഒന്ന് പറഞ്ഞു പോകും എന്നല്ലാണ്ട് യാത്രയിലെ രസങ്ങളെയോ അനുഭവങ്ങളെയോ ഒന്നും പരാമർശിച്ചു കണ്ടില്ല. ഇവർ തമ്മിലുള്ള അടി എങ്ങനെ ഉണ്ടായി എന്ന് അറിയാനായി ഞാനും വെച്ച് വായിച്ചു വിട്ടത് കൊണ്ട് അത്തരം കുറവുകൾ ഒന്നും ആ സമയത്ത് ശ്രദ്ധിക്കാൻ പോയില്ല. ഇവർ തമ്മിലുണ്ടായ അഭിപ്രായഭിന്നതയെ കുറിച്ച് അധികം ഒന്നും വിശദീകരിക്കാതെ ആ അധ്യായവും കടന്നു പോയി. പിന്നീട് അദ്ദേഹം ലണ്ടനിലേക്ക് നടത്തിയ യാത്ര ശരിക്കും ബോറടിപ്പിച്ചു എന്ന് തന്നെ പറയാം. സഞ്ചാരം പരുപാടി ഒക്കെ കാണുന്ന ആളുകൾ ആണെങ്കിൽ ഇപ്പോളത്തെ ട്രെൻഡിങ് വാക്കായ "ആവർത്തന വിരസത" തോന്നിയാൽ കുറ്റം പറയാൻ സാധിക്കില്ല. ഇത് പോലൊരു യാത്ര ചെയ്യാൻ ആഗ്രഹിക്കുന്നവർക്ക് അധികമൊന്നും ഈ പുസ്തകത്തിൽ നിന്നും ലഭിക്കില്ല. ഉത്തരം കിട്ടാത്ത കുറെ ചോദ്യങ്ങൾ അവശേഷിപ്പിച്ചാണ് ബുക്ക് വായിച്ച് തീർത്തത്. ബൈജു ആണ് വാഹനം വാങ്ങിയത് എന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ അദ്ദേഹം ഇല്ലാതെ ആ കാറുമായി മറ്റ് രണ്ടുപേർക്ക് എങ്ങനെ യാത്ര തുടരാൻ സാധിച്ചു? പിരിഞ്ഞതിന് ശേഷം പല സ്ഥലങ്ങളിലും കറങ്ങിയ ബൈജു അവസാനം ലണ്ടനിൽ എത്തുമ്പോൾ റോഡ് മാർഗം ലണ്ടനിൽ എത്തുന്ന ആദ്യ മലയാളി ആയി എന്ന് പറയുന്നുണ്ട്. അപ്പോൾ കാർ ഓടിച്ച് യാത്ര തുടർന്ന സഹയാത്രികർ ലണ്ടനിൽ എത്തിയില്ലേ? വാഹനം എങ്ങനെ തിരിച്ചെത്തിച്ചു (അതും ഓണർ ഇല്ലാതെ)?

ഇങ്ങനെ ഓടിച്ചിട്ട് ഒരു പുസ്തകം എഴുതി തീർക്കുന്നതിനേക്കാൾ കുറെ കൂടി സമയമെടുത്ത് വിശദമായ ഒരു യാത്രാ വിവരണം അദ്ദേഹത്തിന് എഴുതാമായിരുന്നു. റോഡ് മാർഗം ലണ്ടനിലെത്തിയ ആദ്യ മലയാളി എന്ന റെക്കോർഡ് സ്വന്തമാക്കിയത് പോലെത്തന്നെ ഈ യാത്രയെ കുറിച്ച് മറ്റ് സഹയാത്രികർക്ക് മുന്നേ പുസ്തകം പുറത്തിറക്കണമെന്നും അദ്ദേഹത്തിന് തോന്നിയിട്ടുണ്ടാകണം. മഹായാത്രയുടെ ഭാഗമായി ഇന്ത്യ എന്ന മഹാ രാജ്യത്തിലൂടെ നടത്തിയ യാത്ര അതിൽ പരാമർശിച്ചിട്ട് പോലുമില്ല എന്നതിൽ ചുരുക്കാം എൻറെ നിരാശ. എന്തായാലും ലാൽ ജോസ് സാറിനെ സമ്മതിക്കണം. വെട്ടൊന്ന് മുറി രണ്ട് എന്ന രീതിയിൽ ഈഗോ വെച്ച് സൂക്ഷിക്കുന്ന രണ്ട് മഹദ് വ്യക്തികളുമായി ഇത്രയും ദിവസങ്ങളിൽ ഒരു കാറിനുള്ളിൽ കഴിഞ്ഞുകൂടിയതിന്. 

Tuesday, October 8, 2019

ഡൽഹി ഡേയ്സ് 10 : അവസാന ദിന കാഴ്ചകൾ



ഡേ 4 : അഗ്രസേൻ കി ബാവോളി



ഈ ദിവസത്തെ യാത്രകൾക്ക് ഒരു പ്രത്യേകത ഉണ്ട്. ഡൽഹിയിൽ കാഴ്ചകൾ കാണാനുള്ള അവസാനത്തെ ദിനം എന്നത് മാത്രമല്ല. ഇതുവരെ എല്ലാ യാത്രകളിലും ദില്ലി നന്നായി അറിയാവുന്ന കണ്ണൻ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അവസാന ദിവസം കറങ്ങാൻ അവർ ഇല്ലെന്ന് അറിയിച്ചിരുന്നതിനാൽ ഞാനും നിമ്മിയും നിയക്കുട്ടിയും കൂടെ കറങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു. ഹുമയൂൺ ടോംബ് ആണ് കാണണം എന്ന് ആഗ്രഹിച്ചതിൽ ഇതുവരെ കാണാൻ പറ്റാത്തത്. അപ്പോൾ അത് എന്തായാലും കാണണം. മുന്നേ സൈറ്റ് നോക്കിയതിൽ നിന്നും അഗ്രസേൻ കി ബാവൊളി എന്നൊരു ടൂറിസ്റ്റ് ലൊക്കേഷൻ ദില്ലിയിൽ ഉണ്ടെന്നും വൺ ഓഫ് ദി ബെസ്റ്റ് സെൽഫി സ്പോട്ട് ഇൻ ഡൽഹി എന്ന് ആണ് അത് അറിയപ്പെടുന്നത് എന്നും വായിച്ചറിഞ്ഞിരുന്നു. അധികം സമയം എടുക്കില്ല എന്ന് തോന്നിയതിനാൽ ആദ്യം അങ്ങോട്ട് പോയേക്കാം എന്ന് കരുതി. 

താമസിക്കുന്ന ഹോട്ടലിൻറെ മുന്നിൽ നിന്നും ഓല ക്യാബ് വിളിച്ച് പോകാം എന്നാണ് തീരുമാനിച്ചത്. യൂബറും ഉണ്ടെങ്കിലും ഡൽഹിയിൽ നല്ലത് ഓല ആണെന്ന് അറിഞ്ഞതിനാൽ അത് മതി എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. മൊബൈലിൽ എന്തായാലും രണ്ട് ആപ്പും ഇൻസ്റ്റാൾ ചെയ്തിട്ടുണ്ട്. പോക്കറ്റടിയും മാല പൊട്ടിക്കലും സൂക്ഷിക്കണം എന്ന് മുന്നറിയിപ്പ് കിട്ടിയതിനാൽ സ്വർണ്ണം ശരീരത്ത് നിന്നും ഒഴിവാക്കി. മൊബൈൽ മോഷണം പോയാൽ ചുറ്റാതിരിക്കാൻ അത്യാവശ്യം മൊബൈൽ നമ്പരുകൾ പേപ്പറിൽ എഴുതി വച്ചു. അങ്ങനെ വിളിച്ച ഉടനെ വന്ന വാഗണർ ഓല ക്യാബിൽ ഞങ്ങൾ അഗ്രസേൻ കി ബാവൊളി കാണാൻ പുറപ്പെട്ടു. പോകുന്ന വഴിക്ക് റോഡിൻറെ ഇടത് വശത്തായി പുതുതായി പണി കഴിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ഭീമൻ നിർമ്മിതി പോലെ ഒരു സംഭവം ഉണ്ട്. കഴിഞ്ഞ ദിവസം അത് വഴി ആഗ്രയിലേക്ക് പോയപ്പോൾ ആണ് ആദ്യമായി ഞാൻ അത് കാണുന്നത്. എന്ത് നിർമ്മിതി ആണെന്ന് ചോദിച്ചപ്പോൾ ആണ് ഡ്രൈവർ പറഞ്ഞു തന്നത്. " അത് നിർമ്മിതി ഒന്നുമല്ല. ഡൽഹിയിലെ വേസ്റ്റ് കൊണ്ടുവന്ന് കൂട്ടുന്നതാണ്. ഒരു പീഠഭൂമി പോലെ തോന്നിച്ച ആ വേസ്റ്റ് നിർമ്മിതിയെ കൺകുളിർക്കെ ഒന്ന് കൂടി കണ്ടു.

