പുസ്തക പരിചയം - പട്ടം പറത്തുന്നവൻ

അഫ്‌ഗാനിസ്ഥാൻ എന്ന രാജ്യത്തെക്കുറിച്ച് കേൾക്കുമ്പോൾ ഇപ്പോൾ നമ്മുടെ മനസ്സിലേക്ക് കടന്നുവരുന്നത് താലിബാനും അവരുടെ ഭീകരഭരണവുമായിരിക്കും. മഹത്തായ  പാരമ്പര്യം ഉള്ള രാജ്യമാണ് ഇന്ന് ആ ദുരവസ്ഥയിലൂടെ കടന്നുപോകുന്നത്. ഒരുകാലത്ത്, കൃത്യമായിപ്പറഞ്ഞാൽ സോവിയറ്റ് യൂണിയൻ അധിനിവേശത്തിന് മുൻപ് നമ്മുടെ രാജ്യതലസ്ഥാനമായ ഡൽഹിയേക്കാൾ പ്രതാപത്തോടെ കഴിഞ്ഞിരുന്ന അഫ്‌ഗാൻ തലസ്ഥാനമായ കാബൂളിൽ ജനിച്ച് വളരുകയും പിന്നീട് അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറുകയും ചെയ്ത ഖാലിദ് ഹൊസൈനിയുടെ ആദ്യത്തേതും ലോകപ്രശസ്‌തവുമായ കൃതിയാണ് ദി കൈറ്റ് റണ്ണർ. ഖാലിദ് ഹൊസൈനിയുടെ ആത്മകഥാംശമുള്ള കൃതിയെ മലയാളത്തിലേക്ക് പട്ടം പറത്തുന്നവൻ എന്ന പേരിൽ വിവർത്തനം ചെയ്ത് ഡിസി ബുക്‌സിലൂടെ പുറത്തിറക്കിയിരിക്കുന്നത് രമാ മേനോൻ ആണ്. 

ഉന്നതനിലവാരത്തിൽ ജീവിച്ചിരുന്ന അഫ്‌ഗാൻ ജനത എങ്ങനെ ഇന്ന് കാണുന്ന സാംസ്കാരിക അധഃപതനത്തിലേക്ക് എത്തി എന്നറിയാനുള്ള ആകാംക്ഷയാണ് ഈ പുസ്തകത്തിലേക്ക് എത്താൻ എന്നെ പ്രേരിപ്പിച്ചത്. പ്രത്യേകിച്ചും നോവലിസ്റ്റ് ഒരു അനുഭവസ്ഥൻ ആയതിനാൽ കൗതുകം കൂടി. വായിച്ചു തുടങ്ങിയപ്പോൾ അതിനേക്കാളേറെ എന്നെ ആകർഷിച്ചത് മാനുഷികബന്ധങ്ങളുടെ തീവ്രത ആ കൃതിയിൽ വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്നതാണ്. ഹൊസൈനിയെപ്പോലെ അമേരിക്കയിലേക്ക് കുടിയേറിയ അമീർ എന്ന കഥാപാത്രത്തിലൂടെയാണ് കഥ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത്. കാബൂളിലെ പ്രഭുകുടുംബത്തിൽ ജനിച്ച അമീറും വീട്ടിലെ ജോലിക്കാരനായ ഹസ്സനും തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് ആദ്യഭാഗങ്ങളിൽ നിറഞ്ഞുനിൽക്കുന്നത്. അഫ്‌ഗാന്റെ പതനത്തിന് ഒരു പരിധിവരെ കാരണമായ പഷ്തുക്കളും ഹസാരകളും തമ്മിലുള്ള വംശീയ സ്പർദ്ധ ഈ സൗഹൃദത്തിൽ ഉണ്ടാക്കുന്ന വിള്ളലുകൾ നമ്മെ വേദനിപ്പിക്കും. യജമാനനായ അമീറിനെ ജീവനേക്കാളേറെ നിഷ്കളങ്കമായി സ്‌നേഹിക്കുന്ന ഹസ്സനും, സ്വന്തം സൗകര്യംപോലെ അവനെ പരിഗണിക്കുകയും അവഗണിക്കുകയും ചെയ്യുന്ന അമീറും. നമ്മുടെ ഇടയിൽ കണ്ടുമറന്ന ആരെയൊക്കെയോ ഇവർ ഓർമ്മിപ്പിക്കും. സ്നേഹിതന് വേണ്ടി ഒരു ആപത്തിൽ ബലിയാടാകേണ്ടി വരുന്ന ഹസ്സനെ രക്ഷപ്പെടുത്തുന്നതിന് പകരം പേടിച്ച് പിന്മാറുന്ന അമീർ പിന്നീട് ആ തെറ്റിൽ നിന്നും ഒളിച്ചോടുന്നതിനായി ഹസനെയും അവൻറെ അച്ഛൻ അലിയെയും വീട്ടിൽ നിന്നും പുറത്താക്കുന്നത് വൈകാരിക തീവ്രതയോടെത്തന്നെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നു. 

അമീറും അവൻറെ ബാബയും (അച്ഛനും) തമ്മിലുള്ള ബന്ധമാണ് അടുത്തതായി കടന്നുവരുന്നത്. ധീരനായ ബാബയും ഭീരുവായ മകനും. സോവിയറ്റ് അധിനിവേശത്തെ തുടർന്ന് പാക്കിസ്ഥാനിലേക്കും അവിടെനിന്നും അമേരിക്കയിലേക്കും കുടിയേറുന്ന അവരിലൂടെ രണ്ട് വ്യത്യസ്ത വ്യക്തികളിൽ കുടിയേറ്റം ഉണ്ടാക്കുന്ന മാനസികാവസ്ഥകൾ വ്യക്തമായി ചിത്രീകരിച്ചിരിക്കുന്നു. 

