Saturday, April 25, 2020

ലോക്ക് ഡൗൺ ലോക്കുകൾ

നാട്ടിലെ മാതൃകാ പുരുഷോത്തമനാണ് ഞാൻ സുനിലണ്ണൻ എന്ന് വിളിക്കുന്ന നാട്ടിലെ ഏക കൃഷി ഓഫീസറായ ശ്രീ സുനിൽ കുമാർ. അണ്ണനെ പറ്റി നാട്ടിലെ പാണന്മാർ പാടി നടക്കുന്ന പാട്ടുകൾ കേൾക്കാത്തവരായി ഒരു കുട്ടി പോലും നാട്ടിൽ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഗ്രൗണ്ടിലും റോഡിലുമുള്ള അലുക്കുലുത്ത് കൂട്ടുകെട്ടിൽ ഒന്നിലും പോകാത്ത സൽ സ്വാഭാവി,  കോളേജ് കഴിഞ്ഞയുടനെ പി എസ് സി പരീക്ഷ എഴുതി ഫയർ ഫോഴ്സിൽ ജോലിക്ക് കയറിയവൻ (അന്ന് ഗ്രൗണ്ടിലെ കുശുമ്പന്മാർ എല്ലാം പറഞ്ഞത് ടെസ്റ്റ്‌ എഴുതി എടുക്കാൻ ആർക്ക് വേണമെങ്കിലും പറ്റും പക്ഷെ ഫിസിക്കൽ ടെസ്റ്റ് പാസാക്കാൻ ഇത് വരെ ഓടിപ്പിടുത്തം പോലും കളിച്ചിട്ടില്ലാത്ത സുനിലിനെ കൊണ്ട് സാധിക്കില്ല എന്നായിരുന്നു. എന്നാൽ ആദ്യ അഞ്ച് ഐറ്റംസ് തന്നെ പാസായിക്കൊണ്ട് സുനിലണ്ണൻ അവരുടെ വാ അടപ്പിച്ചു), കുട്ടികൾ കടപ്പുറത്തു പോയി വന്നപ്പോൾ കൊണ്ടു വന്ന കടലാമ കുഞ്ഞിനെ രക്ഷിക്കാൻ കുടിവെള്ളം എടുത്തുകൊണ്ടിരുന്ന കിണറ്റിൽ കല്ലുപ്പ് കലക്കി ആമയെ മുക്കിപ്പിടിച്ച പ്രകൃതി സ്‌നേഹി. സർവ്വോപരി നാട്ടിലെ കുടുംബശ്രീ ചേച്ചിമാരുടെ ആരാധ്യ പുരുഷനായ കർഷക കുലോത്തുംഗൻ. കൃഷിയോടുള്ള സ്നേഹം കാരണം ഫയർ ഫോഴ്സിൽ നിന്നും ടെസ്റ്റ്‌ എഴുതി കൃഷി ഓഫീസറായി ജോലിക്ക് കയറിയതോടെയാണ് നാട്ടിലെ പി എസ് സി വിദ്യാർത്ഥികൾക്കിടയിൽ അണ്ണൻ താരമായത്. ഇങ്ങനെ അണ്ണന്റെ ഗുണഗണങ്ങൾ എഴുതാൻ ആണെങ്കിൽ ഇത് ഇവിടം കൊണ്ടൊന്നും നിൽക്കില്ല. എന്നാലും അണ്ണനെയും കൊണ്ട് പണ്ടൊരിക്കൽ കല്യാണത്തിന് പോയ കഥ പരാമർശിക്കാതെ വിടുന്നത് ഉചിതമായിരിക്കില്ല. 

പുന്നപ്രയുള്ള കല്യാണത്തിന് കൂടാൻ പുള്ളിയെയും കൂട്ടി സ്ഥലത്ത് എത്തുമ്പോൾ അവിടെ നല്ല തിരക്ക്. റോഡിലെങ്ങും വണ്ടി ഇടാൻ സ്ഥലമില്ല. കുറച്ചു മാറി ഒരൽപ്പം സ്ഥലം കണ്ടെത്തിയ ഞാൻ കഷ്ടകാലത്തിന് അണ്ണനോട് അടുത്ത് നിൽക്കുന്ന തെങ്ങിൽ വല്ല തേങ്ങയോ ഓലയോ വീഴാൻ സാധ്യത ഉണ്ടോ എന്ന് നോക്കാൻ പറഞ്ഞു. ശരി എന്നും പറഞ്ഞു ഡോർ തുറന്നു പുറത്തിറങ്ങി തെങ്ങിന്റെ അടുത്തേക്ക് ചെന്ന് മുകളിലേക്ക് നോക്കിയ അണ്ണൻ ഞെട്ടിപ്പോയി. പുറമേ ആരോഗ്യവാൻ എന്ന് തോന്നുമെങ്കിലും തെങ്ങിന്റെ മണ്ടയിൽ കൊമ്പൻ ചെല്ലിയുടെ ആക്രമണം, പോരാത്തതിന് മണ്ണിൽ ഫോസ്ഫറസിന്റെ കുറവ് കാരണം ഓലകളിൽ മഞ്ഞളിപ്പ്. ഇങ്ങനെ പോയാൽ ഒരു മാസത്തിനുള്ളിൽ തെങ്ങിന്റെ പണി തീരും. അതോടെ മാറ്ററിൽ നിന്നും മാറിപ്പോയ അണ്ണൻ അടുത്ത് കണ്ട വീട്ടിൽ ചെന്ന് വീട്ടുകാരനെ വിളിച്ച് കാര്യം പറഞ്ഞു. അടിയന്തിരമായി ചെയ്യേണ്ട പ്രതിവിധികൾ ഒക്കെ വിശദീകരിച്ചു കൊടുത്തു. എന്താണ് സംഭവം എന്ന് മനസിലാകാതെ അന്തം വിട്ട് കാറിലിരിക്കുന്ന എന്റെ സമീപത്ത് കൂടി വേറൊരുത്തൻ കാർ കൊണ്ടു ചെന്ന് ഞാൻ കണ്ടു വെച്ച സ്ഥലത്ത് പാർക്ക് ചെയ്യുന്നതും കണ്ടതോടെ പൂർത്തിയായി. മനസ്സിൽ തെറിയും പറഞ്ഞു വണ്ടി കൊണ്ടു പോയി അരക്കിലോമീറ്റർ അപ്പുറത്ത് പാർക്ക് ചെയ്ത് ഞാൻ തിരിച്ചു പൊരി വെയിലത്ത് നടന്നു വരുമ്പോൾ അണ്ണൻ ഇതൊന്നും അറിയാതെ സന്ദേശം സിനിമയിലെ സിദ്ദിഖിനെ പോലെ വീട്ടുകാരനുമായി പറമ്പിന് ചുറ്റും നടന്ന് വേണ്ട ഉപദേശങ്ങൾ നൽകുന്നുണ്ടായിരുന്നു. 

ലോക്ക് ഡൗൺ കാലവും ആ മാതൃകാ പുരുഷൻ മാതൃകാ പരമായി തന്നെ ആചരിച്ചു. ബാക്കിയുള്ളവർ ലോക്ക് ഡൗണിൽ സമയം കളയാൻ ഒന്നും ചെയ്യാനില്ലാതെ യൂട്യൂബിൽ ഐഡിയകൾ പരതുമ്പോൾ അണ്ണൻ പറമ്പിൽ പൂണ്ടു വിളയാടി. പകൽ സമയം തികയാതെ വന്നപ്പോൾ രാത്രി പറമ്പിൽ ലൈറ്റ് ഇട്ടും പണി തുടർന്നപ്പോൾ വീട്ടുകാരും നാട്ടുകാരും മാസ്കിന് മുകളിൽ വിരൽ വെച്ച് ആശ്ചര്യം പ്രകടിപ്പിച്ചു. 