ഡൽഹിയിലെ മാലിന്യ മല  
ഏകദേശം 40 മിനിറ്റ് കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ കൊണാട്ട് പ്ലേസിന് അടുത്തായി സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന അഗ്രസേൻ കി ബാവൊളിയിൽ എത്തി. വണ്ടിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങുമ്പോൾ അവിടെ ഒരു തകർപ്പൻ മഴ കഴിഞ്ഞ ലക്ഷണം ഉണ്ടായിരുന്നു. വണ്ടിക്കാരനെ പറഞ്ഞുവിട്ട് ഞങ്ങൾ അടുത്ത് തന്നെ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ആ ചരിത്ര നിർമ്മിതിയിലേക്ക് കയറി. ബാവോളി എന്നാൽ പടികളുള്ള കിണർ എന്നർത്ഥം. ശരിക്കും ആരാണ് അത് നിർമ്മിച്ചത് എന്ന് ആർക്കും അറിയില്ല. തുഗ്ലക്ക് സുൽത്താന്മാർ അത് ഒന്ന് മോടിപിടിപ്പിച്ചിട്ടുണ്ട് എന്ന് മാത്രമാണ് ആകെ പിടികിട്ടിയ ചരിത്രം. മഹാഭാരത കാലഘട്ടത്തിൽ കൃഷ്ണൻറെ അപ്പൂപ്പൻ ആയിരുന്ന ഉഗ്രസേനൻ അഥവാ അഗ്രസേൻ ആണ് ഇത് പണികഴിപ്പിച്ചത് എന്ന് ഒരു ഐതിഹ്യം ഉണ്ട്. അങ്ങനെയാണ് ഈ പേര് കിട്ടിയത്. റോഡിനോട് ചേർന്ന് ചുമ്മാ കയറി ചെല്ലാവുന്ന ഒരു സ്ഥലം ആണ് അത്. അമീർ ഖാൻറെ പി കെ സിനിമയിലും സൽമാൻ ഖാൻറെ സുൽത്താൻ സിനിമയിലും ഇവിടെ വെച്ച് ഷൂട്ട് ചെയ്ത സീനുകൾ വന്നതോടെയാണ് പുതു തലമുറയുടെ സെൽഫി സ്പോട്ടുകളിൽ ഇവിടം ഇടം പിടിക്കുന്നത്. മറ്റ് സ്ഥലങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായി ഇവിടെ മുഴുവൻ കോളേജ് പിള്ളേർ ആയിരുന്നു സന്ദർശകർ. കരിങ്കല്ലിൽ പണി തീർത്തിരിക്കുന്നു ഏകദേശം 60 മീറ്റർ നീളവും 15 മീറ്റർ വീതിയുമുള്ള 108 പടികളുള്ള ഒരു നിർമ്മിതിയാണ് നമ്മൾ അവിടെ കാണുന്നത്. താഴേക്ക് പടികൾ ഇറങ്ങി ചെല്ലാം. പടികളിൽ ഇരുന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കാം. മൂന്ന് തട്ട് ആയിട്ടാണ് താഴേക്കുള്ള ഭിത്തി നിർമ്മിച്ചിട്ടുള്ളത്. ആ തട്ടുകളിലൂടെ നടക്കാം. ഇടയിൽ ഉള്ള ചെറിയ കമാനങ്ങളിൽ നിന്ന് ഫോട്ടോ എടുക്കാം. ഇതൊക്കെയാണ് അവിടെ ചെയ്യാവുന്ന കാര്യങ്ങൾ.

പടി ഇറങ്ങി ചെന്നിട്ടുള്ള ഫോട്ടോ 
ഡൽഹിയിലെ പ്രധാനപ്പെട്ട ഒരു സെൽഫി സ്പോട്ട് എന്നതിൻറെ കൂടെ വേറെ ഒരു കാര്യം കൂടെ ഞാൻ വായിച്ചിരുന്നത് നിമ്മിയോട്‌ പറഞ്ഞിരുന്നില്ല. ഡൽഹിയിലെ ഏറ്റവും ഹോണ്ടഡ് അഥവാ ദുരൂഹമായ സ്ഥലങ്ങളിൽ ഒന്നാണ് അഗ്രസേൻ കി ബാവൊളി എന്നതായിരുന്നു അത്. താഴെ ഇറങ്ങി ചെല്ലുന്നവരെ താഴേക്ക് വീഴാൻ പ്രേരിപ്പിക്കുന്ന ഒരു ശക്തി അവിടെ ഉണ്ടത്രേ. അങ്ങനെ പത്തോളം ആളുകൾ അവിടെ വീഴുകയും രണ്ടുപേർ മരിക്കുകയും ചെയ്‌തെന്നാണ് അതിൽ വായിച്ചത്. അത് മനസ്സിൽ ഉള്ളത്കൊണ്ടാണോ എന്തോ നേരെ കയറി ചെല്ലുന്ന ഏറ്റവും മുകളിൽ നിന്ന് താഴേക്ക് നോക്കുമ്പോൾ ഒരു ഭീകരത മനസ്സിൽ അനുഭവപ്പെട്ടു. എന്തായാലും പതിയെ പടികൾ ഇറങ്ങി നോക്കി. ഈ സ്റ്റെപ്പുകൾ താഴേക്ക് ചരിച്ചാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. തന്നെയുമല്ല മഴ പെയ്തതിനാൽ നല്ല നനവും ഉണ്ട്. എന്തായാലും നിമ്മിയോടും മോളോടും അധികം ഇറങ്ങേണ്ട എന്ന് പറഞ്ഞ് ഞാൻ സൂക്ഷിച്ച് താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. എല്ലാ പടികളും ഇറങ്ങി ചെല്ലുമ്പോൾ ആകെ ഭീകരത കൂടും. ചതുരത്തിൽ ഉള്ള ഒരു കിണറിൻറെ അടിഭാഗം പോലെ തോന്നിച്ചു. അകത്തേക്ക് നോക്കിയിട്ട് താഴെ വെള്ളം ഒന്നും കണ്ടില്ല. മുകളിലേക്ക് നോക്കിയപ്പോൾ മുകളിൽ നിറയെ വവ്വാലുകൾ പറ്റിപ്പിടിച്ച് കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. ഈ ഇറക്കം ഇറങ്ങി ചെന്നത് കൊണ്ടാകാം, അവിടെ നിൽക്കുമ്പോൾ താഴേക്ക് വീഴാൻ പോകുന്നത് പോലെ തോന്നും. എന്തായാലും നിന്ന് റിസ്ക് എടുക്കാൻ പോയില്ല. പതിയെ മുകളിലേക്ക് കയറി. മുകളിൽ ചെന്ന് കുറെ ഫോട്ടോയൊക്കെ എടുത്ത് മടങ്ങാൻ തീരുമാനിച്ചു.