പിന്നീട് ഒരിക്കൽക്കൂടി കാബൂളിലേക്ക് വരേണ്ടിവരുന്ന അമീർ കാണുന്നത് പ്രേതനഗരമായ ജന്മനാടിനെയാണ്. താലിബാൻ ഭരണത്തിൻറെ ഭീകരതയും വൈകൃതങ്ങളും വിവരിക്കുന്നത് ആ ഭാഗങ്ങളിലാണ്. തൻറെ സഹോദരൻ തന്നെ ആയിരുന്നു ഹസൻ എന്ന് തിരിച്ചറിയുകയും അവനോട് ചെയ്‌ത അപരാധങ്ങൾക്ക് പ്രായശ്ചിത്തം ചെയ്യുന്നതിനുമായാണ് അമീർ ഒരിക്കൽക്കൂടി കാബൂളിലെത്തുന്നത്. 

ഒരിക്കൽ അഫ്‌ഗാനിലെ ജനകീയ ആഘോഷമായിരുന്നു പട്ടം പറത്തൽ മത്സരങ്ങൾ. പറവ എന്ന മലയാള ചലച്ചിത്രത്തിലൂടെ മലയാളികൾക്ക് പരിചിതമായ ആ മത്സരം പിന്നീട് താലിബാൻ നിരോധിക്കുന്നുണ്ട്. അച്ഛന്റെ ചങ്കൂറ്റം തൊട്ടുതെറിച്ചിട്ടില്ലാത്ത, അതിന്റെ നീരസം ബാബയുടെ മുഖത്തുനിന്നും തന്നെ കേൾക്കേണ്ടിവരുന്ന അമീർ തന്റെ ബാബയുടെ മുന്നിൽ വിജയിയായി നിൽക്കുന്നത് പട്ടം പറത്തലിലൂടെയാണ്. പട്ടം പറത്തി വിജയിക്കുന്നത് പോലെ കടുപ്പമേറിയതാണ് പൊട്ടിവീഴുന്ന പട്ടങ്ങൾ ഓടി കരസ്ഥമാക്കാനുള്ള മത്സരവും. അമീറിന് വേണ്ടി ഒരായിരം തവണ പട്ടങ്ങൾ ഓടിയെടുക്കാൻ വെമ്പുന്ന ഹസൻ. അവസാനം ഹസന് വേണ്ടിയെന്ന് മനസ്സിൽ പറഞ്ഞുകൊണ്ട് അമീർ പട്ടം പിടിച്ചെടുക്കാൻ ഓടുന്നതോടെയാണ് നോവൽ അവസാനിക്കുന്നത്.

ഒട്ടേറെ പ്രത്യേകതകളുണ്ട് ആ പുസ്തകത്തിനെന്ന് വായിച്ചു തീർത്തുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ തോന്നി. അഫ്‌ഗാനിസ്ഥാൻ എന്ന രാജ്യത്തിന് നേരിടേണ്ടിവരുന്ന ദുരന്തം, മാനുഷിക ബന്ധങ്ങളുടെ തീവ്രത എന്നിവ ഒരു സിനിമയിൽ കാണുന്നതുപോലെ വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. (Kite Runner എന്ന പേരിൽ 2007 ഇൽ ഈ നോവൽ സിനിമയാക്കിയിട്ടുണ്ട്). ആദ്യഭാഗങ്ങളിൽ വിവരിച്ചിരിക്കുന്ന സ്വതന്ത്ര അഫ്‌ഗാനിലെ ജീവിതത്തിൽ ഖാലിദ് ഹൊസൈൻ തൻറെ ജീവിതാനുഭവങ്ങൾ തന്നെയാണ് പറഞ്ഞിരിക്കുന്നത്. അമേരിക്കയിലേക്ക് നടത്തുന്ന കുടിയേറ്റത്തിന് ശേഷം കഥയിൽ ചെറിയൊരു വലിച്ചിൽ അനുഭവപ്പെട്ടെങ്കിലും മികച്ച ഒരു വായനാനുഭവം തന്നെയായിരുന്നു പട്ടം പറത്തുന്നവൻ. ശ്രീമതി രമാ മേനോൻറെ വിവർത്തനവും മികച്ച നിലവാരം പുലർത്തി. യാഥാർത്ഥകൃതിയുടെ ആത്മസത്ത ഒട്ടും നഷ്ടപ്പെടാതെകാക്കാൻ വിവർത്തകയ്ക്കായിട്ടുണ്ട്.

വായനാനുഭവം - മീശ

ഒരു മീശയെ ചുറ്റിപ്പറ്റി ശ്രീ.എസ്. ഹരീഷ് രചിച്ച ക്ലാസിക് നോവൽ "മീശ"യെ കുറിച്ചുള്ള വായനാനുഭവമാണ് ഇത്തവണ. എഴുതാൻ വേണ്ടി എഴുതുന്നതല്ലാതെ ഒരു നോവൽ വായിച്ചു തീർത്തുകഴിയുമ്പോൾ അതിനെക്കുറിച്ച് ആരോടെങ്കിലും സംസാരിക്കണം എന്ന് തോന്നുകയും അതിൻറെ ഫലമായി കുറിക്കപ്പെടുകയും ചെയ്യുന്ന വായനാനുഭവങ്ങളുണ്ട്. ആ ഗണത്തിൽപ്പെടുന്നതാണ് ഇത്. ചരിത്രം എനിക്ക് ഏറെ ഇഷ്ടമുള്ള വിഷയമാണ്. നമ്മുടെ പൂർവ്വികരെക്കുറിച്ച് അറിയുന്നത് എപ്പോഴും കൗതുകമുള്ള കാര്യം തന്നെയാണല്ലോ. രാജാക്കന്മാരുടെ കഥകൾ നാം വളരെയധികം വായിച്ചിട്ടുമുണ്ട്. എന്നാൽ ശ്രീ ഹരീഷ് പറയുന്ന ചരിത്രം പലപ്പോഴും നമ്മുടെ സ്വന്തം അപ്പൂപ്പന്മാർ കണ്ടും കൊണ്ടും അനുഭവിച്ച കാര്യങ്ങളാണ്. നമ്മുടെ രണ്ടു തലമുറ മുൻപുള്ളവർ ജീവിച്ച വഴിത്താരകൾ അദ്ദേഹം തൻറെ നോവലുകളിൽ വരച്ചുകാണിക്കുന്നുണ്ട്. അത്ര ദൂരെയല്ലാതെ നടന്നതായി പറയുന്ന സംഭവങ്ങളായതിനാലാവാം മീശ എന്നെ ഹഠാദാകർഷിച്ചു.