അങ്ങനെ കഴിഞ്ഞ ദിവസം നട്ട കപ്പകൾക്ക് നനക്കാൻ വൈകുന്നേരം പറമ്പിൽ വന്നു കഴിഞ്ഞപ്പോളാണ് സുനിലണ്ണൻ ആകാശത്തെ മഴക്കാറ് ശ്രദ്ധിച്ചത്. ഇപ്പോളത്തെ ചൂട് വെച്ച് നോക്കിയാൽ വേനൽ മഴ കനക്കും. ഒരു കുഴപ്പമുണ്ട് അപ്പുറത്തെ പാടത്തോട് ചേർന്നുള്ള കുളത്തിൽ നിറയെ മീനുണ്ട്. എല്ലാ വേനലിലും ഒരു പിടുത്തം ഉള്ളതാണ്. ഇക്കുറി അത് നടന്നിട്ടില്ല. മഴ തുടങ്ങിയാൽ പണി പാളും. പിന്നെ പിടിക്കാൻ പാടാണ്. വെള്ളം വീർത്താൽ ചിലപ്പോൾ മീൻ പാടത്തേക്ക് കയറി പോകാനും സാധ്യത ഉണ്ട്. ഉടനെ പിടിക്കണം. ഇറങ്ങി പിടിക്കാൻ ഉള്ള വട്ടവല ആ വേലായുധൻ ചേട്ടന്റെ കയ്യിൽ കാണും. പുള്ളിയുടെ വീട്ടിൽ പോയി അതും എടുത്തു കൊണ്ട് വരാം. അങ്ങേരെയും വിളിക്കാം. വണ്ടി വേണ്ട. ഇടവഴി നടന്നു പോകാം. അതാകുമ്പോൾ വലയും പിടിച്ചു വരാനും പറ്റും. 

"ഡീ ഞാൻ ഇപ്പോൾ വരാമേ" കൂടുതൽ ഒന്നും പറയാതെ അണ്ണൻ നടപ്പ് തുടങ്ങി 

"എവിടെ പോകുന്നു. ഉടുപ്പ് ഇട്ടോണ്ട് പോ" ഭാര്യ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു 

"ഓ നമ്മുടെ വേലായുധൻ ചേട്ടന്റെ വീട് വരെ പോകാനാ. അതിനെന്നാത്തിനാ ഷർട്ട്"

എത്ര നാളായി ഈ വഴിയിലൂടെ ഒക്കെ നടന്നിട്ട്. ബൈക്ക് എടുത്തതിന് ശേഷം ഒരിടത്തും നടന്നു പോയിട്ടില്ലെന്ന് മനസ്സിൽ ഓർത്തു. വഴി ഒക്കെ ചെറുതായി. ധാരാളം പുതിയ വീടുകൾ. കുടുംബശ്രീ പെണ്ണുങ്ങൾ ആയിരിക്കും, എല്ലായിടത്തും എന്തെങ്കിലും ഒക്കെ കൃഷി ചെയ്യുന്നുണ്ട്. അണ്ണൻ മനസ്സിൽ സന്തോഷിച്ചു. 

നടന്നു കിഴക്കേ റോഡിലെ കയർ ഫാക്ടറിയുടെ അടുത്ത് എത്തിയപ്പോളാണ് മാവിൻ ചോട്ടിൽ വട്ടം കൂടിയിരുന്നു ചീട്ട് കളിക്കുന്ന കുറേ പേരെ കാണുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും പണ്ടേ ഈ ചീട്ട് കളി എന്ന് കേൾക്കുന്നതേ അലർജി ആണ്. ഇവന്മാർക്ക് ഈ സാമൂഹിക അകലം എന്നതൊന്നും ബാധകമല്ലേ?  മനസ്സിൽ അങ്ങനെ ഓർത്ത് നടക്കുമ്പോളാണ് ഒരു വിളി കേട്ടത്

"കൊച്ചേ എവിടെ പോകുന്നു?"

നോക്കുമ്പോൾ അതാ തേടിയ വേലായുധൻ ചേട്ടൻ വള്ളിയും തലയിൽ കെട്ടി ചീട്ട് കളിക്കാനിരിക്കുന്നു. 

"ഞാൻ ചേട്ടന്റെ വീട്ടിലേക്ക് വന്നതായിരുന്നു." അണ്ണൻ പതുക്കെ ചീട്ടുകളി സ്ഥലത്തേക്ക് നടന്നു. വലയുടെ കാര്യം മിണ്ടിയില്ല. മീൻ പിടുത്തം ഉണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഇവന്മാർ എല്ലാം കൂടി അങ്ങോട്ട് കെട്ടിയെടുക്കും. 

സുനിലണ്ണൻറെ പരുങ്ങൽ കണ്ട് കാര്യം മനസിലായിട്ടായിരിക്കും വേലായുധൻ ചേട്ടൻ പറഞ്ഞു. "ഈ കൈ ഒന്ന് തീർന്നോട്ടെ, ഞാൻ വരാം. കൊച്ച് നിൽക്ക്"

ഇതൊക്കെ പറയുമ്പോളും ബാക്കി ഉള്ളവർ ഗൗരവത്തിൽ കയ്യിലുള്ള ചീട്ടിലേക്കും നോക്കി ഇരിക്കുന്നുണ്ടായിരുന്നു. കളി ഒന്നും മനസിലാകുന്നില്ല എങ്കിലും അണ്ണനും പതുക്കെ അവർ കളിക്കുന്നതും നോക്കി നിൽപ്പായി.

പെട്ടെന്നാണ് റോഡിലൂടെ ഒരു പോലീസ് ജീപ്പ് പതിയെ വടക്കുനിന്നും വരുന്നത് ഒരുത്തൻ കണ്ടത്. "ഓടിക്കോ..പോലീസ്!" എന്നും പറഞ്ഞ് അവൻ ചീട്ടും വലിച്ചെറിഞ്ഞ് ചാടിയെണീറ്റ് ഒറ്റ ഓട്ടം. ഇത് കേട്ട താമസം കളിക്കാർ എല്ലാം പലവഴി ചിതറിയോടി. 

സുനിലണ്ണന് കാര്യത്തിൻറെ ഗൗരവം അത്ര മനസിലായില്ല. അപ്പോളേക്കും അടുത്ത വീടിൻറെ പിന്നിലെത്തിയ വേലായുധൻ ചേട്ടൻ വിളിച്ചു പറഞ്ഞു. "കുഞ്ഞേ ഓടിക്കോ. ചീട്ടുകളിച്ചത് മാത്രമല്ല, ലോക്ക് ഡൗണിൽ കൂട്ടം കൂടി നിന്നതിനും പണി കിട്ടും"

ഡോറയുടെ പ്രയാണങ്ങളിൽ കുറുനരിയെ കാണുമ്പോൾ ഡോറയും കൂട്ടുകാരും "കുറുനരി മോഷ്ടിക്കരുത്" എന്ന് പറയുമ്പോൾ "മോഷ്ടിക്കാനോ ഞാനോ?" എന്നും പറഞ്ഞ് കുറുനരി സ്കൂട്ട് ആകുന്നത് പോലെ "ചീട്ടുകളിക്കാനോ ഞാനോ" എന്നും ചോദിച്ച് സുനിലണ്ണൻ പോലീസുകാർ എത്തുമ്പോളേക്കും രണ്ടു പറമ്പ് ചാടി കടന്നിരുന്നു. 