പികെ സിനിമയിൽ ആമിർഖാൻ 
ഹുമയൂൺ സ്മാരകം 

പുറത്തിറങ്ങി ഹുമയൂൺ ടോംബിലേക്ക് പോകാൻ ഓല വണ്ടി വിളിക്കാം എന്നോർത്തപ്പോൾ മുന്നിലായി കുറെ ഓട്ടോകൾ കിടക്കുന്നത് കണ്ടു. തിരക്കിയപ്പോൾ 100 രൂപ ആകുമെന്ന് പറഞ്ഞു. ഓലയിൽ കാണിച്ചത് അത്രയൊക്കെ തന്നെയാണ്. എന്നാൽ പിന്നെ ഓട്ടോ ആകാം എന്ന് വിചാരിച്ച് ഒരെണ്ണത്തിൽ കയറി. പത്ത് മിനിറ്റിനുള്ളിൽ ഞങ്ങളെ ഹുമയൂൺ ടോംബിന്റെ കവാടത്തിൽ ഇറക്കി ഓട്ടോ പോയി. ടിക്കറ്റ് എടുത്ത് വേണം അകത്ത് കയറാൻ. ഡൽഹിയിലും ആഗ്രയിലും എവിടെ ചെന്നപ്പോളും കണ്ട ഒരു കാര്യം എന്താണെന്നു വച്ചാൽ ടിക്കറ്റ് കൗണ്ടറിൽ ക്യാഷ് കൊടുത്തും കാർഡ് കൊടുത്ത് ക്യാഷ്‌ലെസ്സ് ആയും ടിക്കറ്റ് എടുക്കാം. ക്യാഷ്‌ലെസ്സ് പരിപാടിക്ക് പത്ത് രൂപ എങ്കിലും ഒരു ടിക്കറ്റിനുമേൽ കുറവുണ്ടാകും. ഇവിടെയും അങ്ങനെ കണ്ട് ഞാൻ കാർഡ് എടുത്ത് നീട്ടി. കൗണ്ടറിൽ ഇരിക്കുന്നവൻ പറഞ്ഞു. സോറി കാർഡ് എടുക്കില്ല. ക്യാഷ് വേണം എന്ന്. എന്ത് പ്രഹസനം ആണ് സജീ എന്നും പറഞ്ഞ് ഞാൻ ക്യാഷ് കൊടുത്ത് ടിക്കറ്റ് വാങ്ങി ഞങ്ങൾ അകത്ത് കടന്നു.

ഹുമയൂൺ ടോംബ് 
ഞങ്ങൾ ദില്ലിയിൽ കണ്ട അവസാനത്തെ പുരാതന സ്മാരകം ആയ ഹുമയൂൺ ടോംബ് ശരിക്കും ഞങ്ങൾ ആസ്വദിച്ച് കണ്ട ഒരു സ്ഥലം തന്നെ ആയിരുന്നെന്ന് പറയാം. നമ്മളെ നിയന്ത്രിക്കാൻ മറ്റ് സ്ഥലങ്ങളിൽ ഉള്ളപോലെ ആരും ഇവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നില്ല എന്നതാണ് കാരണം. തിരക്കും വളരെ കുറവ്. മറ്റ് സ്മാരകങ്ങളെക്കാൾ ഈ നിർമ്മിതിക്ക് ഒട്ടേറെ പ്രത്യേകതകൾ ഉണ്ടായിരുന്നു. മുഗളന്മാർ ഇന്ത്യൻ ഉപഭൂഖണ്ഡത്തിൽ നിർമ്മിച്ച ആദ്യ സ്മാരക മന്ദിരം ആയിരുന്നു അത്. ഇൻഡോ പേർഷ്യൻ രീതിയിലാണ് നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ചുവന്ന സാൻഡ് സ്റ്റോൺ ഉപയോഗിച്ച് നിർമ്മിച്ച ആദ്യ നിർമ്മിതിയും അത് തന്നെ. രണ്ടാമത്തെ മുഗൾ രാജാവായ ഹുമയൂൺ മരിച്ചതിന് ശേഷം അദ്ദേഹത്തിന് ഒരു സ്മാരകമായി അദ്ദേഹത്തിൻറെ ഭാര്യ സുൽത്താന ഹാജി ബീഗം ആണ് ഇത് നിർമ്മിച്ചത്. നിസാമുദ്ദീൻ എന്ന ഭാഗത്ത് നിലകൊള്ളുന്ന ഈ നിർമ്മിതി 1570 ആണ് പണി പൂർത്തിയായത്. മുഗളന്മാരുടെ മാസ്റ്റർപീസ് ആയ സിമട്രിയുടെ ഒരു കളിയാണ് ഇവിടെയും. നടുക്ക് കൂടെ ഒരു വര വരച്ച് മടക്കിയാൽ രണ്ട് ഭാഗവും ഒരുപോലെയിരിക്കും. ഹുമയൂണിനെ കൂടാതെ മുഗൾ രാജകുടുംബത്തിലെ ഒട്ടേറെ പ്രമുഖരെ അവിടെ അടക്കിയിട്ടുള്ളതായി കാണാം. ആർക്ക് വേണമെങ്കിലും എവിടെ വേണമെങ്കിലും കയറാം. ഫോട്ടോ എടുക്കാം. നിയക്കുട്ടി സ്വന്തം വീടിൻറെ അകത്ത് എന്ന പോലെ അതിനകത്ത് പാഞ്ഞ് നടക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. ഈ ശവകുടീരത്തിൻറെ മാതൃകയിലാണ് പിന്നീട് താജ്മഹൽ പണികഴിപ്പിച്ചത്. അതിനാൽ തന്നെ ഇതിനെ പാവങ്ങളുടെ താജ്മഹൽ എന്നും വിളിക്കാറുണ്ട്. ഈ ശവകുടീരത്തിനെ ചുറ്റി ചാർബാഗ് എന്ന പേരിൽ ഒരു ഉദ്യാനം ഉണ്ട്. പേർഷ്യൻ രീതിയിൽ രൂപകൽപ്പന ചെയ്തിരിക്കുന്ന ആ ഉദ്യാനം ഇന്ത്യയിൽ അത്തരത്തിൽ ഉണ്ടാക്കിയ ആദ്യത്തേത് ആയിരുന്നു.

ഒരുനാൾ ഇന്ത്യയെ അടക്കി ഭരിച്ച ഹുമയൂൺ ചക്രവർത്തിയുടെ ഖബറിടം 
ഏക്കറുകൾ പടർന്നു കിടക്കുന്ന ആ മഹദ് നിർമ്മിതിയുടെ അടുത്തായി ചെറുതും വലുതുമായ ധാരാളം ശവകുടീരങ്ങൾ കാണാം. അതിൽ പ്രധാനപ്പെട്ടതാണ് സൂരി രാജവംശത്തിലെ പ്രധാനി ആയിരുന്ന ഇസ ഖാൻ നിയാസിയുടെ ശവകുടീരം. ഒരു ചെറിയ കോട്ടമതിൽ കെട്ടി അതിൽ സ്ഥിതി ചെയ്യുന്ന ആ നിർമ്മിതിയെക്കാൾ എനിക്ക് ഇഷ്ടപ്പെട്ടത് മുകളിലൂടെ നമുക്ക് നടക്കാവുന്ന ആ ചെറിയ കോട്ടമതിൽ ആയിരുന്നു. ഇടയ്ക്കിടെ താഴേക്ക് ഇറങ്ങാവുന്ന ചെറിയ പടികൾ ഉള്ള ആ കോട്ടമതിലിലൂടെ നടക്കുമ്പോൾ സമീപത്തായി ധാരാളം ശവകുടീരങ്ങൾ സ്മാരകം ആയും കാട് പിടിച്ച ഖബറിടങ്ങൾ ആയും കാണാൻ സാധിക്കും.