വെബ് പേജുകൾ ഉണ്ടാക്കുമ്പോൾ ഒരു പ്രധാന മെനു കാണും. അതിൽ നിന്നും സബ് മെനുക്കൾ. സബ് മെനു ഞെക്കിയാൽ ചിലപ്പോൾ വേറെ സബ് മെനുക്കൾ കിട്ടും. അങ്ങനെ ഉണ്ടാക്കിയെടുത്ത വെബ് പേജ് പോലെയാണ് മീശ. മീശ അഥവാ മീശധാരിയായ വാവച്ചനാണ് പ്രധാന മെനു. അവനെ ഏതെങ്കിലും രീതിയിൽ ലിങ്ക് ചെയ്യുന്ന ധാരാളം കഥാപാത്രങ്ങൾ സബ് മെനുകളായി ഉണ്ട്. അവ ഓരോന്നും ഓരോ ജീവിതം ആണ് പറയുന്നത്. ഏകദേശം ഒരു നൂറ്റാണ്ട് മുൻപ് ജീവിച്ച ജീവിതങ്ങൾ.അന്നത്തെ മനുഷ്യരുടെ ദാരിദ്ര്യവും കെടുതികളുമൊക്കെ ഇത്ര പച്ചയായി അടുത്തകാലത്ത് വായിച്ചനുഭവിച്ചിട്ടില്ല എന്ന് പറഞ്ഞാൽ അത് അതിശയോക്തിയല്ല. പ്രകൃതിയോട് കൂടുതൽ ചേർന്ന്, പ്രകൃതിയോട് പടവെട്ടി ജീവിക്കുന്ന മനുഷ്യർ. കക്കൂസ് എന്നത് എന്താണെന്ന് പോലും അറിയാത്ത ആളുകൾ, നാട്ടിൽ ഒരാൾ വീട്ടിലെ സ്ത്രീജനങ്ങൾക്ക് വേണ്ടി ഒരു കക്കൂസ് ഉണ്ടാക്കിയെന്നറിഞ്ഞ് വിസർജ്യത്തിൻറെ മേൽ വിസർജ്ജിക്കുന്നവർ എന്ന പേരിൽ പരിഹസിക്കുന്നത് കൗതുകവും അതിലേറെ അന്നത്തെ ജീവിതത്തെ അറിയുമ്പോഴുള്ള ആശ്ചര്യവും നൽകി. അങ്ങനെ ആശ്ചര്യപ്പെടുത്തുന്ന ഒട്ടേറെ സംഭവങ്ങൾ മീശയിൽ വർണ്ണിക്കുന്നുണ്ട്. അതേപോലെ വെള്ളക്കാർ ഭരിക്കുന്ന കാലത്ത് നമ്മുടെ ഇടയിൽ താമസിച്ച ബെക്കർ സായിപ്പിനെയും ബ്രണ്ടൻ സായിപ്പിനെയും പോലുള്ളവരുടെ ജീവിതങ്ങളും വ്യത്യസ്തമായ അനുഭവം ആയിരുന്നു. 

മീശയും ആഗസ്റ്റ് 17 ഉം വായിച്ചുകഴിഞ്ഞപ്പോൾ ചില സന്ദർഭങ്ങളിൽ നല്ല സാദൃശ്യം തോന്നിയെന്നത് എൻറെ മാത്രം അനുഭവം ആണോയെന്നറിയില്ല. കഥകൾ നടക്കുന്ന കാലഘട്ടം ഏറെക്കുറെ ഒന്നായതിനാലാവാം. മീശയിൽ കൊച്ചുപിള്ള വാഴകൃഷി ചെയ്യുന്നത് വായിച്ചപ്പോൾ ആഗസ്റ്റ് 17 ഇൽ മലബാറിലേക്ക് കുടിയേറ്റം നടത്തിയ സമയത്ത് ഭാസി കൃഷി നടത്തുന്ന കൃഷിഭൂമി മനസിലേക്ക് ഓടിയെത്തി. തിരുവിതാംകൂർ രാജ ഭരണത്തോടുള്ള അസംതൃപ്തിയും രണ്ടിലും കാണാം. എന്നിരിക്കിലും സ്വന്തമായ അസ്‌തിത്വം ഉള്ള കൃതി തന്നെയാണ് മീശ.

കുട്ടനാടിൻറെ ചെളിയിലും വിയർപ്പിലും നിന്നും മലയാളത്തിന് ഒട്ടേറെ പൊൻകതിരുകൾ തകഴിയും കാവാലവുമൊക്കെ കൊയ്തെടുത്തുകഴിഞ്ഞു. അവർ കൊയ്ത്തു മാറിയ പാടശേഖരത്തിൽ നിന്നും ഇനിയും വിളവ് നേടാമെന്ന് ശ്രീ ഹരീഷ് മനോഹരമായി തെളിയിച്ചിരിക്കുന്നു. മലയാളത്തിലെ കരുത്തുറ്റ കഥാപാത്രങ്ങളിൽ ഒരാളായി മീശയും എണ്ണപ്പെടും.