എന്തായാലും നേരായ വഴി പോകണ്ട. വീടുകളുടെ ഇടയിലൂടെ ഓടാം എന്നോർത്ത് പണ്ട് ഫയർ ഫോഴ്സിൽ ട്രെയിനിങ് കാലത്തേ ഓർമ്മകൾ മനസ്സിൽ വെച്ച് നൂറേ നൂറിൽ വീട്ടിലേക്ക് പറന്നു. ആദ്യത്തെ നാലഞ്ച് വീട് കുഴപ്പമില്ലാതെ കടന്നു. അഞ്ചാമത്തെ വീടിൻറെ വേലി ചാടി ഓടുമ്പോഴാണ് അത് സംഭവിച്ചത്. മുണ്ട് എന്തിലോ ഉടക്കി. പത്ത് സ്റ്റെപ്പ് വെച്ചപ്പോളേക്കും തൻറെ അരയിൽ സന്തത സഹചാരിയായി ഉണ്ടായിരുന്ന ആ കാവി തുണി നഷ്ടമായ വിവരം സുനിലണ്ണൻ ഒരു ഞെട്ടലോടെ മനസിലാക്കി. ഭാഗ്യം ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയിരിക്കുന്നു. അടുത്തെങ്ങും ആരുമില്ല. തിരിച്ചു പോയി മുണ്ട് എടുക്കാം എന്ന് വിചാരിച്ചപ്പോളാണ് അത് കണ്ടത്. മുന്നിലെ അഴയിൽ കുറച്ച് തുണി അലക്കി ഉണക്കാൻ ഇട്ടിരിക്കുന്നു. അതിൽ കറുത്ത കളറിലെ ഒരു മുണ്ട് കാറ്റിൽ ആടി കളിക്കുന്നു. അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു ലഡു പൊട്ടി. ഐഡിയ!!. പോയ മുണ്ട് പോട്ടെ. അണ്ണൻ ആ കറുത്ത മുണ്ട് വലിച്ച് ഉടുത്ത് മുടങ്ങിയ ഓട്ടം റീസ്റ്റാർട്ട് ചെയ്തു. വീടിൻറെ പറമ്പിലേക്ക് ലാൻറ് ചെയ്ത അണ്ണന്റെ മനസ്സിൽ മറ്റൊരു ഐഡിയ പൊട്ടി. ഒന്നും നോക്കിയില്ല. കഴിഞ്ഞ ദിവസം കുത്തിയ കപ്പക്കമ്പുകൾ പെട്ടെന്ന് തന്നെ കുറെയെണ്ണം പറിച്ച് കൂട്ടി. മുറ്റത്ത് കളിച്ചുകൊണ്ട് നിന്ന ഇളയ മകനെയും വിളിച്ച് അടുത്ത് നിർത്തി. ഓടിയതിന്റെ കിതപ്പിനിടയിലും മുന്നിലുള്ള റോഡിലേക്ക് പാളി നോക്കിക്കൊണ്ട് കപ്പക്കമ്പുകൾ വീണ്ടും കുത്തി തുടങ്ങി. അണ്ണന്റെ കണക്കുകൂട്ടൽ തെറ്റിയില്ല. കൃത്യം മൂന്നാമത്തെ കപ്പക്കൊമ്പ് നടുമ്പോളെക്കും ദാ വരുന്നു പോലീസ് വാഹനം. പറമ്പിൻറെ അങ്ങേ അതിരിൽ വണ്ടി പതുക്കെ ചവുട്ടി നിർത്തി. വണ്ടിയിൽ നിന്നും മാസ്‌ക് വെച്ച ഒന്ന് രണ്ടു പോലീസുകാർ തല പുറത്തേക്ക് ഇട്ട് നോക്കി. 

കറുപ്പ് മുണ്ടും കയ്യിലെ കപ്പക്കമ്പും ഒക്കെ കണ്ട് ഏയ് ഇവനല്ല എന്ന മട്ടിൽ അവർ തല വലിച്ചു. 

എന്താ സാറേ? അണ്ണൻ ഒന്നുമറിയാത്ത പോലെ വിളിച്ചു ചോദിച്ചു. 

"ഏയ് ഒന്നുമില്ല. ആരും പുറത്തിറങ്ങി നടക്കരുത്. ആരെങ്കിലും ഇത് വഴി പോയാരുന്നോ?"

"ഇത് വഴി ആരും വന്നില്ല സാറേ" 

അണ്ണന്റെ മറുപടി കേട്ടതും വണ്ടി പതുക്കെ മുന്നോട്ട് നീങ്ങി. വണ്ടിയുടെ പിൻ സീറ്റിൽ പോലീസുകാർ കൊടുത്ത മാസ്കും കെട്ടി ഇരുന്ന വേലായുധൻ ചേട്ടൻ പുറത്ത് കപ്പക്കൊമ്പും പിടിച്ചു നിൽക്കുന്ന സുനിലണ്ണനെ കണ്ട് അന്തിച്ച് നന്ദനത്തിലെ ഇന്നസെന്റിനെ പോലെ മനസ്സിൽ മൊഴിഞ്ഞു. "കുമ്പിടിയാ കുമ്പിടി" 
----------------------------------------------

മെഡിക്കൽ സ്റ്റോർ അടക്കും മുൻപ് അത്യാവശ്യം "സാധനം" മേടിച്ച് സ്റ്റോക്ക് ചെയ്യാൻ ഇറങ്ങിയതായിരുന്നു ഗിരി. ശെടാ ഈ ലോക്ക് ഡൌൺ ഇങ്ങനെ തുടർന്നാൽ ജീവിതം ആകെ കട്ടപ്പൊക ആകുമല്ലോ. ഈ പോക്ക് ആണെങ്കിൽ ഒരു നല്ല ജോലി കിട്ടിയിട്ട് മതി നമുക്ക് ഒരു കുഞ്ഞ് എന്ന തൻറെ ഭാര്യയുടെ ആഗ്രഹം പൊളിയാനുള്ള എല്ലാ സാധ്യതയും കാണുന്നുണ്ട്. കൊറോണ കാരണം ആൾക്കാരെ വിളിക്കാതെ കല്യാണം നടത്തിയതിന്റെ ലാഭം മുഴുവൻ ഇങ്ങനെ "ഈ സാധനം" മേടിച്ച് തീരുമെന്നാണ് തോന്നുന്നത്. അല്ലെങ്കിലും ഇപ്പോൾ ആകെ വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്തോട്ട് ഒന്ന് ഇറങ്ങുന്നത് ഇത് മേടിക്കാൻ വേണ്ടി മാത്രമാണല്ലോ..  ഇങ്ങനെ പലതും ഓർത്തുകൊണ്ട് ഗിരി ബൈക്ക് വീട്ടിലേക്കുള്ള നടവഴിയിലേക്ക് തിരിച്ചു. ഇരുട്ടി തുടങ്ങി. വേലിയുടെ അകത്തേക്ക് വണ്ടി ഓടിച്ചു കയറ്റി വണ്ടിയുടെ സ്പീഡോമീറ്ററിന്റെ മുന്നിൽ വെച്ചിരുന്ന പാക്കറ്റ് എടുത്ത് മുണ്ടിൽ ചേടാൻ നോക്കുമ്പോളാണ് വീടിൻറെ പുറകിൽ നിന്നും ഒരു ശബ്ദം കേൾക്കുന്നത്. ആരോ ചാടി ഓടുന്നത് പോലെ.

എന്താ സംഭവം എന്നറിയാൻ വീടിൻറെ പുറകിലേക്ക് നോക്കിയ ഗിരി ഞെട്ടിപ്പോയി. വേലിയോട് ചേർന്നുള്ള പുളിയുടെ അടുത്തുകൂടെ ഒരാൾ വെടികൊണ്ടത് പോലെ പായുന്നു. ഇരുട്ടി തുടങ്ങിയത് കൊണ്ട് ആളെ മനസിലാകുന്നില്ല. പക്ഷെ ആളുടെ ശരീരത്ത് തുണിയില്ല എന്ന് മനസിലാക്കാനുള്ള വെളിച്ചമൊക്കെ ഉണ്ട് താനും. ഓടിക്കൊണ്ടിരുന്ന ആൾ പെട്ടെന്ന് നിന്ന് അവിടെ അഴയിൽ അലക്കി വിരിച്ചിരുന്ന തൻ്റെ കറുപ്പ് മുണ്ട് വാരി ഉടുക്കുന്നത് കണ്ടപ്പോളാണ് ഗിരിയുടെ ആദ്യത്തെ ഷോക്ക് വിട്ടു മാറിയത്.

"നിക്കെടാ അവിടെ" ഗിരി അലറി.

മുണ്ട് വലിച്ചു ചുറ്റിക്കഴിഞ്ഞ അയാൾ അതോടെ അപ്പുറത്തെ കൈത്തോടും ചാടി പറക്കുന്നതാണ് പിന്നെ കണ്ടത്. ഓടി ഗിരി അങ്ങോട്ട് എത്തുമ്പോളേക്കും ആളുടെ പൊടിപോലും കാണാനില്ലായിരുന്നു. ഇനി കള്ളൻ എങ്ങാനും ആണോ? കല്യാണം കഴിഞ്ഞ വീടല്ലേ സ്വർണം കാണുമെന്നോർത്ത് വന്നതാകും. പക്ഷെ ഈ സന്ധ്യ നേരത്ത്..അതും തുണി ഇല്ലാതെ കള്ളൻ വരുമോ. കള്ളൻ ഓടി വന്ന വഴിയിലൂടെ നടന്നുനോക്കിയ ഗിരി എത്തിയത് പറമ്പിൻറെ അതിരിലുള്ള മറപ്പുരയുടെ സമീപത്തേക്ക് ആയിരുന്നു. അവിടെ അതാ പ്ലാവിൻറെ വേരിനോട് ചേർന്ന് എന്തോ കിടക്കുന്നു. ഒരു കാവി മുണ്ട് !!