ഇസ ഖാൻ നിയാസിയുടെ സ്മാരകം 
ഇസ ഖാൻറെ സ്മാരകത്തിന് ചുറ്റുമുള്ള കോട്ടമതിൽ 

പരിസരങ്ങളിൽ കാണപ്പെട്ട ചെറിയ സ്മാരകങ്ങൾ 
ഹുമയൂൺ ടോമ്പിൽ നിന്നും ഞങ്ങൾ പുറത്ത് ഇറങ്ങുമ്പോൾ സമയം ഒന്നര ആയിരുന്നു. ഇനി ഭക്ഷണം കഴിക്കണം തിരികെ പോകണം. വൈകിട്ട് താമസിക്കുന്ന സ്ഥലത്തിനടുത്തുള്ള ഷോപ്പിംഗ് സെൻററിൽ പോയി ചെറിയ ഷോപ്പിംഗ് കൂടി നടത്തിയാൽ ഡൽഹി പര്യടനം പൂർണ്ണം. നാളെ ഉച്ചയ്ക്കാണ് ഫ്‌ളൈറ്റ്. എന്നാലും രാവിലെ ഇറങ്ങണം. അതിനാൽ നാളെ വേറെ ഒന്നും പ്ലാനിൽ ഇല്ല. ഡൽഹി ബട്ട്ല ഹൗസ് എന്ന സ്ഥലത്ത് നല്ല മട്ടൻ വിഭവങ്ങൾ കിട്ടും എന്ന് കേട്ട് ഇനി അതായിട്ട് കുറക്കണ്ട എന്ന് കരുതി ഒരു ഓട്ടോയിൽ അങ്ങോട്ട് വിട്ടു. ബട്ട്ലഹൗസ് എന്ന സ്ഥലം അല്ലാതെ പ്രത്യേകിച്ച് ഹോട്ടൽ ഒന്നും അറിയില്ലായിരുന്നു. അവിടെ ചെന്നപ്പോൾ നല്ലൊരു മഴ പെയ്ത് മാറിയതിനാൽ റോഡൊക്കെ ആകെ വെള്ളം നിറഞ്ഞു കിടക്കുന്നു. നല്ല ബ്ലോക്കും തിരക്കും. അവസാനം ഓട്ടോക്കാരനോട് നല്ല ഹോട്ടൽ നോക്കി നിർത്താൻ പറഞ്ഞു. ഭാഗ്യത്തിന് പുള്ളി ഡൽഹി കോർപ്പറേഷൻറെ ഒരു കോംപ്ലക്സിൽ കൊണ്ട് ചെന്നാണ് ഞങ്ങളെ വിട്ടത്. ബ്രാൻഡഡ് ഉൾപ്പെടെ ധാരാളം ഹോട്ടലുകൾ അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു. അതിൽ മുഗൾ ബന്ധം തോന്നിച്ച പേരുള്ള ഒരെണ്ണത്തിൽ കയറി സീറ്റ് പിടിച്ചപ്പോളേക്കും സമയം മൂന്ന് അടുത്തിരുന്നു. മട്ടൻ ബിരിയാണിയും ബട്ടർ നാനും മട്ടൻ ചാപ്സും ആണ് ഓർഡർ ചെയ്തത്. സംഭവം നല്ല ടേസ്റ്റി ആയിരുന്നെങ്കിലും നല്ല ഹെവി ആയിരുന്നു. മിച്ചം വന്ന നാൻ പാർസൽ ചെയ്യാമെന്ന് തീരുമാനിച്ചെങ്കിലും ഇന്നിനി ഒന്നും വയറ്റിലേക്ക് കയറില്ല എന്ന പരുവത്തിലാണ് അവിടെ നിന്നും ഇറങ്ങിയത്. വാതുക്കൽ നിന്നും ഓല ക്യാബിൽ നേരെ താമസസ്ഥലത്തേക്ക്. അതോടെ സംഭവ ബഹുലമായ ഞങ്ങളുടെ ഡൽഹി പര്യടനത്തിന് തിരശീല വീണു. വൈകിട്ട് കണ്ണനും കുടുംബവുമായി പോയി ഒരു ചെറിയ ഷോപ്പിങ് നടത്തി. സാധനങ്ങൾക്കൊക്കെ നല്ല വിലക്കുറവ് അനുഭവപ്പെട്ടു. പ്രത്യേകിച്ചും ഡ്രസ്, ലതർ സാധനങ്ങൾക്ക്. തിരിച്ച് ചെല്ലുമ്പോൾ വിഭവ സമൃദ്ധമായ ഭക്ഷണം ആന്റി തയ്യാറാക്കി വച്ചിരുന്നു. ചോറും, ചിക്കൻ കറിയും, മീൻ വറുത്തതും, ഒക്കെയായി ഒരു വൻ സെറ്റപ്പ് തന്നെ ഉണ്ടായിരുന്നു. വയറ്റിൽ സ്ഥലം ഇല്ലായിരുന്നെങ്കിലും അവരുടെ സ്നേഹം ആണ് ആ വിളമ്പുന്നത് എന്ന് കണ്ട് ആസ്വദിച്ച് കഴിച്ചു. വിജയൻ അങ്കിളിന് രാവിലെ ജോലിക്ക് പോകേണ്ടതുണ്ട്. അതിനാൽ നാളെ കാണില്ല. അപ്പോൾ അങ്കിളിനോട് യാത്രപറഞ്ഞ് ഇറങ്ങി.

രാവിലെ ആയിരുന്നു കണ്ണനൊക്കെ തിരിച്ചുള്ള ഫ്‌ളൈറ്റ്. അവർ പോയി രണ്ട് മണിക്കൂർ കൂടി കഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞങ്ങളും പോകാൻ ഇറങ്ങി. പോയി ആന്റിയോട് യാത്ര പറഞ്ഞു. ആ വീട്ടിൽ ആന്റി വീണ്ടും ഒറ്റയ്ക്കായി മാറിയത് കണ്ടപ്പോൾ വിഷമം തോന്നി. ആന്റിയും വിഷമത്തിൽ ആയിരുന്നു. അങ്ങനെ ഓല ക്യാബിൽ എയർപോർട്ടിലേക്ക് ഞങ്ങൾ യാത്രയായി. നല്ലൊരു പയ്യൻ ആയിരുന്നു ഡ്രൈവർ. എയർപോർട്ടിലേക്ക് വണ്ടി കടന്നതും അതിൻറെ ടയർ പഞ്ചർ. ഇനിയും അരക്കിലോമീറ്റർ കൂടി പോകണം. നല്ല പൊരി വെയിൽ. ഡ്രൈവർ അതുവഴി പോകുന്നവരോട് ഞങ്ങളെ കൂടെ കൊണ്ടുപോകുമോ എന്ന് ചോദിച്ചെങ്കിലും ആരും അടുക്കുന്നില്ല. അവസാനം നൂറ് രൂപ കൊടുക്കാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരാൾ ഞങ്ങളെ കൊണ്ട് വന്ന് ഗേറ്റിൽ വിട്ടുതന്നു. അങ്ങനെ മംഗളമായി യാത്രകൾ അവസാനിപ്പിച്ച് ഞങ്ങൾ തിരിച്ച് വിമാനത്താവളത്തിലേക്ക് കയറി. വിമാനം കൃത്യസമയത്ത് തന്നെ ആയിരുന്നു. തിരികെ കൊച്ചിയിൽ എത്തുമ്പോൾ നേരത്തെ വന്ന കണ്ണനും ചിത്രയും ഞങ്ങളെ കാത്ത് നിൽപ്പുണ്ടായിരുന്നു. വീണ്ടും ഒരുമിച്ച് എൻറെ കാറിൽ കയറി വീട്ടിലേക്ക്.