എന്നെ ഏറ്റവും അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നത് ഹരീഷ് എന്ന എഴുത്തുകാരൻ പുലർത്തുന്ന ചങ്കൂറ്റം ആണ്. സത്യത്തിൽ മീശയെക്കുറിച്ച് ആദ്യമായി കേൾക്കുന്നത് സ്ത്രീവിരുദ്ധമായ ചില പ്രയോഗങ്ങൾ അതിലുണ്ടെന്ന് പറഞ്ഞുള്ള വിവാദവുമായി ചേർന്നാണ്. ഹരീഷിൻറെ വാക്കുകളിൽ ഒരു നോവൽ എന്നാൽ സ്വതന്ത്രമായ ഒരു രാജ്യമാണ്. അവിടത്തെ പ്രജകളായ കഥാപാത്രങ്ങൾക്ക് കൂച്ചുവിലങ്ങ് ഇടാൻ രചയിതാവിന് അധികാരമില്ല. പൊതുസമൂഹത്തിന് ശ്ലീലമല്ലാത്തതും സഭ്യമല്ലാത്തതുമായ വാക്കുകൾ ഒരു കഥയിലെ കഥാപാത്രങ്ങൾ സംസാരിക്കാനോ വിചാരിക്കാനോ പാടില്ല എന്ന് പറയുന്നത് ശുദ്ധ ഭോഷത്തമാണ്. കഥയോട് ഇണങ്ങിനിൽക്കുന്ന സംഭാഷണങ്ങളിൽ യാതൊരു വൈകൃതവും എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ടില്ല. പറയുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ കാഴ്ചപ്പാട് ലഭിക്കാൻ അത് വളരെയധികം സഹായിക്കുന്നുമുണ്ട്. ഇനിയും ഹരീഷിൻറെ രചനകൾ ഞാൻ തേടിയെത്തുന്നത് പൊതുസമൂഹത്തെക്കുറിച്ചോർത്ത് മറ്റ് എഴുത്തുകാർ പറയാൻ പേടിക്കുന്ന പ്രയോഗങ്ങൾ അതിൽ ഉണ്ടാകുമെന്ന പ്രതീക്ഷയോടെ തന്നെയായിരിക്കും. അല്ലെങ്കിലും ചുരുളി എന്ന സിനിമയ്ക്ക് തിരക്കഥ എഴുതിയ ആളുടെ ചങ്കൂറ്റം അളക്കാൻ നോക്കുന്നത് കടൽവെള്ളത്തിന്റെ ഉപ്പ് നോക്കുന്നത് പോലെയാണല്ലോ.

വായനാനുഭവം - ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര

സമീപകാലത്ത് ഇത്രയും ആഗ്രഹിച്ച് വായിച്ച മറ്റൊരു പുസ്‌തകം ഉണ്ടായിരുന്നില്ല. ഇതുവരെ ആയിട്ടും ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര വായിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് ഒരു കുറച്ചിലായിത്തന്നെ തോന്നിത്തുടങ്ങിയപ്പോഴാണ് ആ പുസ്‌തകം ഞാൻ വായിക്കുന്നത്. അപ്പോഴേക്കും ശ്രീ ടി ഡി രാമകൃഷ്ണന്റെ ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര എന്ന മാസ്റ്റർപീസ് പുറത്തിറങ്ങിയിട്ട് കൃത്യം 13 വർഷം പൂർത്തിയായിരുന്നു. ഇരുപത്തിമൂന്നാമത്തെ പതിപ്പായിരുന്നു ഞാൻ വായിച്ചത് എന്നതിൽ നിന്നും ആ പുസ്‌തകത്തിന്റെ ജനപ്രീതിയെക്കുറിച്ച് വ്യക്തമായ ധാരണകൾ ലഭിച്ചിരുന്നു. ഇനി ആ പുസ്‌തകത്തിന്റെ വായനാനുഭവങ്ങളിലേക്ക് കടക്കാം.

ആദ്യം കൃതിയുടെ പോസിറ്റിവ് വശങ്ങളിലേക്ക്. മലയാളത്തിൽ ഇതുവരെ കണ്ടുശീലിച്ചിട്ടില്ലാത്ത ഇട്ടിക്കോരയുടെ രചനാശൈലി അത്ഭുതപ്പെടുത്തി. തുടക്കത്തിൽത്തന്നെ വായനക്കാരെ ഞെട്ടിക്കുകയും പിടിച്ചിരുത്തുകയും ചെയ്യുന്ന അവതരണം. ആധികാരികമായി തയ്യാറാക്കപ്പെട്ട ഒരു കെട്ടുകഥ. മലയാളത്തിലെ മികച്ച എഴുത്തുകാരിൽ ഒരാളായി ശ്രീ. ടി ഡി രാമകൃഷ്ണനെ നിസംശയം പരിചയപ്പെടുത്താൻ സഹായിക്കുന്ന ഗ്രന്ഥം. ഈ ഒരു പുസ്തകരചനയ്ക്കായി അദ്ദേഹം നടത്തിയിട്ടുള്ള പഠനങ്ങളെ മനസാ സ്മരിക്കാതെ വയ്യ. മലയാളത്തിൽ കണ്ടുശീലിച്ചിട്ടില്ലാത്ത കാനിബോളിസം പോലുള്ള വയലൻസും റേപ്പ് ഉൾപ്പെട്ട ലൈംഗികതയും ഒരു ട്രെൻഡ് സെറ്റർ ആകുന്ന ലക്ഷണമുണ്ട്. ഡാൻ ബ്രൗണിനെ പോലുള്ള വിദേശ എഴുത്തുകാർക്ക് മാത്രമല്ല നമ്മൾ മലയാളികൾക്കും മിത്തും മിസ്റ്ററിയും അടങ്ങിയ ഉപജാപസിദ്ധാന്തങ്ങൾ എഴുതിഫലിപ്പിക്കാൻ പറ്റും എന്ന് തോന്നിപ്പിക്കുന്ന ഒരു കൃതി. 