ഗിരിയുടെ മനസ്സിൽ ഒരു വെള്ളിടി വെട്ടി. പുറത്തേക്ക് പോകാൻ നേരം "നീ ഒന്ന് കുളിച്ചിട്ടൊക്കെ നിൽക്ക്" എന്ന് ഭാര്യയോട് പറഞ്ഞത് അവൻറെ മനസിലേക്ക് എത്തി. അവിടെ അഴിഞ്ഞു കിടന്ന മുണ്ട് കുനിഞ്ഞെടുത്ത് ഗിരി എന്നെന്നും കണ്ണേട്ടൻ സിനിമയിൽ ജഗതി വിളിക്കും പോലെ അലറി വിളിച്ചു.

"എടാ..."

"എടീ..."

സോഫയിൽ ചാരിയിരുന്ന് മുഖ്യമന്ത്രിയുടെ പത്രസമ്മേളനവും കണ്ടുകൊണ്ട് കയ്യിലെ വനിതയിലുള്ള "ലോക്ക് ഡൗണും ലൈംഗികതയും" പംക്തി വായിച്ചുകൊണ്ടിരിക്കുകയായിരുന്ന ഭാര്യ സുനിത ഭർത്താവിൻറെ അലറൽ കേട്ട് ഞെട്ടി എഴുന്നേറ്റു.

"ആരാടീ നിൻറെ കുളിമുറിയിൽ ഉണ്ടായിരുന്നത്" കയ്യിൽ ഒരു കാവി മുണ്ടും പിടിച്ച് കണ്ണേട്ടൻ മോഡൽ ജഗതിയെ പോലെ കയറി വന്ന കണവനെ കണ്ട് സുനിതയ്ക്ക് ഒരു പിടിയും കിട്ടിയില്ല. ബഹളം കേട്ട് അകത്ത് നാമം ചൊല്ലിക്കൊണ്ടിരുന്ന ഗിരിയുടെ അമ്മ വിമല ചേച്ചി പുറത്തേക്ക് വന്നു.

എന്താ മോനെ കാര്യം?

ഈ മുണ്ട്..ഈ മുണ്ട്..ആരാണ് ഇവളുടെ കുളിമുറിയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി ഓടിയതെന്ന് എനിക്ക് ഇപ്പോൾ അറിയണം.

"ദേ മനുഷ്യാ വേണ്ടാതീനം പറയരുത്" കഥ മുഴുവനായി മനസിലായില്ലെങ്കിലും തൻ്റെ ചാരിത്ര്യത്തെ ആണ് ചോദ്യം ചെയ്യുന്നത് എന്ന് മനസിലാക്കിയ സുനിത സടകുടഞ്ഞ് എണീറ്റു.

"ആര് ഓടിയ കാര്യമാ നീ ഈ പറയുന്നത്?" ഭാഗ്യത്തിന് വിമലച്ചേച്ചി ഇടയ്ക്ക് കയറി

"ഇവളുടെ കുളിമുറിക്ക് അടുത്ത് നിന്നും കിട്ടിയതാ ഈ മുണ്ട്. ഒരുത്തൻ എൻറെ വണ്ടിയുടെ ഒച്ച കേട്ട് വടക്കോട്ട് പാഞ്ഞു പോകുന്നതും കണ്ടു. എൻറെ അലക്കി ഇട്ടിരുന്ന മുണ്ടും എടുത്ത് ചുറ്റിക്കൊണ്ടാണ് അവൻ ഓടിയത്"

സുനിത വാ പൊളിച്ചത് പോലെ നിൽക്കുന്നത് കണ്ട വിമല ചേച്ചി മകനോട് കയർത്തു. "നിന്നോട് ഞാൻ കല്യാണത്തിന് മുന്നേ പറഞ്ഞതല്ലേ അത്യാവശ്യം ആയി കുളിമുറി പണിയണമെന്ന്. ഈ നാട്ടിൽ വേറെ ഏത് വീട്ടിൽ ഉണ്ടെടാ ഇതുപോലത്തെ മറപ്പുര. നാണം ഉണ്ടോടാ നിനക്ക്. കാണാൻ കൊള്ളാവുന്ന പെണ്ണുങ്ങൾ ഇങ്ങനെ അടച്ചുറപ്പില്ലാത്ത മറപ്പുര നിന്ന് കുളിക്കുന്നുണ്ടെന്ന് അറിഞ്ഞാൽ ഇത് പോലെ പലവന്മാരും വരും. എന്നെ ഇവിടെ കെട്ടിക്കൊണ്ട് വന്നപ്പോൾ ഞാൻ കുറെ അനുഭവിച്ചതാ..ഉടനെ തന്നെ ഇവിടെ കുളിമുറി പണിതോണം. മനസാ വാചാ അറിയാത്ത കൊച്ചിനെ കുറ്റം പറയരുത്. അലവലാതി"

ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ വന്ന ഈ ഡയലോഗ് കേട്ട് മകനും മരുമകളും അന്തിച്ചു നിന്നപ്പോൾ മുടങ്ങിപ്പോയ നാമം ചൊല്ലൽ പൂർത്തിയാക്കാൻ വിമലച്ചേച്ചി സ്ഥലം കാലിയാക്കി. മുഖം പൊത്തി ഒരു കരച്ചിലോടെ സുനിതയും മുറിയിലേക്ക് ഓടിയതോടെ വടക്കുനോക്കി യന്ത്രത്തിൽ അമ്മായി അച്ഛനെ തല്ലിയിട്ട് നിൽക്കുന്ന ദിനേശനെ പോലെ ഗിരി മാത്രം അവിടെ ബാക്കിയായി. എന്നാലും ഭൂലോക തരികിടയായ എൻ്റെ വീട്ടിൽ വന്ന് എൻ്റെ ഭാര്യയുടെ കുളിമുറിയിൽ എത്തിനോക്കിയവൻ ആരായിരിക്കും. എന്തായാലും ഞാൻ പുറത്തു പോയ സമയം മനസിലാക്കി കൃത്യമായി എത്തണമെങ്കിൽ അവൻ ചില്ലറക്കാരൻ ആയിരിക്കില്ല. എൻറെ മുണ്ടും അടിച്ചു കൊണ്ട് ഓടിയ അവനെ എന്നെങ്കിലും ഞാൻ പൂട്ടും മണിച്ചിത്ര താഴിട്ട് പൂട്ടും. ഗിരി പല്ലു കടിച്ചു 

Tuesday, April 21, 2020

എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് തേടി മൂന്നാറിലേക്ക് ഒരു യാത്ര


യാത്രകൾ വളരെ ഇഷ്ടമായിരുന്നെങ്കിലും പ്ലസ് ടു കാലം വരെ എടുത്ത് പറയാവുന്ന യാത്രകൾ ഒന്നും തന്നെ എന്റെ അകൗണ്ടിൽ ഇല്ലായിരുന്നു. എറണാകുളത്തുള്ള വല്യമ്മച്ചിയുടെ വീട്ടിൽ പോകുന്നതായിരുന്നു ആലപ്പുഴ ജില്ല വിട്ടുള്ള പ്രധാന യാത്ര. വർഷത്തിൽ ഒരിക്കൽ നടത്താറുള്ള ശിവഗിരി സന്ദർശനം ആയിരുന്നു ഓർമ്മയിലെ ഏറ്റവും വലിയ യാത്ര. ചേച്ചി പഠിക്കുവാൻ തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജിൽ പോയതോടെയാണ് ആ കാലഘട്ടത്തിലെ എന്റെ സ്വപ്നഭൂമി ആയിരുന്ന തിരുവനന്തപുരത്തേക്ക് യാത്ര ചെയ്യാൻ അവസരം ലഭിച്ചത്. അതോടെ തീർന്നു, ദീർഘ യാത്രകളുടെ ലിസ്റ്റ്. സ്കൂൾ കാലഘട്ടത്തിൽ പൊള്ളേത്തൈ സ്കൂളിൽ നിന്നും ടൂറുകൾ പോകുമായിരുന്നെങ്കിലും ഒരിക്കലും ആ കൂട്ടത്തിൽ പോകാൻ സദ് ഗുണ സമ്പന്നനായ എന്റെ സ്വഭാവത്തെ അത്രയേറെ വിശ്വസിച്ചിരുന്ന വീട്ടുകാർ അനുവദിച്ചിരുന്നില്ല. പ്ലസ് ടു പഠിച്ച കലവൂർ സ്കൂളിൽ നിന്നാണെങ്കിലോ ആരും ടൂറിനെ കുറിച്ച് പോയിട്ട് തൂ... അല്ലെങ്കിൽ വേണ്ട. ആരും ഒന്നും ചോദിച്ചിരുന്നില്ല. ഞങ്ങളുടെ പൂർവ്വികരായി പഠിച്ച ഏതോ മഹാന്മാരുടെ ടൂർ ചരിതം കാരണം സ്കൂളിന് നല്ല ചീത്തപ്പേര് ഉണ്ടായതാണ് പിന്നാമ്പുറമെന്ന് അവിടെ പഠിച്ചു വളർന്ന കൂട്ടുകാരിൽ നിന്നും അറിയാൻ കഴിഞ്ഞു. ചുരുക്കത്തിൽ തിരുവനന്തപുരം, എറണാകുളം എന്നൊക്കെ അല്ലാണ്ട് കേരളത്തിലെ വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രങ്ങളിൽ എന്താണ് ഉള്ളത് എന്ന് എനിക്ക് ഒരു ഐഡിയയും ഇല്ലായിരുന്നു (വിനോദസഞ്ചാര കേന്ദ്രം എന്നാൽ പൊള്ളേത്തൈ സ്കൂളിന്റെ സ്ഥിരം വേട്ടമൃഗമായ മലമ്പുഴ ആയിരുന്നു എൻറെ മനസ്സിൽ എന്നുള്ളതും ഈ അവസരത്തിൽ ഓർമിപ്പിച്ചുകൊള്ളുന്നു).