എങ്ങനെ ഉണ്ടായിരുന്നു യാത്ര എന്ന് ചോദിച്ചാൽ മനസിൽ ആദ്യം വരുന്നത് സന്ദർശിച്ച സ്ഥലങ്ങളെക്കാൾ ആതിഥേയത്വം ആണ്. വിജയൻ അങ്കിളിന്റെയും ഷാനി ആന്റിയുടെയും ആതിഥേയത്വം, സിൽവ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിലെ ഡിന്നർ അതൊന്നും മനസ്സിൽ നിന്നും മായാതെ നിൽക്കുന്നു. സന്ദർശിച്ച സ്ഥലങ്ങളെ കുറിച്ച് ചോദിച്ചാൽ എല്ലാം ഇഷ്ടപ്പെട്ടു എന്ന് തന്നെ പറയാം. ആദ്യ ദിനം കണ്ട അക്ഷർധാം ക്ഷേത്രം ആണ് കൂടുതൽ അത്ഭുതപ്പെടുത്തിയത്. ഇനി ഒരിക്കൽ കൂടി ഡൽഹിയിലേക്ക് പോകുന്നതിനെ കുറിച്ച് ആണെങ്കിൽ ഇനി കാണുമ്പോൾ ഈ ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങളിൽ എല്ലായിടത്തും കയറി കാണാനുള്ള അനുവാദത്തോടെ വേണം എന്ന് മാത്രമാണ് ആഗ്രഹം ഉള്ളത്. പിന്നെ രാഷ്‌ട്രപതി ഭവനും പാർലമെൻറ് മന്ദിരവും കാണണം.

ദില്ലിയിൽ വെറും നാല് രാത്രിയും അഞ്ച് പകലും മാത്രം ചിലവിട്ട എൻറെ ഈ കുറിപ്പുകൾ യഥാർത്ഥത്തിൽ ഒരു നദിയുടെ കുറുകെയുള്ള പാലത്തിലൂടെ വണ്ടിയിൽ പോകുന്ന ഒരാൾ ആ നദിയെ കുറിച്ച് എഴുതുന്നത് പോലെ മാത്രമാണ്. ആ നദിയുടെ ആഴവും പരപ്പും മനസിലാകണമെങ്കിൽ അതിൽ ഇറങ്ങി നീന്തി തുടിക്കണം. ആദ്യമായി ജപ്പാനിൽ പോയത് ഒരു മാസത്തേക്കാണ്. അതിൽ മൂന്നോ നാലോ ദിവസങ്ങൾ മാത്രമാണ് സ്ഥലങ്ങൾ കാണാൻ സാധിച്ചത്. ആ യാത്രയുടെ സമയത്ത് ഇത്പോലെ കണ്ട കാര്യങ്ങൾ വച്ച് ഒരു ചെറിയ യാത്രക്കുറിപ്പ് എഴുതിയിരുന്നു. പിന്നീട് കൂടുതൽ നാളുകൾ ജപ്പാനിൽ താമസിക്കുകയും അവിടെ ധാരാളം താമസിച്ചിട്ടുള്ള കൂട്ടുകാരുമായി സംസാരിക്കുകയുമൊക്കെ ചെയ്തുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ഞാൻ അന്ന് എഴുതിയതൊക്കെ എന്ത് അറിഞ്ഞിട്ടായിരുന്നു എന്ന തോന്നൽ ആണ് ഉണ്ടാക്കിയത്. ഇവിടെയും അങ്ങനെ കുറവുകൾ ഒക്കെ ഉണ്ടാകും. എന്നാലും ഇത് വരെ ഈ ലേഖനങ്ങൾ വായിക്കുകയും പ്രോത്സാഹിപ്പിക്കുകയും ചെയ്ത എല്ലാവർക്കും ഹൃദയത്തിൻറെ ഭാഷയിൽ നന്ദി പറഞ്ഞുകൊള്ളുന്നു.

                                                (അവസാനിച്ചു)

Monday, October 7, 2019

ഡൽഹി ഡേയ്സ് 9 : ആഗ്ര കോട്ട

ഡേ 3: ആഗ്ര കോട്ട



ആഗ്ര യാത്രയെ കുറിച്ച് പറയുമ്പോളൊക്കെ പ്രസാദ് ചേട്ടൻ അവിടുള്ള തുകൽ ഫാക്ടറികൾ സന്ദർശിക്കുന്നതിനെ കുറിച്ച് പറയുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അത്തരത്തിലുള്ള ഒരു ഷോപ്പിംഗ് പ്ലാൻ ഞങ്ങൾക്ക് ഇല്ലാത്തതിനാൽ അതിൽ വലിയ താത്പര്യം ഞങ്ങൾ കാണിച്ചിരുന്നില്ല. താജ്മഹൽ സന്ദർശിക്കുമ്പോൾ കൂടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ഗൈഡ് ചേട്ടൻ അവിടെ കൊത്തുപണികൾക്ക് ഉപയോഗിച്ചിരുന്ന രത്നക്കല്ലുകളെ കുറിച്ച് പതിവില്ലാതെ വാചാലനാവുകയും അത് നിർമ്മിക്കുന്ന സ്ഥലത്തൊക്കെ കൊണ്ട് പോയി കാണിച്ചു തരാം എന്ന് പറയുകയും ചെയ്യുന്നുണ്ടായിരുന്നു. അക്ബർ പണികഴിപ്പിച്ച ആഗ്രാ കോട്ട മാത്രമായിരുന്നു ഞങ്ങൾക്ക് മനസ്സിൽ. അല്ലാതെ ആഗ്രയിൽ വേറെ എന്തുണ്ട് എന്ന് അറിയില്ല എന്നതാണ് സത്യം. ഗൈഡിനെ കൊണ്ട് ടിക്കറ്റ് എടുക്കുക എന്നത് ഒഴിച്ചാൽ ഒരു ഗുണവും ഇല്ലായിരുന്നതിനാൽ അയാളെ ഇനി ഒഴിവാക്കി വിടാം എന്നാണ് കരുതിയത്. പക്ഷെ ആള് അങ്ങനെ പോകാൻ ഉദ്ദേശിച്ചിട്ടില്ലായിരുന്നു. വണ്ടിയുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോളേക്കും ആള് മുന്നിൽ സീറ്റ് പിടിച്ചു. തുകൽ ഫാക്ടറി കാണാം എന്ന് പറഞ്ഞു. ഞങ്ങൾക്ക് അതിൽ താത്പര്യം ഇല്ല എന്ന് പറഞ്ഞെങ്കിലും ഓടിച്ച് ഒന്ന് കണ്ടേക്കാം എന്നും പറഞ്ഞ് പ്രസാദ് ചേട്ടൻ വണ്ടി അങ്ങോട്ട് വിട്ടു. അവരുടെ ആഗ്ര ടൂർ പാക്കേജ് അങ്ങനെ ആണെന്ന് എനിക്ക് മനസിലായി. അത് പോലെ ആ ഹോട്ടൽ അനുഭവത്തിന് ശേഷം ആഗ്രയിൽ ഞങ്ങൾ ചിലവാക്കുന്ന ഓരോ രൂപയിലും അവർക്ക് കമ്മീഷൻ ഉണ്ടോ എന്ന സംശയം ശക്തമായി മനസ്സിൽ ഉടലെടുക്കുകയും ചെയ്തു. കല്ലുകൾ കൊത്തി മിനുക്കി ആകർഷകമായ രൂപങ്ങളിലേക്ക് മാറ്റുന്ന ഒരു സ്ഥലത്താണ് ഞങ്ങളെ ആദ്യം കൊണ്ടുപോയത്. അതിൽ ഒരു താത്പര്യവും കാണിച്ചില്ല എന്ന് മാത്രമല്ല വിലപ്പെട്ട ഈ സമയം ആ കോട്ടയിൽ ചിലവഴിക്കാൻ സാധിക്കാത്തതിൽ അൽപ്പം അമർഷവും തോന്നിത്തുടങ്ങി. അടുത്ത് തന്നെയുള്ള തുകൽ ഫാക്ടറി എന്ന് അവർ പരിചയപ്പെടുത്തിയ ഷൂ മാർക്കറ്റിലും ഇത് തന്നെ ആയിരുന്നു അവസ്ഥ. പ്രസാദ് ചേട്ടനോട് ഗൈഡിൻറെ ആവശ്യം കഴിഞ്ഞ സ്ഥിതിക്ക് അയാളെ പറഞ്ഞു വിട്ടേക്കാൻ പറയണം എന്നുണ്ടായിരുന്നു. പക്ഷെ നമ്മുടെ നാട്ടുകാരനായ പ്രസാദ് ചേട്ടന് ആ നാട്ടിലുള്ള ബിസിനസ് പങ്കാളികൾ ആയ അവരോട് നമ്മൾ കാരണം ഒരു നീരസം ഉണ്ടാകണ്ടല്ലോ എന്ന തോന്നൽ അങ്ങനെ പറയുന്നതിൽ നിന്നും വിലക്കി.