ഇനി കഥയിലേക്ക് കടക്കാം. പണ്ട് ചരിത്ര ക്ലാസുകളിൽ വാസ്‌കോ ഡ ഗാമ ഇന്ത്യയെ കണ്ടെത്തിയെന്നും കേരളക്കരയിലെത്തിയ സായിപ്പ് ഈ നാട്ടിലെ സമ്പന്നതയെയും സംസ്‌കാരത്തെയും കണ്ട് കണ്ണുമിഴിച്ചു നിന്നുപോയി എന്നുമൊക്കെ വായിച്ചപ്പോൾ തോന്നിയ ഒരു സംശയമുണ്ട്. എന്തുകൊണ്ട് അത്ര സമ്പന്നരായിരുന്ന മലയാളികൾ ആരും കപ്പലോടിച്ച് മറ്റ് രാജ്യങ്ങൾ തിരഞ്ഞ് പോയില്ല എന്നത്. എന്നാൽ അങ്ങനെ മലയാളികൾ കപ്പലോടിച്ച് പോയിട്ടുണ്ട്. പോയിട്ടുണ്ട് എന്ന് മാത്രമല്ല യൂറോപ്പിൽ നമ്മുടെ സ്വകാര്യ അഹങ്കാരം ആയ കുരുമുളകും മറ്റും വിറ്റ് പണവും സ്വാധീനവും ആവോളം നേടിയിട്ടുമുണ്ട്. അങ്ങനെ ഒരാളാണ് കുന്നുംകുളംകാരനായ ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോര എന്ന കോരപ്പാപ്പൻ. കോരപ്പാപ്പനെ ചുറ്റിപ്പറ്റിയുള്ള നിഗൂഢതകളാണ് കഥയുടെ നട്ടെല്ല്. കച്ചവടത്തിലും കണക്കിലും കാമത്തിലും അഗ്രഗണ്യനായ കോരപ്പാപ്പൻ ഇറ്റലിയിലെ വരേണ്യവർഗത്തിനിടയിൽ വ്യക്തമായ സ്വാധീനം ഉള്ള ആളായിരുന്നു. വിവിധ രാജ്യങ്ങളിലായി 18 ഭാര്യമാരും 79 മക്കളും ഉണ്ടായിരുന്ന അദ്ദേഹത്തിൻറെ പിൻഗാമികൾ പതിനെട്ടാംകൂറ്റുകാർ എന്ന നിഗൂഢ സംഘമായി തുടരുന്നു. പാപ്പന്റെ ഒരു വിദേശ ബന്ധത്തിൽ ഉണ്ടായ സേവ്യർ ഇട്ടിക്കോര എന്ന അമേരിക്കക്കാരൻ കേരളത്തിലേക്ക് വരാൻ തയ്യാറെടുക്കുന്നതുമായി ബന്ധപ്പെട്ടാണ് കഥ പുരോഗമിക്കുന്നത്. 

നമ്മുടെ ഇടയിൽ നാം അറിയാതെ പ്രവർത്തിക്കുന്ന ഇല്യൂമിനാട്ടി പോലുള്ള നിഗൂഢ സംഘങ്ങൾ എന്നും സാഹിത്യലോകത്തും സിനിമകളിലും ഒരു മിനിമം ഗ്യാരണ്ടി സൃഷ്ടിക്കുന്ന മസാലക്കൂട്ടാണ്‌.  അത്തരം ഒരു നിഗൂഢ സംഘമായ പതിനെട്ടാംകൂറ്റുകാർ ഫ്രാൻസിസ് ഇട്ടിക്കോരയെ ജനപ്രിയമാക്കുന്നതിൽ വലിയൊരു പങ്ക് വഹിച്ചിട്ടുണ്ട്.പ്രഗത്ഭരായ പല മാത്തമാറ്റിഷ്യന്മാരും സാക്ഷാൽ ഡാവിൻസിയും മൈക്കൽ ആഞ്ചലോയുമൊക്കെ ഈ മിത്തിൽ ഇടംപിടിക്കുന്നു. പ്രത്യേകിച്ചും പുരാതന റോമൻ ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞ ഹൈപ്പേഷ്യ കുറേ അധ്യായങ്ങളിൽ പരാമർശിക്കപ്പെടുന്നുണ്ട്. പുട്ടിന് പീരയെന്നപോലെ അതിസുന്ദരികളായ സ്ത്രീ കഥാപാത്രങ്ങളും വ്യത്യസ്ത ലൈംഗിക പരാക്രമങ്ങളും കടന്നുവരുന്നുണ്ട്. 