അങ്ങനെ പ്ലസ് ടു കഴിഞ്ഞ് എൻജിനീയറിങ് എൻട്രൻസ് ഫലം വന്ന്, പ്രാഥമിക അലോട്ട്മെന്റ് പൂർത്തിയായപ്പോൾ ആണ് എന്റെ ജീവിതത്തിലേക്ക് വശ്യമനോഹാരിയായ അവൾ കടന്നു വന്നത്. മൂന്നാർ. കേരളത്തിന്റെ കശ്മീർ ആയ മൂന്നാർ ഉള്ള എൻജിനീയറിങ് കോളേജിൽ ആണ് എനിക്ക് അഡ്മിഷൻ തരപ്പെട്ടിരിക്കുന്നത്. എൻട്രൻസ് കമ്മീഷണർ ആയി ശ്രീ അൽഫോൻസ് കണ്ണന്താനം വിപ്ലവകരമായ മാറ്റങ്ങൾ നടപ്പിൽ വരുത്തിക്കൊണ്ടിരിക്കുന്ന കാലം ആയിരുന്നു. ഞാൻ പരീക്ഷ എഴുതുന്നതിന് മുൻ വർഷം വരെ കേരളത്തിൽ വിരലിൽ എണ്ണാവുന്ന എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകളെ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ. അവയൊക്കെ ആവട്ടെ എന്നെ കൊണ്ട് കൂട്ടിയാൽ കൂടുന്ന റേഞ്ചിലും അല്ലായിരുന്നു. തൊട്ട് മുൻ വർഷം കേരളത്തിൽ ആരംഭിച്ച ഇരുപതോളം സർക്കാർ എയ്‌ഡഡ്‌ കോളേജുകൾ ഉന്നം വെച്ചായിരുന്നു എന്റെ എൻട്രൻസ് പരീക്ഷണം. ഒരു നിബന്ധന മാത്രമേ അലോട്ട്മെന്റിനായി തിരുവനന്തപുരത്തിന് വണ്ടി കയറുമ്പോൾ ഞാൻ എന്റെ തന്നെ മുന്നിലേക്ക് വെച്ചുള്ളൂ. ഒരു കാരണവശാലും പേയ്‌മെന്റ് സീറ്റ് എടുക്കരുത്. ഫ്രീ സീറ്റിൽ പഠിക്കാമെങ്കിൽ പഠിച്ചാൽ മതി. (ഇന്നത്തെ പോലെ അല്ല. അന്ന് ഫ്രീ സീറ്റ് എന്ന് പറഞ്ഞാൽ ഫ്രീ തന്നെ ആണ്). അങ്ങനെ ആണ് തൊട്ട് മുൻ വർഷം തുടർ വിദ്യാഭ്യാസ വകുപ്പ് മുന്നാറിൽ ആരംഭിച്ച മൂന്നാർ ഗവഃ എൻജിനീയറിങ് കോളേജിൽ കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസ് എൻജിനിയറിങ്ങിന് സെലക്ഷൻ കിട്ടുന്നത്. അതും ഫ്രീ സീറ്റ്. കമ്പ്യൂട്ടർ സയൻസിനേക്കാൾ സാധ്യത ഉണ്ടെന്ന് തോന്നിയ ഇലക്ട്രോണിക്സ് ആണ് കമ്മ്യൂണിക്കേഷൻ എൻജിനിയറിങ്ങിന് അതേ കോളേജിൽ തന്നെ ഓപ്ഷൻ കൊടുത്ത് ഞാൻ വീട്ടിലേക്ക് മടങ്ങി. (ക്ലാസ്സ്‌ ആരംഭിക്കുന്നതിന് മുൻപ് തന്നെ എനിക്ക് ഇലക്ട്രോണിക്സ് സെലക്ഷൻ കിട്ടി).

തിരിച്ചു വീട്ടിൽ വന്നതിന് ശേഷമാണ് ഞാൻ മൂന്നാറിനെ കുറിച്ച് ആദ്യമായി ചിന്തിക്കുന്നത്. കേട്ടവർ എല്ലാം പറഞ്ഞു. നല്ല അടിപൊളി സ്ഥലമാണ്.ഊട്ടി പോലെയാണ്, കൊടൈക്കനാൽ പോലെ ആണ് എന്നൊക്കെ. ഊട്ടിയും കൊടൈക്കനാലും കണ്ടിട്ടില്ലാത്തതിനാൽ വലിയ ഫീലിംഗ്സ് ഒന്നും ഉണ്ടായില്ല. കിലുക്കവും നീലഗിരിയും പോലുള്ള സിനിമകൾ കണ്ട ഓർമയിൽ മനസ്സിൽ ഒരു ചിത്രം വരച്ചു വെച്ച് മൂന്നാറിൽ പഠിക്കാൻ പോകുന്ന ദിവസവും കാത്ത് ഞാൻ ഇരുന്നു. ഇതിനിടയിൽ മൂന്നാറിലേക്ക് കണ്ടക്ടർ ആയി ധാരാളം യാത്രകൾ നടത്തിയിട്ടുള്ള അച്ഛന്റെ സുഹൃത്ത് ഈപ്പൻ ചേട്ടൻ മൂന്നാറിനെ കുറിച്ച് ഒരു ലഘു വിവരണവും തരികയുണ്ടായി.നഗരത്തിരക്കുകളിൽ നിന്നും അകന്ന് മാറി പഠിക്കുവാൻ പറ്റിയ അന്തരീക്ഷം ആണത്രേ മൂന്നാറിൽ. എപ്പോളും മഴ ഇങ്ങനെ നൂലുപോലെ വീണ് കൊണ്ടിരിക്കും. അതിങ്ങനെ ഇന്ന സീസൺ എന്നൊന്നും ഇല്ലത്രെ. അപ്പോൾ കുട എപ്പോളും കയ്യിൽ വേണമല്ലേ എന്ന എന്റെ സംശയത്തിന്, ഏയ്‌ ഈ മഴയ്ക്ക് കുട ഒന്നും വേണമെന്നില്ല. എന്തായാലും കുട പിടിക്കേണ്ടാത്ത, നൂലുപോലെ എപ്പോളും പെയ്യുന്ന മഴയുള്ള മൂന്നാർ എന്റെ മനസ്സിൽ ഒരു പ്രഹേളികയായി മദിച്ചുകൊണ്ടിരുന്നു.