അങ്ങനെ ആ ഗൈഡ് ചേട്ടനെയും കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ അടുത്ത സ്ഥലമായ ആഗ്ര കോട്ടയിലേക്ക് യാത്രയായി. ഇന്ത്യ ചരിത്രത്തിൽ വളരെ പ്രാധാന്യമുള്ള ഒരു കോട്ടയാണ് ആഗ്രാ കോട്ട. ഒരു പക്ഷെ ഇന്ത്യയിൽ ഇന്ന് നിലവിലുള്ള മറ്റേതൊരു കോട്ടയെക്കാളും. പണ്ട് മുതലേ അവിടെ ഒരു കോട്ട നിലനിന്നിരുന്നതായി രേഖകളുണ്ട്. രജപുത്രർ കൈവശം വച്ചിരുന്ന ആ കോട്ട പിന്നീട് ലോധി ഭരണാധികാരികൾ കൈവശപ്പെടുത്തി. ഒന്നാം പാനിപ്പത്ത് യുദ്ധത്തിൽ ഇബ്രാഹിം ലോദിയെ പരാജയപ്പെടുത്തി ബാബർ ഇന്ത്യയിൽ മുഗൾ ഭരണം തുടങ്ങിയത് ഈ കോട്ടയിൽ നിന്നാണ്. അവിടെ മുതൽ മുഗൾ ചക്രവർത്തിമാർ ആ കോട്ടയിലാണ് താമസിച്ച് ഭരണം നടത്തിയിരുന്നത്. അക്ബർ ചക്രവർത്തിയാണ് കോട്ടയെ ഇന്ന് കാണുന്ന രീതിയിലാക്കിയത്. ഷാജഹാൻ വന്നപ്പോളേക്കും അതിനെ കൂടുതൽ ഭംഗിയാക്കി മാറ്റി.

മുഗളന്മാരുടെ പ്രതാപകാലത്ത് പണികഴിപ്പിച്ച ചെങ്കോട്ടയിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമാണ് ആഗ്ര കോട്ടയുടെ നിർമ്മിതി. നിരന്തരം ആക്രമണങ്ങൾ നേരിടേണ്ടി വന്നിരുന്ന കാലഘട്ടം ആയിരുന്നതിനാൽ ആക്രമണങ്ങളെ പ്രതിരോധിക്കാനുള്ള കുറെ സംവിധാനങ്ങൾ അവിടെ കാണാം. കാഠിന്യമേറിയ രാജസ്ഥാൻ സാൻഡ് സ്റ്റോൺ കൊണ്ടാണ് കോട്ട നിർമ്മിച്ചിരിക്കുന്നത്. ചുറ്റും നല്ല അഗാധമായ കിടങ്ങുകൾ ഉണ്ട്. ഇത് രണ്ടും ചെങ്കോട്ടയ്ക്കും ഉള്ളത് തന്നെ. ഒരു ആക്രമണം ഉണ്ടായാൽ എളുപ്പത്തിൽ കിടങ്ങിന് കുറുകെയുള്ള പാലം ഉയർത്താനുള്ള സംവിധാനം ആണ് അകത്തേക്ക് കയറുമ്പോൾ ആദ്യം നമ്മുടെ ശ്രദ്ധയിൽ വരുന്നത്. അവിടെ നിന്നും കോട്ടയുടെ പ്രധാന ഭാഗത്തേക്ക് മുകളിലേക്ക് ചരിഞ്ഞ ഒരു കയറ്റമാണ്. ശത്രുക്കൾ ആ പാത വഴി മുകളിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാൻ ശ്രമിച്ചാൽ കാവൽ ഗോപുരത്തിൽ നിന്നും അടയാളം കൊടുക്കുകയും വലിയ തീഗോളങ്ങൾ താഴേക്ക് ഉരുട്ടി വിട്ട് ശത്രുക്കളെ നശിപ്പിക്കാനും സാധിച്ചിരുന്നു.

കോട്ടയിലേക്ക് കയറുന്ന സ്ഥലത്തെ ചരിഞ്ഞ നടവഴി 
കോട്ടയിലെ എമർജൻസി ഡോർ ലോക്കിങ് സിസ്റ്റം 
കയറ്റം കയറി ചെല്ലുമ്പോൾ ആദ്യം കാണുന്നത് അക്ബർ തൻറെ പത്നി ജോധാഭായിക്ക് പണി കഴിപ്പിച്ച കൊട്ടാരമാണ്. അക്ബർ-ജോധാഭായിയുടെ പുത്രൻ ജഹാംഗീറിൻറെ പേരിൽ ആണ് ആ കൊട്ടാരം ഇന്ന് അറിയപ്പെടുന്നത്. മുഗൾ-രജപുത്ര ബന്ധത്തിൻറെ കഥ പറയുന്ന അക്ബർ-ജോധാഭായി പ്രണയകഥയുടെ ബാക്കിപത്രമായ ആ കൊട്ടാരത്തിൽ ജോധാഭായിക്കായി പണികഴിപ്പിച്ച ഒരു ഹൈന്ദവ ആരാധനാലയവും ഉണ്ട്. ഇപ്പോൾ അത് സാധാരണ രീതിയിൽ ഒഴിഞ്ഞ മുറി മാത്രമാണ്. കൊട്ടാരത്തിന് ഒരു നടുമുറ്റം ഉണ്ട്. വിശേഷ അവസരങ്ങളിൽ നൃത്തങ്ങൾ അവിടെ അരങ്ങേറിയിരുന്നു. സ്ത്രീകൾക്കായി ഉണ്ടാക്കിയ മട്ടുപ്പാവുകളും രാജ്ഞിയുടെ മുറിയും ഒക്കെയാണ് അവിടെ പ്രധാനമായും ഉള്ളത്. മണ്ഡപങ്ങൾ പുതുക്കാത്തതിനാൽ കാണാൻ നല്ല പഴമ അനുഭവപ്പെട്ടു. തടസങ്ങൾ ഒന്നും ആരും പറയുന്നില്ലെങ്കിലും അങ്ങോട്ട് ആരും കയറുന്നില്ല. ഞാൻ ഒന്ന് കയറാൻ നോക്കിയെങ്കിലും രൂക്ഷമായ നാറ്റം കാരണം ശ്വാസം പിടിച്ച് തിരിച്ച് പോരേണ്ടിവന്നു. ആൾത്തിരക്ക് ഒഴിഞ്ഞ ഇരുട്ടിൽ താമസമാക്കിയ വവ്വാലുകളും പക്ഷികളുമാണ് വില്ലന്മാർ. കൊട്ടാരത്തിലെ ശൂന്യമായ മുറികളിലൂടെ എല്ലാം നമുക്ക് കയറിയിറങ്ങാം. അങ്ങനെ നടക്കുമ്പോൾ ആ കാലഘട്ടത്തിൽ ആ മുറികളുടെ പ്രൗഢിയും അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്ന ജീവിതങ്ങളും ഓർത്ത് നടന്നാൽ നല്ലൊരു 7 D സിനിമ കാണുന്നത് പോലെ തോന്നും. അവിടെയായി ഒരു മുറി കാണിച്ചിട്ട് അതായിരുന്നു മുഗളരുടെ ഗ്രന്ഥശാല എന്ന് കൂടെ അനുഗമിച്ചിരുന്ന ഗൈഡ് പറഞ്ഞു. നല്ല ഉയരത്തിൽ പുസ്തകങ്ങൾ അടുക്കി വെച്ചിരുന്ന ഗ്രന്ഥശാലയുടെ മുകളിൽ കോണി കയറി ചെന്ന് പുസ്തകങ്ങൾ എടുക്കുമ്പോൾ കാൽ വഴുതി വീണാണ് ഹുമയൂൺ ചക്രവർത്തി മരിച്ചത് എന്ന് കേട്ടിട്ടുണ്ട്. അതും ഓർത്തുകൊണ്ട് ആ മുറിയിൽ നിൽക്കുമ്പോൾ മുഗൾ സാമ്രാജ്യത്തിലെ രണ്ടാമത്തെ ചക്രവർത്തിയുടെ മരണം നമുക്ക് മനസ്സിൽ കാണാൻ സാധിക്കും.