അവസാനമായി എനിക്ക് അനുഭവപ്പെട്ട നെഗറ്റീവ് വശങ്ങൾ പറയാം. ഇട്ടിക്കോരയെ അവതരിപ്പിച്ചിരിക്കുന്നത് ഇഷ്ടപ്പെട്ടെങ്കിലും കുറച്ചൊക്കെ ഓവറായി തോന്നി. മനോഹരമായി ഭൂരിഭാഗവും എഴുതിയിട്ടുള്ള നോവലിൻറെ അവസാനം എടുപിടിയിൽ അവസാനിപ്പിക്കുന്നത് പോലെയായിപ്പോയി. ഗണിതചരിത്രവും ഗണിതശാസ്ത്രജ്ഞരെയുമൊക്കെ കുറച്ചധികം വിവരിച്ചത് അൽപ്പം കുറച്ചിരുന്നെങ്കിൽ പുസ്‌തകം വേറൊരു ലെവൽ ആയി മാറുമായിരുന്നു. ആ ഭാഗങ്ങൾ ബോറടിപ്പിച്ചു എന്ന് പറയാതെ വയ്യ. ലോകത്തിൽ നടന്നിട്ടുള്ള ഒട്ടുമിക്ക സംഭവങ്ങളും ഇട്ടിക്കോരയിൽ പ്രതിപാദിക്കണം എന്നൊരു ഉദ്ദേശത്തോടെ വിവരിക്കപ്പെട്ടത് പോലെ തോന്നി. മിക്ക സംഭവങ്ങളും എന്തിനാണ് ഇതിൽ പ്രതിപാദിച്ചതെന്ന് സത്യം പറഞ്ഞാൽ മുഴുവൻ വായിച്ചു തീർന്നപ്പോഴും മനസിലായില്ല. 

അവസാനവാക്ക് : ഒട്ടേറെ പ്രതീക്ഷിച്ച് ചെന്നത് കൊണ്ടായിരിക്കും അത്രയ്ക്ക് അങ്ങ് ഏശിയില്ല. വിവരിക്കപ്പെട്ട ഒട്ടേറെ സംഭവങ്ങൾ എല്ലാംകൂടി മനസിലാക്കാൻ ശ്രമിച്ചപ്പോൾ സംഭവിച്ച ദഹനക്കേട് ആയിട്ട് കൂട്ടിയാൽ മതി. അത് എൻറെ മാത്രം കുഴപ്പമാകാം. ടി ഡി രാമകൃഷ്ണൻ നിരാശപ്പെടുത്തിയില്ല. മലയാളത്തിന് ഒട്ടേറെ വ്യത്യസ്ത രചനകൾ ആ തൂലികയിൽ നിന്നും പ്രതീക്ഷിക്കാം.

വായനാനുഭവം - അന്ധർ ബധിരർ മൂകർ

ശ്രീ ടി ഡി രാമകൃഷ്ണൻ എഴുതിയ അന്ധർ ബധിരർ മൂകർ എന്ന കൃതിയായിരുന്നു അദ്ദേഹത്തിന്റേതായി ഞാൻ ആദ്യമായി വായിക്കുന്ന പുസ്‌തകം എന്ന മുൻ‌കൂർ ജാമ്യത്തോടെ ആ പുസ്‌തകവുമായി ബന്ധപ്പെട്ട എൻറെ വായനാനുഭവം ഇവിടെ കുറിക്കുന്നു. 

'സാമൂഹ്യപ്രതിബദ്ധതയുള്ളവനാകണം ഒരു സാഹിത്യകാരൻ'. നാട്ടിൽ ഒച്ചപ്പാട് ഉണ്ടാക്കുന്ന ഏതൊരു വാർത്തയോട് ചേർന്നും ഇതുപോലുള്ള ഒരു ആവശ്യം ആരെങ്കിലും ഉന്നയിച്ച് കേൾക്കാറുണ്ട്. സാഹിത്യകാരൻ ആയിപ്പോയി എന്ന ഒറ്റക്കാരണത്താൽ എല്ലാ വിഷയത്തെക്കുറിച്ചും ആധികാരികമായി പ്രതികരിക്കുവാൻ സാധിക്കുന്ന ഒരാളായി ഒരാൾ മാറും എന്ന് ഞാൻ വിശ്വസിക്കുന്നില്ല. എന്നാൽ ഏത് വിഷയത്തെക്കുറിച്ചും ഏതൊരാൾക്കും എഴുതാനുള്ള സ്വാതന്ത്ര്യം നമ്മുടെ സമൂഹം അനുവദിച്ചുനൽകിയിട്ടുണ്ട്. ആ സ്വാതന്ത്ര്യത്തിൻറെ മകുടോദാഹരണമാണ് ശ്രീ.ടി.ഡി.രാമകൃഷ്ണൻ എഴുതിയിട്ടുള്ള 'അന്ധർ ബധിരർ മൂകർ'. 

ജനാധിപത്യരാജ്യമായ ഇന്ത്യയിൽ ഒരു നിയമം മൂലം ഒരു സമൂഹം അനുഭവിക്കേണ്ടി വരുന്ന അവസ്ഥയെയാണ് നോവലിൻറെ പേര് അർത്ഥമാക്കുന്നത്. ഭൂമിയിൽ ഒരു സ്വർഗം ഉണ്ടെങ്കിൽ അത് ഇതാണ് ഇതാണ് എന്ന് ജവഹർലാൽ നെഹ്‌റു വിശേഷിപ്പിച്ച കാശ്മീരിന് പ്രത്യേക അധികാരം നൽകിയ ഭരണഘടനാ ആർട്ടിക്കിൾ 370 എടുത്തുകളഞ്ഞതിനെ തുടർന്ന് കാശ്മീരി ജനത അനുഭവിക്കുന്ന പ്രതിസന്ധികളാണ് നോവലിൻറെ ഇതിവൃത്തം. ഇന്ത്യയിലെത്തന്നെ ഏറ്റവും മനോഹരമായ ആ ഭൂപ്രദേശം സ്വാതന്ത്ര്യത്തിന് ശേഷം ഏറ്റവും കൂടുതൽ സംഘർഷങ്ങളിലൂടെ കടന്നുപോയിട്ടുള്ള മേഖല കൂടിയാണ്. സംഘർഷങ്ങളും തീവ്രവാദികളും പട്ടാളക്കാരും നിരന്തരം ജീവിതത്തിൽ പ്രതിസന്ധികൾ തീർക്കുമ്പോൾ സ്വാഭാവികമായും അതിന് ഏറ്റവും കൂടുതൽ വിലകൊടുക്കേണ്ടി വരുന്നത് ലോകത്തിലെത്തന്നെ ഏറ്റവും സുന്ദരികൾ എന്ന് വിശേഷിപ്പിക്കപ്പെടുന്ന കാശ്മീരി പെണ്ണുങ്ങൾ തന്നെയാണ്.