അങ്ങനെ കാത്തു കാത്തിരുന്ന ആ ദിവസം വന്നെത്തി.കോളേജിൽ അഡ്മിഷനായി എത്തേണ്ട ദിവസം. ആവശ്യമുള്ള പേപ്പറുകളും ഒരു ദിവസം താമസിക്കാൻ ആവശ്യമുള്ള സാധനങ്ങളുമായി ഞാനും അച്ഛനും വീട്ടിൽ നിന്നും വെളുപ്പിനെ ആദ്യ വണ്ടിക്ക് യാത്ര ആരംഭിച്ചു. ചേർത്തല നിന്നും മൂന്നാർ വഴി സൂര്യനെല്ലിക്ക് രാവിലെ ഒരു ബസ് ഉണ്ട്. വൈക്കം, കോതമംഗലം, അടിമാലി വഴി പോകുന്ന ആ പി പി കെ ബസ് ഉച്ചയോടെ മൂന്നാർ എത്തും. ആ വണ്ടിയിൽ ആയിരുന്നു ഞങ്ങളുടെ യാത്ര. ഞങ്ങളുടെ തീരപ്രദേശത്ത് നിന്നും വ്യത്യസ്തമായ കാടും മലകളും കണ്ടുള്ള ആ യാത്ര അടിമാലി കഴിഞ്ഞ് കയറ്റം കയറി തുടങ്ങിയതോടെ തേയില തോട്ടങ്ങളുടെ മനോഹരമായ കാഴ്ചകൾ കൺ മുന്നിലേക്ക് എത്തിത്തുടങ്ങി. കണ്ണൻ ദേവൻ തേയിലയുടെ പരസ്യത്തിൽ മാത്രം കണ്ടിട്ടുള്ള ആ കാഴ്ചകൾ ഞാൻ കൺ തുറന്ന് ആസ്വദിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോളേക്കും ഒരു എ സി റൂമിലേക്ക് കയറുമ്പോൾ എന്ന പോലെ തണുപ്പ് വണ്ടിയിലേക്ക് ഇരച്ചെത്തി. ഒന്ന് ഒന്നരയോടെ വണ്ടി മൂന്നാർ ടൗണിൽ എത്തി. ആകെ തിരക്ക്. നട്ടുച്ചയ്ക്കും മനം കുളിരുന്ന തണുപ്പ്. ചുറ്റുമുള്ള കടകളിൽ നിന്നും ചായപ്പൊടിയുടെയും ഏലത്തിന്റെയും മണം. ഞാൻ മനസ് തുറന്ന് അതെല്ലാം ആസ്വദിച്ചു. അച്ഛനോട് ഞാൻ എന്റെ പ്ലാൻ വിശദീകരിച്ചു. ഏതെങ്കിലും ലോഡ്ജിൽ മുറി എടുക്കണം. ഭക്ഷണം കഴിച്ചിട്ട് ഒന്ന് കോളേജ് വരെ പോകാം.അപ്പോൾ പിന്നെ നാളെ രാവിലെ അപരിചിതത്ത്വം ഒന്നുമില്ലാതെ ചെല്ലാമല്ലോ?. നോക്കുമ്പോൾ ബസ് ഇറങ്ങിയതിന് തൊട്ട് അടുത്തായി തന്നെ ഒരു ഹോട്ടൽ. അതിന്റെ തന്നെ മുകളിലായി ഒരു ലോഡ്ജും. നല്ല വിശപ്പ്. കയറി ചോറും പുഴമീൻ വറുത്തതും ബീഫും കൂട്ടി ആ പ്രശ്നം തീർത്തു. പൈസ കൊടുക്കാൻ നേരം കൗണ്ടറിൽ താമസസൗകര്യത്തെ കുറിച്ച് തിരക്കി. ഞങ്ങൾക്ക് ആവശ്യമായ എല്ലാ സംവിധാനങ്ങളും, രാവിലെ കുളിക്കാനുള്ള ചൂടുവെള്ളം ഉൾപ്പെടെ ലഭിക്കുമെന്ന് പറഞ്ഞതോടെ ഇനി വേറെ സ്ഥലം അന്വേഷിക്കേണ്ട എന്ന് ഉറപ്പിച്ചു. അത്യാവശ്യം നല്ല റൂം. ബാഗൊക്കെ വെച്ച് ഒന്ന് ഫ്രഷ് ആയ ശേഷം കോളേജ് കണ്ടുപിടിക്കാൻ ഇറങ്ങി. അലോട്ട്മെന്റ് മനുവലിൽ പറഞ്ഞിരിക്കുന്ന അഡ്രസ്സ് ഒന്നുകൂടി എടുത്ത് നോക്കി. ഗവഃ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് മൂന്നാർ, കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട്, കുണ്ടള,  മൂന്നാർ.  അപ്പോൾ ആദ്യം കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ടിൽ എത്തണം. റൂം പൂട്ടി അച്ഛനുമായി ഇറങ്ങി. ഹോട്ടലിലെ കാഷ്യറോട് ചെന്ന് ചോദിച്ചു. കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട് എവിടാ? 

"അത് കുറച്ചു ദൂരം ഉണ്ട്. ജീപ്പ് കിട്ടും.ദാ ആ സ്റ്റാൻഡിൽ കിടക്കുന്ന ജീപ്പ് കുണ്ടള പോകും."

ഓക്കേ. അച്ഛനോട് ഫോളോ മി എന്നും പറഞ്ഞ് ജീപ്പിന്റ അടുത്തെത്തി. ബാബു ആന്റണിയെ പോലെ ഒരുത്തനാണ് ഡ്രൈവർ. ജീപ്പിൽ മൂന്ന് നാല് പേരുണ്ട്. ഡ്രൈവർ ജീപ്പ് സ്റ്റാർട്ടാക്കി മുന്നോട്ട് അനക്കുന്നു. പിന്നോട്ട് അനക്കുന്നു. ഓഫ് ആക്കുന്നു. ഇത് തന്നെ വീണ്ടും ചെയ്യുന്നു. ഞാൻ പതിയെ ചെന്ന് ചോദിച്ചു. ചേട്ടാ, ഈ വണ്ടി കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട് പോകുമോ? 

"കുണ്ടള പോകും കേറിക്കോ" അയാൾ തമിഴ് കലർന്ന മലയാളത്തിൽ മൊഴിഞ്ഞു.

അങ്ങനെ അച്ഛനും ഞാനും ആ വണ്ടിയിൽ സീറ്റ് ഉറപ്പിച്ചു.അപ്പോളേക്കും വണ്ടി ഫുൾ ആയെങ്കിലും കുറേ നേരം കൂടി ചാഞ്ചാടി നിന്നിട്ടാണ് വണ്ടി യാത്ര ആരംഭിച്ചത്. ഇതിനിടയിൽ വണ്ടിയുടെ മുകളിൽ മുഴുവൻ സാധനങ്ങളും പുറകിൽ തൂങ്ങി കുറച്ച് ആളുകളും ഇടം പിടിച്ചിരുന്നു. കുറച്ചു ചെന്നപ്പോൾ ഞാൻ അടുത്തിരിക്കുന്ന ആളോട് ചോദിച്ചു "ഈ കുണ്ടള സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ടിലേക്ക് കുറേ പോകണോ?" 

"ങാ കുണ്ടള, മാട്ടുപ്പെട്ടി കഴിഞ്ഞാണ്."

അവിടെ ആണോ സാൻഡോസ്‌ പ്ലോട്ട്? ഈ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് ഒക്കെയുള്ള??

"അത് തെരിയാത്" അയാൾ താത്പര്യമില്ലാത്തത് പോലെ തിരിഞ്ഞിരുന്നു.