അക്ബർ ജോധാഭായിക്ക് നിർമ്മിച്ച് നൽകിയ കൊട്ടാരം. 

ജഹാംഗീറിൻറെ ബാത്ത് ടബ് 

ജോധാഭായിക്ക് പ്രാർത്ഥിക്കാൻ കൊട്ടാരത്തിൽ ഉണ്ടായിരുന്ന ഹൈന്ദവ ആരാധന സ്ഥലം.

കൊട്ടാരത്തിൻറെ നടുമുറ്റത്ത് നിന്നുള്ള കാഴ്ച. ഈ മട്ടുപ്പാവിൽ നിന്നും താഴെ നടക്കുന്ന നൃത്തം ആസ്വദിച്ചിരുന്നു.

മട്ടുപ്പാവിന് താഴെയുള്ള മണ്ഡപങ്ങൾ. വവ്വാലുകൾ താവളം ആക്കിയ ആ സ്ഥലം ക്യാമറ ഫ്ലാഷ് ലൈറ്റിൽ കണ്ടത് 

രാജ്ഞി വിശ്രമിച്ചിരുന്ന മട്ടുപ്പാവ് 

അവിടെ നിന്നും പുറകുവശത്തേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ കാണുന്നത് കോട്ടയുടെ പിൻഭാഗമാണ്. അതി മനോഹരമാണ് അവിടെ നിന്നുള്ള കാഴ്ചകൾ. ദൂരെയായി ഒഴുകുന്ന യമുനാ നദി. അതിൻറെ കരയിൽ വെണ്ണക്കല്ലിൽ തീർത്ത താജ്മഹൽ. ആ മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾക്ക് ശേഷം സമീപത്തായി നിൽക്കുന്ന ഒരു മാർബിൾ കൊട്ടാരത്തിലേക്ക് പ്രവേശിക്കാം. ചെങ്കല്ലിൽ തീർത്ത മറ്റ് ഭാഗങ്ങളിൽ നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ ആ വെള്ള കൊട്ടാരം പ്രതീക്ഷിച്ചത് പോലെ ഷാജഹാൻ പണികഴിപ്പിച്ചത് തന്നെ ആയിരുന്നു. മൗസമ്മാൻ ബുർജ് എന്ന ആ കൊട്ടാരത്തിലാണ് ഷാജഹാനെ പിന്നീട് അദ്ദേഹത്തിൻറെ മകൻ ഔറംഗസേബ് വീട്ട് തടവിൽ പാർപ്പിച്ചിരുന്നത്. ആ മുറിയിൽ നിന്ന് നോക്കുമ്പോൾ കാണുന്ന താജ്മഹലിൻറെ സൗന്ദര്യം ഒരു പക്ഷെ അതിൻറെ അടുത്ത് പോയി കണ്ടാലും കിട്ടില്ല എന്ന് പറയാം. അങ്ങനെ തൻറെ പ്രിയതമയുടെ ഓർമ്മയ്ക്കായി പണികഴിപ്പിച്ച താജ്മഹൽ കണ്ടുകൊണ്ട് ആ കൊട്ടാരത്തിൽ വച്ചാണ് മുഗൾ ശില്പകലയുടെ രാജകുമാരൻ അന്തരിച്ചത്.


ആഗ്രാകോട്ടയുടെ പിൻഭാഗത്ത് നിന്നുള്ള കാഴ്ച. ദൂരെ താജ്മഹൽ 

ഷാജഹാനെ ഔറംഗസേബ് തടവിൽ പാർപ്പിച്ചിരുന്ന മുറി.
ഷാജഹാൻറെ തടവറയിൽ നിന്നുള്ള താജ്മഹലിൻറെ ദൃശ്യം.

ആ കൊട്ടാരവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട് തന്നെ അടുത്തായി ഒരു ഓപ്പൺ ടെറസ് ദർബാർ കാണാം. ആഗ്ര കോട്ടയിലെ ദിവാൻ ഇ ഖാസ് ആണ് അത്. പ്രൗഢമായ ഒരു സദസ് ആയിരുന്നു അത്. യമുനയിൽ നിന്നുള്ള കാറ്റേറ്റ് തുറസായ ഒരു ദർബാർ. അവിടെ നിന്നും നോക്കിയാൽ കാണുന്ന താജ്മഹൽ. അടുത്തായി രാജ കുടുംബങ്ങൾ പ്രത്യേകിച്ചും സ്ത്രീകൾ താമസിക്കുന്ന മുറികളും അവരുടെ ഒരുക്കങ്ങൾക്കായി നിർമ്മിച്ച ശിഷ് മഹൽ എന്നൊരു കൊട്ടാരവും ഉണ്ട്. അതിലേക്കുള്ള പ്രവേശനം ഇപ്പോൾ നിഷേധിച്ചിരിക്കുകയാണ്. സിറിയയിൽ നിന്നും വരുത്തിയ കണ്ണാടികൾ കൊണ്ട് സമ്പന്നമാണ് അതിൻറെ ഉൾഭാഗം എന്ന് അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. അവിടെ നിന്നും താഴേക്ക് ഇറങ്ങുമ്പോൾ ആഗ്രയിലെ പൊതു ദർബാർ ആയിരുന്ന ദിവാൻ ഇ ആം കാണാം. അവസാന ഭാഗങ്ങൾ എത്തിയപ്പോളേക്കും സമയം അവസാനിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ശരിക്കും അര ദിവസം എങ്കിലും പൂർണ്ണമായി നടന്ന് കാണാൻ ഉള്ളതൊക്കെ ആഗ്ര കോട്ടയിൽ ഉണ്ടെന്നു പറയാം. പക്ഷെ അതിൻറെ ഒട്ടേറെ ഭാഗങ്ങൾ മനുഷ്യർ കടക്കാത്തതിനാൽ വവ്വാലുകളും പക്ഷികളും കയ്യടക്കി അവയുടെ വിസർജ്ജ്യത്തിൻറെ നാറ്റം മൂലം അടുക്കാൻ പറ്റാത്ത അവസ്ഥയിലാണ്.

ദിവാൻ ഇ ഖാസിൽ നിന്നുള്ള നടുമുറ്റത്തിന്റെ ദൃശ്യം 
 
ആളുകൾ കൂടി നിൽക്കുന്ന സ്ഥലത്താണ് ദിവാൻ ഇ ഖാസ് എന്ന ദർബാർ നടന്നിരുന്നത് 

ദിവാൻ-ഇ-ആമിൽ സുൽത്താൻ ഇരുന്നിരുന്ന സ്ഥലം.

ദിവാൻ-ഇ-ആമിൻറെ പുറത്ത് നിന്നുള്ള കാഴ്ച്ച 

അങ്ങനെ ആഗ്രയിലെ പ്രധാന രണ്ട് ചരിത്ര സ്മാരകങ്ങൾ കണ്ടതിന്റെ സന്തോഷത്തിൽ ഞങ്ങൾ തിരികെ ദില്ലിയിലേക്ക് യാത്രയ്ക്കായി വണ്ടിയിൽ കയറി. തിരികെ പോകുമ്പോൾ കയറിയ സ്ഥലത്ത് തന്നെ ഗൈഡ് ചേട്ടൻ ഇറങ്ങി. ഒരു സ്മാരകത്തിന് 500 രൂപ വച്ച് ആയിരം രൂപ ആയിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിൻറെ ചാർജ്ജ്.