ഫാത്തിമ നിലോഫർ ഭട്ട് എന്ന കാശ്മീരി പെൺകൊടി പറയുന്നതായാണ് നോവലിൻറെ അവതരണം. അതിമനോഹരമായിത്തന്നെ നോവലിസ്റ്റ് ഒരു പരകായപ്രവേശം നടത്തിയിരിക്കുന്നു. ഒരു ഘട്ടത്തിൽ ആശ്ചര്യത്തോടെ  മാത്രമേ  ഇത് ശരിക്കും നിലോഫർ ഭട്ട് അല്ല ടി.ഡി.രാമകൃഷ്ണൻ ആണ് എഴുതിയത് എന്ന് മനസിലോർക്കൂ. ഒരു കാശ്മീർ നിവാസി പറയുന്നത് പോലെ കൺമുന്നിൽ ദിവസവും കാണുന്ന സ്ഥലങ്ങൾ എന്നപോലെ കാശ്മീരിനെ മനോഹരമായി വിവരിച്ചിരിക്കുന്നു. 

സ്വന്തമായി അസ്തിത്വം ഉള്ള ഒരു ഭൂപ്രദേശം രാഷ്ട്രീയമായ കാരണങ്ങളാൽ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം നഷ്ടപ്പെട്ട് ദുരിതങ്ങളിൽ നിന്നും ദുരിതങ്ങളിലേക്ക് കൂപ്പുകുത്തുന്നത് വായനയുടെ ഓരോ ഘട്ടത്തിലും അനുഭവിച്ചറിയാൻ സാധിക്കുന്നു. ദൗർഭാഗ്യവശാൽ അവരുടെ സ്വാതന്ത്ര്യം തച്ചുതകർക്കുന്ന വില്ലൻ കഥാപാത്രമായി ഇന്ത്യയും നമ്മുടെ സൈനികരും കടന്നുവരുന്നതിൻറെ അസ്‌കിത മാറ്റിനിർത്തി വായിച്ചാൽ കൈറ്റ് റണ്ണർ പോലെ മനോഹരമായ ഒരു കൃതി തന്നെയാണ് 'അന്ധർ ബധിരർ മൂകർ'. നായരും സിക്കുകാരനും കാശ്മീരിയും ഉൾപ്പെട്ട ഇന്ത്യൻ സൈനികരാൽ മാനഭംഗം ചെയ്യപ്പെട്ട് അതിൽ ആരുടെയോ ഒരാളുടെ മകളായി പിറക്കേണ്ടിവരുന്ന കാശ്മീരി പെൺകൊടിയാണ് നായികയായ ഫാത്തിമ നിലോഫർ ഭട്ട്. പ്രതിക്ഷേധക്കാരെ തുരത്താൻ ഇന്ത്യൻ സൈന്യം നടത്തുന്ന പെല്ലറ്റ് ആക്രമണത്തിൽ കണ്ണിനു തകരാർ സംഭവിച്ച പുത്രനെയും അവൻറെ സഹോദരനെയും പ്രായമായ അമ്മയെയും  കൂട്ടി നടത്തുന്ന പലായനം പലപ്പോഴും മനസിനെ ആർദ്രമാക്കും. ഇന്ത്യയുടെ കയ്യിൽ നിന്നും കശ്മീർ ജനതയെ റാഞ്ചിയെടുക്കാൻ തക്കംപാർത്തിരിക്കുന്ന താലിബാൻ പോലുള്ള ഭീകരസംഘടനകളെയും വിഘടനവാദികൾക്ക് വളംവെച്ചു കൊടുക്കുന്ന പാകിസ്ഥാനെയും ഇതിൽ കാണാം. ഇന്ത്യൻ സൈനികർ ഇല്ലെങ്കിൽ കശ്മീർ താഴ്വരയുടെ അവസ്ഥ എന്ത് എന്നതും കൃതിയിൽ വ്യക്തമാണ്. കശ്മീർ വിഷയം പൊക്കിപ്പിടിച്ചുള്ള ഒരു രാഷ്ട്രീയ നോവൽ ആയി മാറാതെ കൃതി ഒരുക്കിയതിന് ശ്രീ. രാമകൃഷ്ണൻ പ്രത്യേകം അഭിനന്ദനം അർഹിക്കുന്നു.

ഒറ്റയിരുപ്പിന് വായിച്ചുതീർക്കാവുന്ന ഒരു ചെറിയ നോവൽ ആണ് 'അന്ധർ ബധിരർ മൂകർ'. അങ്ങനെ ഒരു വായനയെ സഹായിക്കുന്ന ഒഴുക്കുള്ള, ആകാംക്ഷ നിലനിർത്തിക്കൊണ്ടുള്ള രചന തന്നെയാണ് രചയിതാവ് സ്വീകരിച്ചിട്ടുള്ളതും. വായനയുടെ ലോകത്ത് വലിയ അനുഭവം ഇല്ലാത്തതിനാൽ നമ്മുടെ മലയാളത്തിൽ നിന്ന് ഇതുപോലെ ഭരണകൂടത്തെയും സൈനികരെയും വിമർശനാത്മകമായി പ്രതിനായകപക്ഷത്ത് പ്രതിഷ്ഠിച്ചിരിക്കുന്ന ഒരു മുഖ്യധാരാ നോവൽ എന്നെ ശരിക്കും അത്ഭുതപ്പെടുത്തി എന്നത് സമ്മതിച്ചുകൊണ്ട് അവസാനിപ്പിക്കുന്നു. 