ശെടാ കേരളത്തിലെ എണ്ണം പറഞ്ഞ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് ഉണ്ടായിട്ട് ആ സ്ഥലം തെരിയാതെന്നോ. എന്ന കൊടുമൈ എന്ന് മനസ്സിൽ ഓർത്ത് ഞാൻ പുറത്തെ കാഴ്ചകൾ ശ്രദ്ധിച്ചു. എന്തോ ഒന്നും ആസ്വദിക്കാൻ പറ്റുന്നില്ലാത്തത് പോലെ. ചാത്തന്മാരുടെ മുഖപ്രസാദം നഷ്ടപ്പെട്ട പ്രതീതി. വഴിയിലെങ്ങും മനുഷ്യരെ അധികം കാണുന്നില്ല. കന്നുകാലികൾ പുല്ലുമേഞ്ഞ് അവിടവിടെ കൂട്ടം കൂടി നിൽപ്പുണ്ട്. ഇതിനിടയിൽ കേരളത്തിലെ ആദ്യ ജലവൈദ്യുത പദ്ധതിയായ മാട്ടുപ്പെട്ടി ഡാമും പ്രസിദ്ധമായ എക്കോ പോയിന്റും ഒക്കെ കടന്നു പോയത് ഞാൻ അറിഞ്ഞില്ല. ഏകദേശം ഒരുമണിക്കൂർ ഓടിയ ശേഷം ജീപ്പ് നിർത്തി പുറകിൽ തൂങ്ങി നിന്ന കിളി ഞങ്ങളോട് സ്ഥലം എത്തി എന്ന് പറഞ്ഞു. പുറത്ത് ഇറങ്ങിയ ഞാൻ ചെറുതായി ഒന്ന് ഞെട്ടി. ആലപ്പുഴ മെഡിക്കൽ കോളേജ്, തിരുവനന്തപുരം മെഡിക്കൽ കോളേജ് തുടങ്ങിയ പ്രൊഫഷണൽ കോളേജുകൾ നേരിട്ടും REC പോലുള്ള എൻജിനീയറിങ് കോളേജുകൾ സിനിമകളിലും കണ്ടിട്ടുള്ള എന്റെ മുന്നിൽ നോക്കെത്താ ദൂരത്തോളം തേയില തോട്ടങ്ങൾ മാത്രം. അതുവരെ ഹോസ്റ്റലിൽ താമസിക്കാൻ പോകുന്ന എന്റെ സ്വയം പര്യാപ്തത അളക്കാൻ എന്നോണം കാര്യങ്ങൾ ഒക്കെ എനിക്ക് വിട്ടു തന്ന് പിന്നിൽ നിന്ന അച്ഛൻ എന്നോട് കിലുക്കത്തിൽ തിലകൻ ഇന്നസെന്റിനോട് ചോദിക്കും പോലെ ചോദിച്ചു. 

"എവിടെ? എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എവിടെ?"

എന്താ സംഭവം എന്നൊരു പിടിയും കിട്ടാതെ ഞാൻ ബാഗിൽ നിന്നും ആ മാനുവൽ ഒന്നുകൂടി എടുത്ത് അഡ്രസ്സ് ഒന്ന് കൂടി വായിച്ചു. ഇല്ല. ഒരു തെറ്റും സംഭവിച്ചിട്ടില്ല. 

അപ്പോളാണ് കുറച്ച് മാറി റോഡിൽ നിന്നും താഴേക്ക് തേയില തോട്ടത്തിൽ ഒരു ചെറിയ കട കണ്ടത്. നേരെ അങ്ങോട്ട്‌ പിടിച്ചു. അവിടെ കണ്ട ആളോട് ഒറ്റ ശ്വാസത്തിൽ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എവിടെ ആണെന്ന് ചോദിച്ചു. അയാൾ ഏതോ വിചിത്ര ജീവിയെ നോക്കുംപോലെ ഞങ്ങളെ നോക്കി. എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എന്ന് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത് പോലെ. ഞാൻ അഡ്രസ്സ് ഒന്ന് ഉറക്കെ വായിച്ചു. അപ്പോൾ അവിടെ ഇരുന്ന ഒരാൾ പറഞ്ഞു സംഭവം അവിടെ തന്നെ ആണ്. കുറച്ചു ഉള്ളിലേക്ക് പോകണം. തേയില തോട്ടത്തിന്റെ ഇടയിലൂടെ നടന്നു ചെന്നാൽ കോളേജിലേക്കുള്ള വഴി കാണാം. പക്ഷെ അവിടെ ക്ലാസ്സ്‌ ഉണ്ടോ എന്നൊന്നും അറിയില്ല.

ഞാൻ ആശ്വാസത്തോടെ അച്ഛനെ നോക്കി.കണ്ടാ ഞാൻ പറഞ്ഞില്ലേ. അഡ്രസ്സ് കറക്റ്റാ.

അങ്ങനെ അവർ കാണിച്ചു തന്ന വഴിയിലൂടെ ഞങ്ങൾ താഴേക്ക് ഇറങ്ങി. തോട്ടം തൊഴിലാളികൾ താമസിക്കുന്ന പച്ചയും വെള്ളയും പെയിന്റടിച്ച കുറേ കെട്ടിടങ്ങൾക്ക് മുന്നിലൂടെ കുറേ ചെന്നപ്പോൾ അത്യാവശ്യം നല്ല വീതിയിൽ കുന്നിന്റെ ചരിവ് ചെത്തി ഉണ്ടാക്കിയ ഒരു റോഡ് കണ്ടു. ടാർ ചെയ്തിട്ടില്ല എങ്കിലും ഒരു പ്രൊഫഷണൽ കോളേജിലേക്കുള്ള റോഡ് ആണെന്ന് തോന്നും. അതോടെ എനിക്ക് നല്ല ആശ്വാസം തോന്നി. എന്നാലും ഇത്രയും കാട്ടു മുക്കിൽ ഒരു കോളേജ്?? എങ്ങനെ വീട്ടിലോട്ട് ഇടക്കൊന്നു പോകും?. അച്ഛൻ പറഞ്ഞു "കോളേജിന് വണ്ടി ഒക്കെ കാണും. പിന്നെ താമസിക്കാൻ ഹോസ്റ്റൽ ഉണ്ടാകും" 

ങാ അതും ശരിയാ. അങ്ങനെ ഓരോന്നൊക്കെ സംസാരിച്ച് ഞങ്ങൾ വിജനമായ ആ വഴിയിലൂടെ നടന്നു നീങ്ങി. ശരിക്കും പ്രകൃതിരമണീയമായ അന്തരീക്ഷം. ഒരു സൈഡിൽ മൊട്ടക്കുന്നുകൾ, മറുസൈഡിൽ കുണ്ടള റിസർവോയർ. അപ്പുറം അക്വേഷ്യ കാടുകൾ. ഇളം തണുപ്പ് ഉള്ളതിനാൽ നടപ്പിന് ക്ഷീണം ഒന്നും തോന്നിയില്ല. അടുത്തൊരു മരത്തിൽ ഒട്ടിച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു തമിഴ് പോസ്റ്റർ കാണിച്ച് ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. "നടന്നു നടന്ന് നമ്മൾ തമിഴ് നാട്ടിൽ എത്തി എന്ന് തോന്നുന്നു. ദേ കണ്ടില്ലേ അണ്ണാ ഡി എം കെ യുടെ രണ്ടില ചിഹ്നം". 

"എടാ അത് മാണി കോൺഗ്രസിന്റെ രണ്ടില ചിഹ്നം ആണ്. അണ്ണാ ഡി എം കെ യുടെ അല്ല". മറുവശത്ത് ഒട്ടിച്ചിരുന്ന മലയാളം പോസ്റ്റർ ചൂണ്ടിക്കാട്ടി അച്ഛൻ തിരുത്തി. 

നടന്നിട്ടും നടന്നിട്ടും ഒന്നും ആകാതെ വന്നപ്പോൾ വീണ്ടും മനസിൽ പരിഭ്രമം ഉരുണ്ടു കൂടി തുടങ്ങി. തലയിൽ ചുള്ളിക്കമ്പുകൾ അടുക്കിക്കെട്ടി തൊഴിലാളി സ്ത്രീകൾ മുകളിലെ മുട്ടക്കുന്ന് ഇറങ്ങി വീടുകളിലേക്ക് പോകുന്നത് ഒഴിച്ചാൽ ഒരു മനുഷ്യ ജീവിയെ പോലും ഞങ്ങൾ ഇതിനിടയിൽ കാണുകയുണ്ടായില്ല. ഏകദേശം രണ്ട് മൂന്ന് കിലോമീറ്റർ താണ്ടി എന്ന് ഉറപ്പായപ്പോൾ ഞാൻ അച്ഛനോട് പറഞ്ഞു. നമുക്ക് ഇന്ന് ഇവിടെ തന്നെ കിടക്കാം. ഇന്ന് തിരിച്ചു പോക്ക് നടക്കും എന്ന് തോന്നുന്നില്ല. അച്ഛനും തളർന്നു തുടങ്ങിയത് പോലെ. ഇത്രയും ഒറ്റപ്പെട്ട സ്ഥലത്ത് എങ്ങനെ മകനെ നിർത്തിയിട്ട് പോകും എന്നായിരുന്നു ആ മനസ്സിൽ. സമയം അഞ്ച് മണി ആയിരിക്കുന്നു. കുറച്ച് കൂടി മുന്നോട്ട് ചെന്നപ്പോൾ റോഡ് ഒക്കെ ചെളിയായി തുടങ്ങി. സൈഡിലായി മുൾ വേലി തകർന്നു കിടക്കുന്നു. പെട്ടെന്ന് ഒരു ബോർഡ് എന്റെ കണ്ണിൽപ്പെട്ടു. "സൈറ്റ് ഫോർ കോളേജ് ഓഫ് എൻജിനീയറിങ് മൂന്നാർ" ആ ബോർഡിന് പക്ഷെ ആകെ കാലഹരണം സംഭവിച്ചത് പോലെ തോന്നി. പുല്ലും ചെളിയും നിറഞ്ഞ വഴിയിലൂടെ മുകളിലേക്ക് ചെറിയൊരു കയറ്റം. ആകെ മൂടിക്കെട്ടിയ കാലാവസ്ഥ. മുകളിൽ ഒന്ന് രണ്ട് കെട്ടിടങ്ങൾ കണ്ടു. എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് പോയിട്ട് മനുഷ്യർ ആരും അവിടെ ഉണ്ടെന്ന് തോന്നുന്നില്ല. ഞങ്ങൾ അറച്ചറച്ച് മുന്നോട്ട് ചെന്നു. പെട്ടെന്ന് അവിടെ കെട്ടിയിരുന്ന ഒരു താത്കാലിക ഷെഡിൽ നിന്നും ഒരു മധ്യവയസ്‌കൻ പുറത്തേക്ക് വന്നു.