നടന്ന് ഈ സ്ഥലങ്ങൾ കണ്ടുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ എല്ലാവരും ആകെ ക്ഷീണിച്ചു കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി മൂന്ന് മൂന്നര മണിക്കൂർ എടുക്കും താമസസ്ഥലത്ത് എത്താൻ. ഇപ്പോൾ സമയം ആറര ആയിരിക്കുന്നു. എന്തായാലും പത്ത് മണി കഴിയും അവിടെ എത്തുമ്പോൾ. എത്ര താമസിച്ചാലും അവിടെ എത്തുമ്പോൾ ഞങ്ങളെ കാത്ത് ഡിന്നർ ഒരുക്കി ഒരാൾ ഇന്ന് കാത്തിരിപ്പുണ്ട് എന്ന് ആന്റി വിളിച്ച് പറഞ്ഞതിനാൽ പുറത്ത് നിന്നും ഒന്നും കഴിക്കണ്ട എന്ന് തീരുമാനിച്ചു. ഷാനി ആന്റിയുടെ അടുത്ത സുഹൃത്തും അടുത്ത കോംപ്ലക്സിൽ താമസിക്കുന്ന ആളുമായ സിൽവ ചേച്ചിയാണ് കക്ഷി. ആലപ്പുഴ കൈനകരി സ്വദേശിനിയായ സിൽവ ചേച്ചി ഡൽഹിയിൽ സ്കൂൾ ഹെൽത്ത് നേഴ്സ് ആയി ജോലി നോക്കുന്നു. ഞങ്ങൾ ചെല്ലും എന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ മുതൽ ആലപ്പുഴക്കാരായ നാട്ടുകാരെ ഒന്ന് കാണണം എന്ന് പറഞ്ഞ് എപ്പോളും ആന്റിയുടെ വീട്ടിൽ വരാറുണ്ടായിരുന്നു ചേച്ചി. പക്ഷെ ഞങ്ങൾ ഡൽഹിയിൽ കാലുകുത്തിയ നിമിഷം മുതൽ കറക്കം ആയതിനാൽ ഇതുവരെ നേരിൽ കാണാൻ സാധിച്ചില്ല. അതിനിടയ്ക്ക് സംസാരത്തിൽ ചേച്ചിക്ക് എൻറെ നാടായ പൊള്ളേത്തൈയിൽ ബന്ധുക്കൾ ഉണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞതായി അറിഞ്ഞു. അതാരപ്പാ എന്ന് അന്വേഷിച്ച് ഫേസ്ബുക് മുഖേന ഒന്ന് പരതിയപ്പോളാണ് ഞങ്ങളുടെ കുടുംബ സുഹൃത്തായ പാലക്കാട്ടിൽ രാജൻ ചേട്ടൻറെ അനന്തിരക്കാരി ആണ് സിൽവ ചേച്ചി എന്ന് അറിഞ്ഞത്. നാട്ടിലെ പ്രിയപ്പെട്ട അനുക്കുട്ടൻ ചേട്ടന്റെയും ബോസ് ചേട്ടന്റെയും ഒക്കെ കസിൻ. അങ്ങനെ നിമിഷങ്ങൾ കൊണ്ട് ഫേസ്ബുക് വഴി ഞങ്ങൾ പരിചയക്കാരും ആയി കഴിഞ്ഞിരുന്നു. എന്നാലും ഇന്ന് സിൽവ ചേച്ചി ഡിന്നർ തരാമെന്ന് പറഞ്ഞപ്പോൾ ഒരു വൈക്ലബ്യം തോന്നി. എന്തായാലും പത്ത് മണി കഴിയും അവിടെ എത്തുമ്പോൾ. അതിന് ശേഷം ഒക്കെ ഒരു വീട്ടിൽ വിരുന്ന് ചെല്ലുക എന്നൊക്കെ പറഞ്ഞാൽ എങ്ങനാ എന്ന് ഓർത്തിട്ടായിരുന്നു അത്. അതൊന്നും സാരമില്ല എത്ര രാത്രി ആയാലും വന്നേ തീരൂ. ഇല്ലെങ്കിൽ ഉണ്ടാക്കിയ സാധനങ്ങൾ ഒക്കെ രാവിലെ നിങ്ങളെക്കൊണ്ട് തീറ്റിക്കും എന്ന ഭീഷണി കേട്ടപ്പോൾ വൈക്ലബ്യം ഒക്കെ അങ്ങ് മാറി. പത്തര ആയി ഞങ്ങൾ താമസസ്ഥലത്ത് എത്തിയപ്പോൾ. പ്രസാദ് ചേട്ടന് നന്ദി പറഞ്ഞ് യാത്രയാക്കിയ ശേഷം ഞങ്ങൾ ഷാനി ആന്റിയുടെ വീട്ടിൽ എത്തി. മോൾ ഉറങ്ങിയിരുന്നു. അവിടെ ചെന്ന് ആന്റിയെയും അങ്കിളിനെയും കൂട്ടി ഞങ്ങൾ സിൽവ ചേച്ചിയുടെ അപ്പാർട്ട്മെന്റിലേക്ക് നടന്നു. അടുത്ത് തന്നെയാണ് അവരുടെ കോംപ്ലക്സ്. മൂന്നാമത്തെ നിലയിൽ ഏറെക്കുറെ ഷാനി ആന്റിയുടെ പോലത്തെ ഒരു അപ്പാർട്ട്മെൻറ്. സിൽവ ചേച്ചിയും ഭർത്താവ് ദേവദാസ് ചേട്ടനും ഞങ്ങളെ കാത്ത് ഭക്ഷണം ഒരുക്കി ഇരിപ്പുണ്ടായിരുന്നു. അത്ഭുതം തോന്നി, ആദ്യമായി കാണുന്ന ഞങ്ങൾക്കായി അവർ ഒരുക്കിവെച്ച സ്നേഹവും വിരുന്നും കണ്ടപ്പോൾ. തൂവെള്ള ചോറും, ചിക്കൻ കറിയും ദാൽ കറിയും മീൻ വറുത്തതും അച്ചാറുകളും ഒക്കെയായി ആകെ തിന്ന് പടമായി . മേമ്പൊടിയായി പായസവും കൂടെ ആയതോടെ കുശാൽ ആയി. കുറെ നേരം സംസാരിച്ച് ഇരുന്നതിന് ശേഷമാണ് ഞങ്ങൾ അവിടെ നിന്നും പടിയിറങ്ങിയത്. ആദ്യമായി ആണ് അവരെ കാണുന്നത് എന്ന കാര്യം പോലും അവിടെ ചെന്ന് നിമിഷങ്ങൾക്കുള്ളിൽ മനസ്സിൽ നിന്നും മാഞ്ഞു പോയി എന്നതാണ് വാസ്തവം. മറക്കാനാവാത്ത ഒരു അനുഭവം ആയിരുന്നു രാത്രി പതിനൊന്നിന് ശേഷം ഉള്ള ആ പരിചയപ്പെടലും സ്‌നേഹവിരുന്നും.

സിൽവ ചേച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ വച്ച് ഒരു സെൽഫി. പുറകിൽ സിൽവ ചേച്ചി, നിയ, നിമ്മി, ഷാനി ആന്റി, വിജയൻ അങ്കിൾ, ചിത്ര, കണ്ണൻ, ദേവദാസ് ചേട്ടൻ 
തിരികെ ഞങ്ങൾ റൂം എത്തിയപ്പോൾ സമയം പന്ത്രണ്ട് കഴിഞ്ഞിരുന്നു. ഇനി ഒരു പകൽ കൂടി മാത്രമേ ഡൽഹിയിൽ അവശേഷിക്കുന്നുള്ളൂ. നാളെ ചെറിയ ഷോപ്പിംഗ് നടത്തണം. ഇനിയും കാണാൻ ഉള്ള സ്ഥലങ്ങൾ പറ്റിയാൽ കാണണം. എന്തായാലും നാളെ കാഴ്ച കാണാൻ ഇല്ലെന്ന് കണ്ണൻ പറഞ്ഞതിനാൽ തനിയെ ഒന്ന് കറങ്ങാൻ ഞങ്ങൾ തീരുമാനിച്ചു. ആ വിശേഷങ്ങൾ അടുത്ത ഭാഗത്തിൽ.

                                                                                                      (തുടരും)