വായനാനുഭവം - റാം കെയറോഫ് ആനന്ദി

 

എൻറെ സ്വന്തം നാട്ടുകാരനും സർവ്വോപരി ഞാൻ പഠിച്ച പൂങ്കാവ് മേരി ഇമ്മാക്കുലേറ്റ് ഹൈസ്ക്കൂളിലെ വിദ്യാർത്ഥിയുമായിരുന്ന ശ്രീ അഖിൽ പി ധർമ്മജൻ രചിച്ച റാം കെയറോഫ് ആനന്ദി എന്ന നോവലിലേക്ക് സത്യത്തിൽ ഞാൻ എത്തിച്ചേർന്നത് വളരെ വൈകിയാണ്. ശരിക്കും പറഞ്ഞാൽ ഞാൻ അത് വായിക്കുന്ന സമയത്താണ് ആ കൃതിയുടെ ഏഴാം പതിപ്പ് പുറത്തിറങ്ങുന്നത്. ഇത്രനാളും ഞാൻ ഈ മുറ്റത്തെ മുല്ലയെ അറിഞ്ഞില്ലല്ലോ എന്നൊരു വിഷമം ആയിരുന്നു വായിച്ചു തീർന്നപ്പോൾ മനസ്സിൽ അവശേഷിച്ചത്. 

തുടക്കത്തിൽ തന്നെ അഖിൽ പറയുന്നുണ്ട് ഇതൊരു സിനിമാറ്റിക് നോവൽ ആണെന്ന്. അക്ഷരാർത്ഥത്തിൽ എന്താണ് അതുകൊണ്ട് ഉദ്ദേശിക്കുന്നതെന്ന് ആദ്യത്തെ ഒന്നോ രണ്ടോ പേജുകൾ വായിക്കുമ്പോൾ തന്നെ മനസിലാകും. ഒരു സിനിമ കാണുന്നത് പോലെ ആസ്വദിക്കാവുന്ന ഒരു നോവൽ. വളരെ വ്യത്യസ്‌തമായ ഒരു അനുഭവം തന്നെ ആയിരുന്നു അത്. ഒരു സിനിമയെക്കുറിച്ചുള്ള വിശേഷങ്ങൾ പങ്കുവെക്കുന്നത് മറ്റുള്ളവർക്ക് അത് ആസ്വദിക്കുന്നതിൽ ബുദ്ധിമുട്ട് സൃഷ്ടിക്കും എന്നതിനാൽ കഥയെക്കുറിച്ച് ഒന്നും പ്രതിപാദിക്കുന്നില്ല.

അടുത്തിടയ്ക്ക് വിനീത് ശ്രീനിവാസൻ സംവിധാനം ചെയ്ത ഹൃദയം സിനിമ കണ്ടതിന് ശേഷം ആയിരുന്നു ഈ പുസ്തകം വായിച്ചതെന്നതിനാൽ ആദ്യമൊക്കെ ആ സിനിമയിലെ രംഗങ്ങളും പശ്ചാത്തലങ്ങളും മനസിലേക്ക് വന്നു. പക്ഷെ പെട്ടെന്നങ്ങോട്ട് കഥാഗതി നമ്മളെ തമിഴ്‌നാട്ടിലേക്ക് വലിച്ചുകൊണ്ട് പോകും, മുൻപ് കണ്ട ഒരു സിനിമയിലേക്കും ആലോചിക്കുവാൻ അവസരം നൽകാതെതന്നെ. നല്ല അടക്കത്തോടെ കഥയെ വർണ്ണിച്ചിരിക്കുന്ന അഖിലിന് അഭിനന്ദനങ്ങൾ. വായിച്ചു തീർന്നുകഴിഞ്ഞാലും മനസ്സിൽ നിറഞ്ഞു നിൽക്കുന്ന കഥാപാത്രങ്ങളും കഥാ പശ്ചാത്തലങ്ങളും. ബെന്യാമിൻറെ ചില കൃതികളിൽ കണ്ടിട്ടുള്ളത് പോലെ റിയലിസ്റ്റിക് ആയ കഥാപശ്ചാത്തലം ഒരുക്കുവാൻ നോവലിസ്റ്റ് വളരെയധികം ശ്രദ്ധിച്ചിട്ടുണ്ട്. അത് ഒരിക്കലും ഒരു ഏച്ചുകെട്ടലായി മാറാതെ മനോഹരമായി കഥയിൽ തുന്നിച്ചേർക്കാൻ അഖിലിനായി എന്നത് വളരെ ശ്രദ്ധേയമാണ്. 

അഖിലിൻറെ മറ്റുപുസ്തകങ്ങൾ ഇതുവരെ വായിച്ചിട്ടില്ല എന്നത് അൽപ്പം കുറ്റബോധത്തോടുകൂടി തന്നെ സമ്മതിക്കുന്നു. പക്ഷെ തന്റെ മറ്റ് പുസ്തകങ്ങളിലേക്ക് വായനക്കാരനെ വലിച്ചടുപ്പിക്കുന്ന ഒരു പ്രത്യേക ആകർഷണീയത റാം കെയറോഫ് ആനന്ദിയിൽ അനുഭവിക്കാൻ സാധിച്ചു. ഇനിയും ഒരുപാട് നല്ല നല്ല രചനകൾ അഖിലിൽ നിന്നും ഉണ്ടാകട്ടെ എന്ന് ആശംസിക്കുന്നു.