ആരാ? എന്താ ഇവിടെ?

എൻജിനീയറിങ് കോളേജ്?? എന്റെ ശബ്ദം ഏറെക്കുറെ കരച്ചിലിന്റെ വക്കിൽ എത്തിയിരുന്നോ എന്നൊരു സംശയം.

"അത് ടൗണിൽ. ഇവിടെ അല്ല." അയാൾ തമിഴ് ചുവയോടെ പറഞ്ഞു. 

"അഡ്രസിൽ ഇവിടെ ആണെന്നാണ് പറഞ്ഞത്." ഞാൻ പറഞ്ഞൊപ്പിച്ചു.

ഇവിടെ ആയിരുന്നു. പണി തുടങ്ങിയതാ. ഇവിടുള്ളവര് സമ്മതിച്ചില്ല. സമരം നടന്നു. ഇപ്പോൾ ടൗണിലാ.

ടൗണിൽ എവിടാ? 

അതൊന്നും തെരിയാത്.

എന്തായാലും ഇവിടെ അല്ല എന്നറിഞ്ഞപ്പോൾ മനസ്സിൽ വല്ലാത്ത ആശ്വാസം തോന്നി.

റോഡിലേക്ക് തിരിച്ചു പോകാൻ വേറെ വഴി ഉണ്ടോ? ഞാൻ അയാളോട് ചോദിച്ചു. ഏതോ കുന്നിന്റെ മുകളിലൂടെ ജീപ്പ് പോകുന്ന ഒച്ച ഞാൻ കേട്ടു.

വഴി ഉണ്ട്. പക്ഷെ ഇനി അത് വഴി പോകാൻ പറ്റില്ല. ആന ഇറങ്ങും. ഈ വേലിയൊക്കെ ആന നശിപ്പിച്ചതാണ്. അവിടവിടെ കിടന്നിരുന്ന ആനപ്പിണ്ടം അയാൾ ചൂണ്ടി കാണിച്ചു.

അയാൾ പറഞ്ഞത് കേട്ടതോടെ അടിവയറ്റിലൂടെ ഒരു കൊള്ളിയാൻ മിന്നി.തിരിച്ചു വന്ന വഴി തന്നെ ശരണം.

വന്ന സ്ഥിതിക്ക് അവിടെ ഉള്ള റൂമിൽ ഞാൻ ഒന്ന് കയറി നോക്കി. വിശാലമായി പണി കഴിപ്പിച്ചിരിക്കുന്ന ക്ലാസ്സ്‌ മുറി. പക്ഷെ നിലത്ത് മുഴുവൻ ചാണകങ്ങൾ ഇട്ട് കൂട്ടിയിരിക്കുന്നു. ബോർഡിൽ വികൃതമായി എഴുതിയിരിക്കുന്നു "ഇത് ഞങ്ങളുടെ ഭൂമി. ഇവിടെ കടന്നു കയറാൻ ആരെയും ഞങ്ങൾ അനുവദിക്കില്ല". അടുത്തായി തലയോട്ടിയുടെയും ഡെയ്ഞ്ചർ ചിഹ്നവും ഒക്കെ വരച്ചു വെച്ചിരിക്കുന്നു. 

സമയം കളയാതെ വന്ന വഴി തിരിച്ചു നടക്കാൻ തുടങ്ങി. അയാൾ പറഞ്ഞത് കൊണ്ടായിരിക്കും ചെളിയിലൊക്കെ ആനയുടെ കാൽപ്പാടുകൾ തിരികെ നടക്കുമ്പോൾ ശ്രദ്ധിക്കപ്പെട്ടു. സമീപത്തെവിടെയോ ആനകൾ അലഞ്ഞു തിരിയുന്ന കാട് ആണെന്നും ഓരോ നിമിഷവും ഇരുട്ട് കൂടി വരുകയാണെന്നും മനസിലായതോടെ നല്ല ക്ഷീണം ഉണ്ടെങ്കിലും ഞങ്ങളുടെ നടപ്പിന് വേഗം കൂടി. ആ തണുപ്പിലും ഞങ്ങൾ രണ്ടു പേരും നന്നായി വിയർത്തു. 

ഇരുട്ട് പരക്കും മുന്നേ ഞങ്ങൾ റോഡിലെത്തി. ജീപ്പിൽ കയറി മൂന്നാറിലേക്ക് മടങ്ങുമ്പോൾ മനസ്സിൽ സമ്മിശ്ര വികാരങ്ങൾ ആയിരുന്നു. എന്നാലും ആ കോളേജ് എവിടെ പോയി?? ടൗണിൽ എത്തുമ്പോൾ സമയം 7 കഴിഞ്ഞിരുന്നു. വിശന്നു തളർന്നു ഹോട്ടലിൽ കയറി. നല്ല ചൂട് പൊറോട്ടയും പോത്ത് ഇറച്ചിയും കഴിച്ചു. ചൂട് ചായയും കുടിച്ചപ്പോൾ ശരീരത്തിന്റെ ക്ഷീണം ഒന്ന് കുറഞ്ഞു. കൈ കഴുകി പൈസ കൊടുക്കാൻ ചെന്നപ്പോൾ കടക്കാരനോട് ചോദിച്ചു "ചേട്ടാ ഈ എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് എവിടെയാണ്?"

"എൻജിനീയറിങ് കോളേജ് ഇപ്പോൾ പഞ്ചായത്തിന്റെ മുകളിലെ നിലയിൽ ആണ്. അത് ആ പുറകിൽ കാണുന്നതാണ്."

അയാൾ ഞങ്ങളെ കൈ കഴുകുന്ന സ്ഥലത്ത് കൊണ്ട് വന്ന് പുറകിലുള്ള തോടിന്റെ മറുകരയിൽ റോഡിന്റെ അപ്പുറത്തുള്ള കെട്ടിടം ചൂണ്ടി കാണിച്ചു.

ഈ കെട്ടിടത്തിൻറെ മുകളിൽ ആയിരുന്നു എൻറെ എൻജിനീയറിങ് ജീവിതം ആരംഭിച്ചത് 
കൈ എത്തും ദൂരത്തുള്ള ഈ കോളേജ് കാണാൻ ആണല്ലോ എന്നെ നീ കിലോമീറ്റേഴ്സ് ആൻഡ് കിലോമീറ്റേഴ്സ് നടത്തിച്ചത് കള്ള ബടുവാ എന്ന രീതിയിൽ അച്ഛൻ ഒരു നോട്ടം. വരുന്ന വഴി അടിമാലി ബസ് സ്റ്റാന്റിൽ വച്ച് ബസിൽ കൊണ്ടുവന്നപ്പോൾ മേടിച്ച ഒരു കുപ്പി യൂക്കാലി തൈലം ആണ് അന്ന് ദേഹം വേദന മാറാൻ അച്ഛനും മകനും കൂടി തീർത്തത്.

(ചിത്രങ്ങൾക്ക് കടപ്പാട് ഗൂഗിൾ)